Uzasadnienie
Z. J. i S. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] określającą łączne zobowiązanie pieniężne za 2012 rok.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 lipca 2012r. skarżący zostali wezwani (każde z osobna) do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia (spornej kwoty należności pieniężnej w zakresie zaskarżonej decyzji) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do usunięcia braków zostało doręczone skarżącym w sposób prawem przewidziany: w dniu 7 sierpnia 2012 r. S. J. i w dniu 14 sierpnia 2012 r. Z. J. W odpowiedzi na powyższe wezwania skarżący nadesłali do Sąd pismo wyjaśniając, że w ich przypadku przedmiot zaskarżenia nie posiada wartości materialnej.
W związku z treścią odpowiedzi skarżących, zostali ono ponownie wezwani do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia pod rygorem odrzucenia skargi oraz zostali pouczeni, że wartość przedmiotu zaskarżenia odpowiada kwocie podatku kwestionowanej w skardze (szczegółowa treść wezwania k.16 akt sądowych). Wezwanie zostało doręczone skarżącym każdemu z osobna w dniu 3 września 2012r. (k.18-19).
W zakreślonym terminie skarżący nie podali wartości przedmiotu zaskarżenia, wystosowali natomiast pismo z dnia 10 września 2012 r. w którym argumentowali, iż w tym przypadku niemożliwe jest zadośćuczynienie wezwaniu Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "ppsa" w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
W sprawie niniejszej, zgodnie z art. 216 ppsa wartością przedmiotu zaskarżenia była należność pieniężna objęta zaskarżoną decyzją.
W związku z tym, iż niewskazanie wysokości spornej kwoty uniemożliwiło nadanie prawidłowego biegu sprawie, Z. J. i S. J. zostali wezwany, w trybie art. 49 § 1 tej ustawy, do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi.
Jak wskazano powyżej, skarżący braku formalnego skargi nie uzupełnili.
Tym samym biorąc pod uwagę dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, stanowiącą, iż Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi – należało orzec jak w sentencji.