Uzasadnienie
W dniu 8 listopada 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w sprawie odroczenia zapłaty zaległości podatkowej i odroczenia terminu płatności podatku.
Zarządzeniem z dnia 8 listopada 2012r. Spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 500 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi (k.10).
Jednocześnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 8 listopada 2012r. strona została też wezwana do usunięcia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - braków formalnych skargi poprzez: podpisanie skargi zgodnie z zasadami reprezentacji Spółki oraz złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut...) - k.12.
Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru (k.14) przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi została doręczona Spółce w sposób prawem przewidziany w dniu 19 listopada 2012 r.
Siedmiodniowy termin przysługujący stronie na uiszczenie wpisu od skargi, oraz uzupełnienie braków formalnych skargi, liczony od dnia następnego po dniu doręczenia pism upłynął z dniem 26 listopada 2012 r.
Braków skarżąca Spółka nie uzupełniła.
W dniu 6 grudnia 2012 r. wpłynęło natomiast do Sądu pismo złożone przez Prezesa Zarządu Spółki, z którego wynikało, iż skarżąca cofa skargę.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. I OSK 1829/07, LEX 335007).
Zgodnie z art. 220 (1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "ppsa", Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Zgodnie z art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa, koniecznym wymogiem każdego pisma procesowego, w tym skargi, jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika
Ponadto, w myśl art. 29 powołanej wyżej ustawy, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 (osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji osoby prawnej jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu w trybie art. 49 § 1 ppsa. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wymogów formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni.
Mając na względzie powyższe, Przewodniczący Wydziału I na podstawie art. 49 §1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarządzeniem wezwał skarżącą Spółkę do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu Spółka otrzymała w dniu 19 listopada 2012r., tym samym siedmiodniowy termin do ich uzupełnienia upływał z dniem 26 listopada 2012 r.
Dlatego też, wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu, biorąc pod uwagę dyspozycję art. 220 (3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa - należało orzec jak w sentencji.