Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, wniosła skargę na negatywną ocenę wniosku o dofinansowanie ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 w ramach Konkursu nr 01/09/4.2 "Rewitalizacja miast" projektu pod nazwą "Odtworzenie i zagospodarowanie nieruchomości i posesji "[...]"", dokonaną przez Zarząd Województwa. Skarga wniosła o "uchylenie zaskarżonej informacji i stwierdzenie,że ocena projektu dokonana została w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Instytucji Zarządzającej" oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Do skargi dołączono "Studium wykonalności dla projektu inwestycyjnego odtworzenie i zagospodarowanie nieruchomości i posesji "[...]"", informację o negatywnej ocenie projektu, protest, informację o stwierdzeniu niezasadności protestu i wniosek pełnomocnika o udostępnienie informacji (koperta na k. 134 akt sąd.). Skarga opłacona została wpisem stałym w kwocie 200 zł (k.133 akt sąd.).
Jak wynika z przedłożonych dokumentów, w dniu 9 września 2009r. skarżąca złożyła do Zarządu Województwa, jako instytucji zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym, wniosek o dofinansowanie projektu inwestycyjnego o wyżej wymienionej nazwie. Wniosek przeszedł pozytywnie ocenę formalną i został przedłożony od oceny merytorycznej Komisji Oceny Projektów.
Pismem z dnia 21 grudnia 2009r., nr "[...]", "Informacja o negatywnej ocenie projektu", Wspólnota zawiadomiona została o odrzuceniu wniosku na etapie oceny merytorycznej z powodu nieuzyskania co najmniej 60% maksymalnej liczby punktów. Jednocześnie w piśmie tym zawarto pouczenie o prawie, sposobie i terminie złożenia protestu.
W dniu 5 stycznia 2010 r. Wspólnota wniosła do instytucji zarządzającej programem operacyjnym środek zaskarżenia – protest.
Zarząd Województwa, pismem z dnia 3 lutego 2010r., nr "[...]" "Informacja o stwierdzeniu niezasadności protestu", na podstawie art. 30 b ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. D.U. nr 84 z 2009r.,poz. 712; dalej cyt. jako u.z.p.p.r.), zawiadomił o utrzymaniu w mocy negatywnej oceny projektu. W piśmie tym, na podstawie art. 30c ustawy z.p.p.r., wnioskodawca pouczony został o tym,że "przysługuje mu prawo do wniesienia pisemnej skargi wraz z kompletną dokumentacją w sprawie obejmującą wniosek o dofinansowanie, informację w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionego środka odwoławczego oraz przedmiotową Informację, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w terminie 14 dni od otrzymania niniejszej informacji o stwierdzeniu niezasadności protestu". Pismo o niezasadności protestu doręczone zostało wnioskodawcy w dniu 9 lutego 2010r. (k.154-155 akt sąd.).
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Zarządu Województwa wniósł o pozostawienie skargi bez rozpatrzenia, wskazując na niekompletność skargi, do której nie dołączono odpisów załączników dla strony przeciwnej (art. 46 § 1 i 2 oraz art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, D.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). oraz nie dołączono kompletnej dokumentacji, a mianowicie wniosku o dofinansowanie, czego wymaga art. 30c ust. 2 ustawy z.p.p.r. Zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z.p.p.r. wniesienie skargi niekompletnej skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia, Powołując się na orzecznictwo sądowe, odpowiedź na skargę, podniosła,że przepis ten wyłącza zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a. w stosunku do skargi niekompletnej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Na rozprawie w dniu 31 marca 2010r. (k.219 akt sąd.) pełnomocnik skarżącej, odniosła się do stanowiska Zarządu Województwa i niezałączenia wniosku o dofinansowanie do skargi. Podał, że jako taki wniosek traktowano, załączone w oryginale "Studium wykonalności projektu", a pełnomocnik nie była poinformowana o istnieniu wersji elektronicznej wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006r., po nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (D. U. nr 216, poz. 1370), wprowadziła sądową kontrolę rozstrzygnięć zapadających w postępowaniu o dofinansowanie projektów ze środków programów operacyjnych. Uregulowania te mają charakter szczególny w stosunku do trybu kontroli sądowej aktów i czynności organów administracji publicznej realizowanej na zasadach ogólnych, sformułowanych w ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wprawdzie przepisy ustawy o postępowaniu sądowym (p.p.s.a.) określone dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3§2 pkt 4 mają, zgodnie z art. 30e ustawy z.p.p.r., odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym ustawą z.p.p.r. lecz wyłączono wprost zastosowanie art. 52-55, art. 61§ 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. Zakres tych wyłączeń nie oznacza jednak,że wszystkie niewymienione w art. 30e u.z.p.p.r. mają zastosowanie. Istotne jest bowiem ustalenie zakresu w jakim ustawodawca wprowadził szczególne regulacje, wyłączające stosowanie przepisów niewymienionych w art. 30e przepisów p.p.s.a.
Takim szczególnym uregulowaniem są niewątpliwie unormowania w art. 30 c ust. 2 oraz ust. 5 u.z.p.p.r. Określają one zasady wnoszenie skargi do sądu i wymogi formalne skargi na negatywna ocenę wniosku o dofinansowanie projektu oraz skutki wniesienia skargi niespełniającej tych wymogów. Z uwagi na odmienność regulacji i przyjęte w ustawie rozwiązania zapewniające przyśpieszenie postępowania, na instytucje informujące wnioskodawcę o wynikach procedury odwoławczej, nałożono obowiązek pouczenia o możliwości i zasadach wnoszenia skargi do sądu i to bez względu na to czy wnioskodawca jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 30c ust. 4 u.z.p.p.r.).
W art. 30 c ust. 2 u.z.p.p.r. (inaczej niż w art. 57§1 p.p.s.a.) wprowadzono szczególne wymogi, związane z kompletnością skargi. Przepis ten stanowi,że skarga powinna być wniesiona " wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4" (tj. o wyniku procedury odwoławczej). Skarga powinna być wniesiona w terminie 14 dni od otrzymania informacji o wyniku procedury odwoławczej i podlega opłacie.
W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona została w przewidzianym ustawą terminie. Informacja o wyniku procedury odwoławczej (niezasadności protestu) doręczona bowiem została w dniu 9 lutego 2010r., a skarga złożona w dniu 23 lutego 2010r. W tym samym dniu uiszczona została należna opłata sądowa (k. 133 akt sąd.).
W informacji o wyniku procedury odwoławczej zawarte zostało pouczenie o treści art. 30 c ust. 1 u.z.p.p.r., terminie i trybie wniesienia oraz o wymogach formalnych, jakim powinna odpowiadać skarga w zakresie kompletności. Pouczenie wskazało w szczególności na obowiązek dołączenia, obok innych wymaganych ustawą dokumentów, wniosku o dofinansowanie. Mimo tego pouczenia, skarga nie spełnia wymogów kompletności. Nie dołączono bowiem do niej nie tylko oryginału wniosku (jak wymaga ustawa) ale nawet kopii wniosku o dofinansowanie projektu. Dołączono natomiast pozostałe wymagane dokumenty oraz opracowanie pod nazwą "Studium wykonalności projektu...". Oczywistym jest,że studium takie nie jest wnioskiem o dofinansowanie, gdyż ten wymaga formy określonej przepisami, a wspomniane studium stanowi załącznik do wniosku.
Stosownie do art. 30 c ust.5 pkt 2 u.z.p.p.r. wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Kategoryczne brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że w niniejszej sprawie sąd nie jest uprawniony do merytorycznego rozpatrywania skargi, do której nie dołączono oryginału wniosku o dofinansowanie (podobnie: postanowienie WSA w Kielcach z dnia 04.05.2009r., sygn.akt II SA/Ke 240/09, postanowienie NSA z dnia 29.07.2009r., sygn. akt II GSK 568/09).
W świetle powyższego orzec należało jak w sentencji postanowienia.