Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 marca 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 grudnia 2003r. Nr "[...]" w części dotyczącej orzeczenia solidarnej odpowiedzialności L. K., T. P. i J. C. wspólników spółki cywilnej "A" za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1998r. oraz uchylił wymienioną decyzję w części dotyczącej orzeczenia solidarnej odpowiedzialności ww. osób za zaległość podatkową "A" s.c. w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 1998r. i odsetek za zwłokę i w tym zakresie orzekł o solidarnej odpowiedzialności wymienionych wspólników za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1998r. liczonych na dzień 11 grudnia 2003r. i umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zlikwidowana spółka cywilna "A" obniżyła podatek należny o podatek naliczony z następujących faktur: nr "[...]" i "[...]" z dnia 26 sierpnia 1998r. oraz nr "[...]" z dnia 16 października 1998r., dokumentujących nabycie samochodów ciężarowych marki B (numery rejestracyjne "[...]" i "[...]") oraz C (numer rejestracyjny "[...]"). Dokumenty dotyczące opisanych samochodów, tj. świadectwa homologacji i faktury VAT wskazywały w pierwotnej wersji, że były to samochody osobowe i jako takie zostały zarejestrowane przez W. G. prowadzącego D w O. Firma W. G. zleciła Rzeczoznawcy Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego ustalenie stanu technicznego wymienionych pojazdów po przebudowie. W ocenach technicznych i załączonych do nich dokumentach identyfikacyjnych samochodów stwierdzono wykonanie zmian konstrukcyjnych, które w ocenie rzeczoznawcy spowodowały zmianę rodzaju samochodów na ciężarowe.
Dokumenty te stanowiły podstawę do zmiany w dowodach rejestracyjnych typu pojazdu z osobowego na ciężarowy. Zaznaczono, iż ustalenia w tym zakresie organy podatkowe dokonały w oparciu o ocenę materiału dowodowego sprawy, a w szczególności pismo Prokuratury Okręgowej z dnia 29 kwietnia 2003r. sygn.akt "[...]", w którym stwierdzono, iż we wszystkich trzech samochodach zamontowane były jedynie metalowe kasetki w bagażniku. Potwierdzają to protokoły oględzin dokonane przez funkcjonariuszy policji.
Organ odwoławczy stwierdził, iż wymienione w ocenach technicznych zmiany konstrukcyjne samochodów marki B w zakresie zamontowania metalowych kasetek zostały wykonane. Wykonanie tych zmian oraz rejestracja samochodów jako ciężarowych dały, w ocenie organu, podstawę do przyjęcia, że określenie przedmiotu nabycia w fakturach nr "[...]" i "[...]" z dnia 26 sierpnia 1998r. jest prawidłowe, a zatem Spółka miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z nich. W konsekwencji powyższego Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia solidarnej odpowiedzialności L.K., T.P. i J.C. wspólników Spółki "A" za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 1998r. wraz z odsetkami za zwłokę i w tym zakresie umorzył postępowanie.
Odnośnie samochodu marki C organ drugiej instancji podkreślił, iż ocena techniczna, która miała potwierdzać między innymi zamontowanie kraty oddzielającej przestrzeń pasażerską od bagażowej nie odzwierciedla rzeczywistości, bowiem w protokole oględzin policja nie stwierdziła otworów świadczących o montażu kraty. Organ uznał więc za udowodnione, że w dniu nabycia przez Spółkę "A" samochodu, krata nie była w nim zainstalowana. Nie było zatem podstaw do określenia w dowodzie rejestracyjnym, jak i w fakturze, że przedmiotem nabycia jest samochód ciężarowy-specjalizowany. Zamontowanie w samochodzie kasetki, jako zmiana konstrukcyjna nie została natomiast wymieniona w ocenie technicznej i co za tym idzie nie może przesądzać o zmianie rodzaju samochodu na ciężarowy. Zaznaczył, iż wpis w kwestionowanej fakturze określający rodzaj samochodu jako ciężarowy nie jest zgodny ze stanem faktycznym i stosownie do art.25 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz.50 ze zm.) pozbawiono zlikwidowaną Spółkę prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury nr "[...]" z dnia 16 października 1998r.
Nadto Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż wbrew zarzutom odwołania dowód rejestracyjny zawierający wpis niezgodny ze stanem faktycznym w zakresie rodzaju pojazdu nie może stanowić dowodu w rozumieniu art.194 Ordynacji podatkowej, gdyż jest dokumentem urzędowym zawierającym nieprawdziwe dane i tym samym nie wiąże organów podatkowych.
W skardze pełnomocnik L. K. wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji w części utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 grudnia 2003r. w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialnego skarżącego za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1998r. i odsetek za zwłokę od tej zaległości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- - art.187§1 Ordynacji podatkowej, w szczególności poprzez zaniechanie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, w tym zwłaszcza podstawy faktycznej odliczenia przez podatnika podatku VAT,
- - art.194§1 Ordynacji podatkowej, w szczególności poprzez odmowę wiarygodności dokumentowi urzędowemu - prawomocnej decyzji administracyjnej o zarejestrowaniu pojazdu samochodowego, nie wzruszonej w trybie prawem przewidzianym,
- - art.191 Ordynacji podatkowej, w szczególności poprzez poddanie dokumentu urzędowego swobodnej ocenie dowodu przez organ orzekający.
Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest uzależnione od stwierdzenia, czy organy podatkowe prawidłowo uznały, że sporny pojazd marki C jest samochodem osobowym w rozumieniu art.25 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zdaniem Sądu, ustalenie to zostało dokonane z naruszeniem prawa.
Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego klasyfikacja samochodu w dowodzie rejestracyjnym ma decydujące znaczenie jako dowód w sprawie podatkowej, w której ocena pewnych uprawnień lub ograniczeń jest uzależniona od tej klasyfikacji. Zarejestrowaniem danego pojazdu jako samochodu ciężarowego-specjalizowanego są związane między innymi organy podatkowe. Treść dowodu rejestracyjnego będącego decyzją administracyjną wiąże bowiem organy podatkowe dopóty, dopóki treść taka nie zostanie zmieniona w trybie przewidzianym prawem. Innymi słowy, jedynie zmiana decyzji administracyjnej jaką jest dowód rejestracyjny samochodu, w której wyniku okazałoby się, że sporny pojazd nie jest samochodem ciężarowym, lecz osobowym, pozwalałby organom podatkowym na zastosowanie art.25 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika natomiast ażeby organy skarbowe podjęły chociażby próbę dokonania zmiany treści tej decyzji.
Nadto w ocenie Sądu organy skarbowe przekroczyły zasadę swobodnej oceny dowodów, czym naruszony został art.191 Ordynacji podatkowej. Z pisma Prokuratury Okręgowej z dnia 29 kwietnia 2003r. wynika, iż wszystkie trzy opisane samochody nabyte przez "A" s.c. od D W. G., ujawnione zostały w wyniku śledztwa dotyczącego poświadczenia nieprawdy w dokumentach wymaganych przy zmianie rodzaju samochodu z osobowego na ciężarowy, a w szczególności w ocenach technicznych sporządzanych przez rzeczoznawcę PZMot, zaświadczeniach o przeprowadzonym badaniu technicznym i faktur sprzedaży samochodów wystawianych przez D W. G., która miała dokonywać przeróbek. Z przesłanych protokołów oględzin przedmiotowych samochodów wynika, iż nie dokonano w nich żadnych przeróbek wymienionych w ocenach technicznych poza zamontowaniem kasetek w bagażnikach, co zresztą nie wpływa na zmianę rodzaju samochodu z osobowego na ciężarowy.
Nadto zauważyć należy, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wszystkie z wymienionych pojazdów Spółka nabyła jako ciężarowe, oddała w leasing jako ciężarowe i sprzedała jako ciężarowe. Samochody te w chwili nabycia przez "A" były zarejestrowane jako samochody ciężarowe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podniósł natomiast, iż zamontowanie kasetek oraz rejestracja samochodów marki B jako ciężarowe stanowią podstawę do przyjęcia, że określenie przedmiotu nabycia w fakturach z 26 sierpnia 1998r. było prawidłowe. Zupełnie odmienny pogląd Dyrektor Izby Skarbowej prezentuje wobec samochodu marki C, który również zarejestrowany był jako ciężarowy i, w którym również zamontowana była kasetka, mimo nie wykazania tej zmiany w ocenie technicznej rzeczoznawcy. Stanowisko to nie zostało w sposób logiczny uzasadnione. Jedyną podstawą do stwierdzenia, iż wpis w fakturze z dnia 16 października 1998r., określający C jako samochód ciężarowy, nie jest zgodny ze stanem faktycznym, jest brak dowodów świadczących o montażu kraty oddzielającej przestrzeń pasażerską od bagażowej.
Niezrozumiałym jest zatem, zwłaszcza w świetle powołanego wyżej pisma Prokuratury, przyjęcie klasyfikacji wynikających z dowodów rejestracyjnych dwóch pierwszych samochodów za prawidłowe, przy jednoczesnym uznaniu, że dowód rejestracyjny trzeciego z pojazdów zawiera wpis niezgodny ze stanem faktycznym w zakresie rodzaju pojazdu i jako taki nie może stanowić dowodu w rozumieniu art.194 Ordynacji podatkowej.
W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja w części dotyczącej orzeczenia solidarnej odpowiedzialności wspólników "A" s.c. za zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1998r. wraz z odsetkami została wydana ze wskazanym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji powyższego działając na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 152 powołanej ustawy, określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.