Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4.07.2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną H.Sz. i B. Sz. od wyroku z dnia 29.02.2012 r., wydanego w sprawie niniejszej (k.108 akt sądowych). Podstawę odrzucenia stanowił art. 178 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270,dalej: "ppsa").
W dniu 6.07.2012 r. pełnomocnik skarżących złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (k.116 akt sądowych), a w dniu 11.07.2012 r. zażalenie na postanowienie WSA w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej.
Postanowieniem NSA z dnia 1.10.2012 r., sygn. akt II FZ 776/12 zażalenie zostało oddalone (k.138 i 149 akt sądowych).
We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik argumentowała, że skarżący zainicjowali również postępowanie sądowe w sprawie I SA/Lu 792/11 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. i obie sprawy (I SA/Lu 791/11 i I SA/Lu 792/11) zostały rozpoznane w tym samym dniu, a wyroki w obu sprawach doręczone zostały kolejno w dniach 29. i 30.05. 2012 r. Skarżący pozostawali jednak w przekonaniu, że przedmiotem doręczenia dokonanego w dniu 30.05.2012 r. był również wyrok w sprawie niniejszej i taką informację przekazali pełnomocnikowi ustanowionemu na 4 dni przed upływem terminu kasacji.
Przekazanie błędnej informacji nie wynikało ani z niedbalstwa ani z zawinienia skarżących, lecz z faktu, że w kolejnych dniach otrzymali po dwie przesyłki dotyczące odrębnych spraw, a przed ustanowieniem pełnomocnika, skarżący większość czasu poświęcili na próby skontaktowania z poprzednim pełnomocnikiem i na tym skupili swoje wysiłki.
Wraz z wnioskiem pełnomocnik skarżących złożyła skargę kasacyjną i uiściła należny od niej wpis.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ppsa jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Zgodnie z art. 87 § 1 i § 4 ppsa pismo z wnioskiem o przywróceniem terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a wraz z wnioskiem należy równocześnie dokonać czynności, której terminowi strona uchybiła.
Zgodnie z art. 87 § 2 ppsa, w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy, jako przestanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy.
W związku z tym należy stwierdzić, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonywujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Oczywistym przy tym jest, że uprawdopodobnienie, wskazane w art. 87 § 2 ppsa, powinno dotyczyć takich okoliczności, które pozwalają na przyjęcie braku winy w uchybieniu terminu.
W ocenie Sądu, argumentacja wniosku nie pozwala na przyjęcie braku winy w uchybieniu terminu, bowiem dołożenie jedynie należytej staranności wystarczyłoby do ustalenia daty doręczenia wyroku skarżącym.
Skarżący mogli datę odbioru przesyłki odnotować każdorazowo na kopercie lub otrzymanych pismach, zawierających pouczenie o skutkach uchybienia terminu. Treść pouczenia powinna skłonić do starannego odnotowania daty doręczenia wyroku, a nawet sprawdzenia jej w aktach sądowych, które udostępnione były pełnomocnikowi w dniu 25.06.2012 r. (k.88), a więc w dniu otrzymania pełnomocnictwa. Już z argumentacji wniosku o przywrócenie terminu wynika, że zarówno skarżący, jak i pełnomocnik nie dołożyli należytej staranności w dochowaniu terminu.
Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, orzeczono jak w sentencji.