Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę L. B.o wznowienie postępowania sądowego w sprawie I SA/Lu 950/10, gdzie wyrokiem z dnia 16 września 2011 r. Sąd oddalił skargę na decyzję organu w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości.
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 lutego 2012 r.
W dniu 29 lutego 2012 r. skarżący złożył pismo zatytułowane skarga kasacyjna, sporządzone i podpisane przez skarżącego.
Postanowieniem z dnia 16 marca 2012 r. skarga kasacyjna złożona i sporządzona osobiście przez skarżącego została odrzucona, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 – 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., Nr 270 - dalej: "ppsa").
W dniu 16 marca 2012 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna sporządzona i złożona przez pełnomocnika skarżącego (ustanowionego z urzędu) "od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22.09.2010 r. (...)".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 ppsa - skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Niespełnienie wymagań szczególnych skargi kasacyjnej, przewidzianych w art. 176 ppsa po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji. Wymagania te są elementami konstrukcyjnymi, których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy. Nie jest również rolą sądu korygowanie, czy też uzupełnianie treści skargi kasacyjnej, bądź też stawianie hipotez i domyślanie się, jakie były intencje kasatora towarzyszące wniesieniu danego środka zaskarżenia. Skarga kasacyjna powinna być tak sformułowana, aby nie wymagała dokonywania zabiegów interpretacyjnych (zob. postanowienie NSA w sprawie II FSK 1012/11, LEX nr 795337 i II GSK 380/10, LEX nr 992373).
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik (adwokat) złożył skargę kasacyjną obarczoną wadami, które nie mogą być konwalidowane. Pełnomocnik złożył skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22.09.2010 r., gdy nie budzi wątpliwości, że w tym dniu w przedmiotowej sprawie WSA żadnego postanowienia nie wydał.
Bezspornym jest, że skarga L. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie I SA/Lu 950/10 została odrzucona postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r., wydanym na rozprawie, w której pełnomocnik uczestniczył.
Tym samym uznać należy, że złożona przez pełnomocnika skarga kasacyjna nie zawiera oznaczenia zaskarżonego orzeczenia i bez znaczenia w świetle regulacji art. 176 ppsa (jest to warunek obligatoryjny i nie podlegający sanacji) pozostaje przyczyna podania błędnej daty zaskarżonego rozstrzygnięcia, choćby z treści skargi kasacyjnej dało się ustalić od jakiego orzeczenia została ona wniesiona.
Jak wskazano nie jest to rolą Sądu, zwłaszcza w kontekście istniejącego przymusu adwokackiego. Treść skargi kasacyjnej, jej podstawy i żądania strony musza być jasne i nie budzące wątpliwości.
Wobec powyższego, mając na względzie regulację art. 178 ppsa - zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie – orzeczono, jak w sentencji.