Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 950/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę L.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości.
W piśmie z dnia 25 października 2011 r., sporządzonym osobiście, skarżący wniósł o wznowienie postępowania w sprawie I SA/Lu 950/10.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, między innymi, co do wskazania podstawy wznowienia postępowania i jej uzasadnienia, pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że zgodnie z intencją skarżącego podstawę wznowienia stanowi art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: "ppsa"). W ocenie skarżącego został on pozbawiony możności działania, poprzez brak zawiadomienia o terminie ostatniego posiedzenia w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, gdyż wskazana w niej podstawa wznowienia postępowania nie zaistniała.
Zgodnie z art. 271 pkt 2 ppsa, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Zgodnie z art. 281 zd. 1 ppsa, na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany.
Na tym etapie rozpoznania skargi o wznowienie chodzi zatem o sprawdzenie, czy nie zachodzi oczywista sprzeczność podanej formalnie podstawy wznowienia z okolicznościami podstawę tę uzasadniającymi.
Zważyć należy, że brakiem ustawowej podstawy wznowienia postępowania jest bowiem nie tylko sytuacja, gdy skarga w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach Działu VII ppsa, ale również gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, lecz z akt sprawy wynika, że powołana przez stronę przesłanka nie stanowi rzeczywistej podstawy wznowienia.
Rozstrzygając o dopuszczalności wznowienia postępowania w sprawie I SA/Lu 950/10, zgodnie z art. 281 zd. 1 ppsa, wskazać należy, że skarżący reprezentowany był w tej sprawie przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika, a w takiej sytuacji brak było podstaw prawnych do doręczania skarżącemu pism, w tym zawiadomień o rozprawach. O terminach rozpraw wyznaczonych na dzień 25 maja 2011 r. oraz na dzień 16 września 2011 r. zawiadamiany był pełnomocnik skarżącego i w obu rozprawach uczestniczył.
Zgodnie z art. 67 § 5 ppsa, jeżeli w sprawie ustanowiono pełnomocnika pisma w postępowaniu sądowym doręcza się tej osobie.
Skoro skarżący reprezentowany był w sprawie przez pełnomocnika, to nie może zachodzić przesłanka wznowienia postępowania w postaci pozbawienia skarżącego możności działania, co przesądza uznanie, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.
W związku z tym, okoliczność, że skarżący nie był powiadomiony o terminie rozprawy w dniu 16 września 2011 r., nie mogła oznaczać, że zaistniała podstawa wznowienia, o jakiej mowa w art. 271 pkt 2 ppsa, gdyż zgodnie z art. 67 § 5 ppsa o terminie tej rozprawy był powiadomiony pełnomocnik skarżącego.
Z tych względów, na podstawie art. 281 ppsa, orzeczono jak w sentencji.