Uzasadnienie
Skarżący M.B. pismem z dnia 23.03.2018 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Do pisma załączył dwie kopie decyzji Burmistrza Miasta z dnia "[...]" przyznające mu świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłków okresowego w kwocie "[...]" i celowego w wysokości "[...]" w okresie od 01.01.2018 r. do 30.04.2018 r.. Kolejnym pismem z dnia 1.06.2018 r. skarżący ponownie wniósł o ustanowienie pełnomocnika celem wniesienia skargi kasacyjnej. Do pisma załączył dwie kopie decyzji Burmistrza Miasta z dnia "[...]"przyznające mu świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego w kwocie "[...]" i zasiłku celowego w wysokości "[...]" w okresie od 01.05.2018 r. do 30.09. 2018 r. na każdy miesiąc.
Nadto w dniu 12.06.2018 r. skarżący złożył wypełniony urzędowy formularz PPF. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu PPF o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest współwłaścicielem domu, który został zniszczony przez wybuch gazu i pożar, ponadto został zajęty przez komornika, nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczył, iż nie osiąga dochodów. Dodatkowo wyjaśnił, iż otrzymuje zasiłki z pomocy społecznej w wysokości "[...]". Nie ponosi kosztów utrzymania w postaci opłat za media, kosztów eksploatacji samochodu, leczenia, podatków, ubezpieczeń, pożyczek czy też kredytów z powodu braku środków lub też braku zobowiązań z tego tytułu.
Do wniosku załączył kopię decyzji z dnia "[...]" o przyznaniu zasiłku okresowego w wysokości "[...]" miesięcznie w okresie od 1 maja do 30 września 2018 r., kopie orzeczeń i pism kierowanych do skarżącego przez organy władzy sądowniczej.
Rozpoznając niniejszy wniosek, zważono co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Przystępując do rozpoznania wniosku wskazać należy, że stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Do tej kategorii spraw zalicza się także sprawa skarżącego, ponieważ przedmiot skargi stanowią należności z tytułu składek na ubezpieczenia. Zwolnienie to ma charakter ustawowy, a więc strona skarżąca działanie organu w tej kategorii spraw nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych już od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (wniesienia skargi) poprzez cały tok tego postępowania, zarówno przed sądem I instancji – wojewódzkim sądem administracyjnym – jak i przed sądem II instancji – Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W związku z powyższym rozpoznanie wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie jako bezprzedmiotowe należy umorzyć. Stosownie bowiem do art. 249a p.p.s.a., w brzmieniu przyjętym ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 1191), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Mając zaś na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego wskazać należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym tj. ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Stwierdzić należy, że obecny etap postępowania sądowego wiąże się dla skarżącego z koniecznością poniesienia wydatków na usługi fachowego pełnomocnika. Na obecnym etapie postępowania, chcąc wystąpić ze skargą kasacyjną od wydanego w sprawie wyroku skarżący związany jest przymusem adwokackim. Natomiast w obecnej sytuacji finansowej wnioskodawca nie posiada środków pieniężnych, jak również możliwości ich zdobycia na opłacenie wydatków związanych z samodzielnym ustanowieniem pełnomocnika.
Zauważyć należy, iż skarżący utrzymuje się z pomocy społecznej z uwagi na brak dochodów oraz bezradność w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, co wynika z uzasadnienia decyzji z dnia "[...]" (vide: k. 36 akt) nadto korzysta także z pomocy żywnościowej w ramach Programu Operacyjnego Pomoc Żywnościowa 2014-2020 (vide: k. 37 akt). Wzięto również pod uwagę, że nie posiada oszczędności pieniężnych czy też składników majątkowych podlegających spieniężeniu, pozwalających na opłacenie skargi czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Okoliczności te świadczą o trudnej sytuacji skarżącego i przemawiają za uznaniem, iż nie ma on dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania. Z tych powodów wniosek skarżącego uznać należy za zasadny.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., art. 249a i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.