Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania "P" Sp. z.o.o. w C. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy miesięczne od stycznia do grudnia 2001 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 18.101,94 zł, a w konsekwencji zawyżyła także, w rozliczeniu podatku od towarów i usług podatek naliczony o kwotę 3.981 zł, co stanowi naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm./. Zawyżenie kosztów uzyskania przychodów było wynikiem nieprawidłowości w zakresie rozliczania ubytków naturalnych paliwa i gazu. W wyniku powyższych ustaleń organ pierwszoinstancyjny określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług za 2001 r. w kwotach odmiennych od zadeklarowanych oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie w podatku VAT za te miesiące w łącznej kwocie 1.194 zł.
W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej pełnomocnik Spółki wniósł o jej uchylenie z uwagi na naruszenie art. 23, art. 120 i 122 ordynacji podatkowej przez brak oparcia rozstrzygnięcia w obowiązujących przepisach prawa oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.
Organ odwoławczy nie podzielając zarzutów odwołania stwierdził, iż zajęte przez organ I instancji stanowisko zostało w zaskarżonej decyzji logicznie i racjonalnie uzasadnione. Wskazano, że sposób udokumentowania ubytków naturalnych budził zastrzeżenia, bowiem nie dokonywano inwentaryzacji /spisów z natury/. Dowody "[...]" rozchodów paliwa dokumentujące ubytki sporządzane były jednoosobowo przez kierownika stacji. Na dokumentach tych widniały nazwiska pracowników, którzy nie uczestniczyli w pomiarach, ponadto pracownicy ci zeznali, że w zasadzie braki paliwa nie występowały, gdyż nie byli za nie obciążani. Kierownik stacji nie dokonywał też rozgraniczenia na okres letni i zimowy co ma znaczenie, bowiem w zależności od pory roku paliwa zmniejszają lub zwiększają swą objętość.
Stacja paliw użytkowana przez Spółkę jest nowoczesna i posiada hermetyczne zamknięcia i zabezpieczenia. Powyższe okoliczności spowodowały zakwestionowanie wiarygodności danych wynikających z dowodów "[...]" na podstawie których odnoszono wartość ubytków w koszty uzyskania przychodów.
Realizując dyspozycję art. 121 § 1 oraz art. 122 ordynacji podatkowej organ pierwszoinstancyjny uznał, że w istocie mogło dojść do ich powstania, mimo, że nie stwierdzono aby inne skontrolowane podmioty prowadzące analogiczną działalność takie straty poniosły, przyjmując do wyliczenia ewentualnych ubytków powstałych przy obrocie paliwami posiłkowo normy wynikające z przepisów zarządzenia, Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego oraz Komunikacji z dnia 29 grudnia 1986 r., które to normy stanowiły podstawę do przyjęcia zakładowych norm ubytków naturalnych u innych, skontrolowanych podmiotów prowadzących działalność w zakresie obrotu paliwami.
Organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 23 ordynacji podatkowej, nie podzielając zarzutu, iż w sprawie dokonano szacowania podstawy opodatkowania, stwierdzając, iż miała miejsce korekta kosztów uzyskania przychodów i wskazując, iż w decyzji organu I instancji szczegółowo wyjaśniono sposób wyliczenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na naruszenie art. 120 i 122 ordynacji podatkowej oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że poniesienie wydatku może być udowodnione każdym dowodem. Zarzucono przyjęcie, jako podstawy korekty kosztów, nieobowiązującego zarządzenia. Wskazano, iż podatnik wypełnił dyspozycję art. 10 ustawy o rachunkowości i dokonywał rozliczeń na podstawie przyjętych i zgodnych z prawem dokumentów oraz każdorazowego pomiaru łatą.
Zdaniem skarżącego, przyjmując wielkości norm ubytków naturalnych podważono legalność ustalenia norm zakładowych oraz nie ustalono jaka jest rzeczywista tolerancja zbiorników i dystrybutorów, pomijając treść § 234 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych... /Dz. U. Nr 98, poz. 1067/.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie może być uwzględniona.
Podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /w brzmieniu obowiązującym w 2001 r./ zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku nie stosuje się do towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Kwestia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu rozchodów paliw i gazu potraktowanych przez Spółkę jako ubytki naturalne była przedmiotem odrębnego postępowania, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt I SA/Lu 68/04 oddalającym skargę.
Powyższym orzeczeniem Sąd przesądził o zasadności wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty 18.101,97 zł wydatkowanej na zakup paliw i gazu, którą Spółka uznała za ubytki naturalne w tych towarach.
Podzielając w szczególności wyrażone w uzasadnieniu wyżej wymienionego orzeczenia Sądu stanowisko "dowodu na rzeczywiste poniesienie kosztów nie może stanowić uchwała Zarządu Spółki z dnia 2 stycznia 2001 r." ani też /zasadnie uznane w świetle zebranego materiału dowodowego, w tym dowodu z przesłuchania świadków za niewiarygodne sporządzone jednoosobowo przez kierownika stacji dowody "[...]" prawidłowe uznać należy stanowisko organów podatkowych, iż rozporządzenie towarami w sposób nie pozwalający na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów skutkuje zastosowaniem dyspozycji art. 25 ust. 1 pkt 3 i w konsekwencji zastosowaniem sankcji przewidzianej w art. 27 ust. 5 ustawy o VAT.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji.