Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 16 listopada 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przedłużenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 14 października 2016 r. przez złożenie wypełnionego urzędowego formularza takiego wniosku. Jak wynika z treści art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U.2016.718 ze zm., wcześniej Dz.U.2012.270 ze zm. – p.p.s.a.) sprzeciw nie przysługuje od powyższego zarządzenia. Dlatego, stosując art. 259 § 2 p.p.s.a., niedopuszczalny sprzeciw należało odrzucić.
Nie ulega wątpliwości, że skarżący w ustawowym terminie nie uzupełnił braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 14 października 2016 r. i nie złożył w zakreślonym terminie wypełnionego urzędowego formularza, który został doręczony pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy (stosowne wezwanie pełnomocnik skarżącego otrzymał w dniu 7 listopada 2016 r., a wypełniony formularz został złożony w dniu 21 listopada 2016 r.). Wniosek skarżącego o przedłużenie ustawowego terminu na złożenie urzędowego formularza był pozbawiony podstawy prawnej, a przez to nie wywołuje żadnych skutków proceduralnych. Dlatego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 14 października 2016 r. należało pozostawić bez rozpoznania, stosując art. 257 p.p.s.a., a nadto mając na uwadze uchwałę w sprawie sygn. I OPS 1/08 (por. strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl).
Natomiast wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i raz jeszcze przyznania adwokata, złożony już na urzędowym formularzu, co miało miejsce w dniu 21 listopada 2016 r., będzie podlegał odrębnemu załatwieniu (w jaki sposób, formalnie czy merytorycznie, tego sąd na obecnym etapie nie przesądza), co wywoła skutki w odniesieniu do przyszłych czynności w postępowaniu sądowym.
Dla ścisłości trzeba wyjaśnić, że nin. sądowa kontrola legalności została wszczęta przed dniem 15 sierpnia 2015 r. i dlatego, w wyniku sprzeciwów skarżącego, należało stosować przepisy dotyczące orzekania w sprawach prawa pomocy obowiązujące przed tym dniem, co wynika z art. 2 ustawy nowelizującej p.p.s.a. (Dz.U.2015.658). Zatem, w myśl art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r., sprzeciw skarżącego spowodował, że kwestia formalnych wymogów wniosku o prawo pomocy z dnia 14 października 2016 r. podlegała rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez sąd.