Uzasadnienie
L. Ż. (dalej jako strona, skarżący, wnioskodawca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z "[...]" r. nr "[...]", którą odmówiono stronie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za osobę prowadzącą działalność będącą jednocześnie płatnikiem tych składek.
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 11 września 2019 r. (karty 1-3 akt organu), uzupełnionym 22 października 2019 r. na wezwanie organu, skarżący zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek. W uzasadnieniu wniosku wskazał na trudną sytuacją finansową. Wraz z małżonką ponosi miesięczne koszty utrzymania na łączną kwotę 2.552 zł, na które składają się: węgiel + drzewo - 420 zł, gaz (kuchnia i ciepła woda) 100 zł, prąd 70 zł, woda + ścieki 110 zł, podatek od nieruchomości 70 zł, śmieci 45 zł, polisa ubezpieczenia na życie 14 zł, ubezpieczenie domu 27 zł, ubezpieczenie samochodu 54 zł, koszty utrzymania samochodu (zakup paliwa itp.) 300 zł, telefon komórkowy 43 zł, telefon stacjonarny 49 zł, konserwacja domu, szklarni i budynku gospodarczego 250 zł, spłata kredytu 300 zł, koszty związane z leczeniem, badaniami itp. 500 zł, inne wydatki bieżące 200 zł.
Wskazał, że z uwagi na stan zdrowia działalność gospodarcza - sprzedaż waty cukrowej - była ograniczona i nigdy nie przekroczył dochodów w wysokości 50% najniższej emerytury. Nadmienił, że w 2015 r. w wyniku pożaru spłonęła jego nieruchomość, w wyniku czego nie otrzymał żadnego odszkodowania. Podczas pożaru uległa zniszczeniu dokumentacja z działalności.
Podał, że od "[...]" r. był działaczem antykomunistycznym, za co otrzymał liczne odznaczania, w związku z czym jednak stracił zdrowie i w latach "[...]" był dziewięciokrotnie hospitalizowany w klinice kardiologicznej. Zdiagnozowano u niego szereg dolegliwości zdrowotnych, w tym postępującą chorobą "[...]". Z uwagi na powyższe od 1995 r. jest całkowicie niezdolny do pracy i posiada I grupę niepełnosprawności. Oboje z małżonką są ludźmi schorowanymi i pozostają pod stałą opieką lekarską.
Wnioskodawca uzupełnił wniosek poprzez złożenie 22 października 2019 r. (k. 19-34) oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi pełnej księgowości.
Organ w toku postępowania ustalił, że skarżący otrzymuje świadczenie emerytalne w kwocie 1.862,75 zł brutto, a wobec potrącania w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na należności ZUS kwoty 465,68 zł, do wypłaty pozostaje kwota 1.306,43 zł netto. Żona pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 1.730,71 zł brutto (1.680,96 zł netto). Łączny dochód rodziny wynosi 2.987,39 zł.
Z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że "[...]" 2016 r. zawiesił działalność gospodarczą: PKD 47.81.Z - sprzedaż detaliczna żywności, napojów i wyrobów tytoniowych prowadzona na straganach i targowiskach (k. 10 akt organu).
Z bazy Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że strona figuruje jako właściciel ruchomości, tj. samochodu osobowego "[...]" z 1996 r., motorowerów "[...]" z 1977 r. oraz z 1979 r. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym wskazano, że motorowery spłonęły w pożarze. Jest też współwłaścicielem nieruchomości zabudowanej o pow. 0,1373 ha w "[...]", co wynika z Centralnej Ewidencji Ksiąg Wieczystych.
ZUS decyzją z "[...]" r. na podstawie:
- 1) art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 2 i 3 i art. 32 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 300), dalej u.s.u.s., odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za osobę prowadzącą działalność będącą jednocześnie płatnikiem tych składek za okres: 09-10/2005 r., 06-09/2006 r., 06-08/2007 r., 06-08/2008 r., 09/2009 r. w łącznej kwocie 5.203,65 zł, w tym z tytułu: składek 2.311,62 zł, odsetek liczonych na 24 września 2019 r. - 2.892 zł;
- 2) art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 3a i art. 32 u.s.u.s. oraz § 3 ust. (nie wskazano ust.) rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), dalej: rozporządzenie, odmówił "umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia za osobę prowadzącą działalność będącą jednocześnie płatnikiem tych składek za okres: 09-10/2005 r., 06-09/2006 r., 06-08/2007 r., 06-08/2008 r., 09/2009 r. w łącznej kwocie 5.203,65 zł, w tym z tytułu: składek 2.311,62 zł, odsetek liczonych na 24 września 2019 r. - 2 892 zł".
W uzasadnieniu podał, że przy rozpatrzeniu sprawy korzystał z danych wygenerowanych z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS oraz rejestrów centralnych: Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej; Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, Bazy Danych Ksiąg Wieczystych.
Organ podał, że w świetle przepisu art. 24 u.s.u.s. nie upłynął jeszcze termin, w którym należności mogą być dochodzone. Powołał art. 24 ust 5b i 5f u.s.u.s. i wskazał, że w sprawie wystąpiły okoliczności skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia z uwagi na:
- a) wszczęcie postępowania w 2014 r. przez Narodowy Fundusz Zdrowia "[...]" Oddziału Wojewódzkiego w "[...]" w sprawie podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu do 30 sierpnia 2016 r.,
- b) od wszczęcia 30 sierpnia 2016 r. postępowania w sprawie określenia wysokości zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne do 25 marca 2019 r.,
- - tj. do uprawomocnienia się decyzji w sprawach z pkt a) i b);
- c) od 10 czerwca 2019 r., tj. od wszczęcia postępowania egzekucyjnego - bieg terminu przedawnienia pozostanie zawieszony do zakończenia egzekucji.
ZUS ocenił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wykazuje przesłanek do stwierdzenia, że zachodzą okoliczności, które skutkowałyby umorzeniem należności wskazanych w sentencji decyzji.
Oceniając sytuację materialną i życiową ZUS przedstawił dochód rodziny (łącznie 2.987,39 zł). Wskazał, że koszty związane z utrzymaniem mieszkania stanowią kwotę 815 zł. Inne wydatki wynoszą 937 zł. Zakład podał, że ponoszenie kosztów z tytułu miesięcznych opłat nie stanowi podstawy do umorzenia należności. Nie można uznać, że opłaty np. za gaz i energię czy wodę stanowią nadzwyczajne czy też nieprzewidziane wydatki. Zakład nie może umarzać należności każdej osobie, która ponosi koszty związane z utrzymaniem. Koszty tego rodzaju są ponoszone przez ogół społeczeństwa.
Na ochronę zdrowia strona przeznacza miesięcznie 500 zł. Posiada także zobowiązania u osób fizycznych w kwocie 25.000 zł (za 2015 r.), które spłaca po 300 zł miesięcznie. ZUS ocenił, że nie można także poczytywać za spełnione przesłanki do umorzenia osób, które nie dysponują środkami na wykonanie zobowiązań publicznoprawnych jedynie z uwagi na preferowanie wykonania zobowiązań cywilnoprawnych, nawet jeśli wykonanie tych zobowiązań wiązałoby się z daleko idącymi konsekwencjami dla dłużnika. Stworzenie takiej sytuacji byłoby nieuprawnionym uprzywilejowaniem podmiotów prawa cywilnego kosztem Skarbu Państwa, czyli kosztem ogółu obywateli.
Podkreślono, że uzyskiwane przez rodzinę dochody (2.987,39 zł) wystarczają na pełne pokrycie ponoszonych wydatków opłat eksploatacyjnych, kosztów leczenia oraz spłatę miesięcznych rat (2.552 zł). Ponadto skarżący nie udowodnił, że ma zaległości z tego tytułu. Zaznaczono, że osiągany przez rodzinę dochód jest kwotą znacznie wyższą od minimum socjalnego w II kwartale 2019 r. dla dwuosobowego gospodarstwa emeryckiego (1.993,26 zł) zatem nie można stwierdzić, że w sprawie zachodzi ubóstwo. Dłużnik nie korzysta z pomocy opieki społecznej lub innych instytucji wsparcia co pozwala stwierdzić, że jest w stanie zaspokajać potrzeby materialne bez konieczności sięgania po pomoc ze strony państwa. Trudna sytuacja materialna musi zostać udowodniona i mieć charakter trwały, a więc występować w długim okresie czasu.
Zakład uznał również, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala przyjąć, iż zaistniały przesłanki wymienione w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w związku z art. 28 ust. 3a u.s.u.s., tj. zobowiązany nie wykazał, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:
- 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;
- 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;
- 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.
W ocenie ZUS prowadzona egzekucja nie pozbawia strony możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, ponieważ ze świadczenia można potrącić na poczet zadłużenia tylko pewną część kwoty, gdyż ustawodawca określił kwotę wolną od zajęć, która musi pozostać na utrzymanie.
Organ wskazał na opisywane przez dłużnika problemy zdrowotne rodziny, własne koszty leczenia i podał, że stan zdrowia sam w sobie nie może być jednak wyłączną przesłanką do podjęcia pozytywnej decyzji w sprawie umorzenia należności. Wydatki związane z leczeniem nie są także przesłanką uzasadniającą umorzenie należności. Wnioskodawca nie udowodnił, że brakuje mu środków finansowych na ten cel, np. nie załączył niezrealizowanych recept lekarskich albo dokumentów potwierdzających, że nie może korzystać z koniecznych płatnych badań lekarskich bądź zabiegów rehabilitacyjnych. Natomiast nie przedłożono dodatkowych dokumentów potwierdzających sytuację zdrowotną małżonki.
Obecnie strona posiada stałe źródło dochodu w postaci świadczenia emerytalnego, z którego są realizowane potrącenia ZUS. Stan zdrowia strony nie ma wpływu na wysokość otrzymywanego świadczenia. Z kolei żona skarżącego od 1 grudnia 1990 r. pobiera świadczenie emerytalne, a jej stan zdrowia również nie ma wpływu na wysokość otrzymywanego świadczenia.
Dodał, że przesłanka wskazana w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia również nie ma w sprawie zastosowania. Dokumentacja sprawy nie wskazuje na to, że zadłużenie wobec ZUS powstało na skutek nadzwyczajnych zdarzeń losowych wywołanych przez czynniki zewnętrzne, których nie można było przewidzieć, ani też klęski żywiołowej, natomiast było wynikiem nieopłacenia w ustawowym terminie płatności składek w czasie prowadzonej działalności gospodarczej.
Odnośnie pożaru w 2015 r. wzywany wyjaśnił, że nie był w stanie dostarczyć żądanych dowodów o dochodach od lat 90-tych z uwagi na ich zniszczenie podczas pożaru, a wobec złego stanu zdrowia nie był zdolny wyjaśnić sprawy. ZUS stwierdził, że powyższe nie stanowi przesłanki do umorzenia należności z tytułu składek. Nie wyczerpują znamion przesłanek umorzenia należności informacje, że od 1970 r. wnioskodawca był działaczem opozycji antykomunistycznej i za swoją działalność otrzymał liczne odznaczania. Umorzenie zaległości jest bowiem możliwe tylko w oparciu o przesłanki wynikające z art. 28 u.s.u.s. i § 3 ww. rozporządzenia.
Zakład podał, że nie bagatelizuje żadnych problemów skarżącego, w tym również zdrowotnych oraz finansowych, jednakże stosownie do regulacji wynikającej z art. 47 u.s.u.s. na płatniku składek ciąży ustawowy obowiązek terminowego, comiesięcznego rozliczania i opłacania omawianych składek. Za ryzyko związane z prowadzoną działalnością, jak również za jej negatywne skutki odpowiada podmiot prowadzący tą działalność zarówno w trakcie jej prowadzenia jak i po zakończeniu, bez względu na to, gdzie aktualnie podlega ubezpieczeniom.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji ZUS oraz o zwrot kosztów postępowania. Zestawił łączne kwoty dochodu (2.987,43 zł) i kosztów (2.552 zł) i wyliczył, że miesięcznie do dyspozycji rodziny pozostaje 435,43 zł. Zarzucił na tej podstawie naruszenie art. 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez niedokładnie wyjaśnienie sytuacji faktycznej strony, gdyż dokonywane przez ZUS potracenia kwoty 465,68 zł miesięcznie, pozbawiły jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Ocenił swoją sytuację jako dramatyczną, nie mógłby funkcjonować bez pomocy najbliższej rodziny. Zarzucił, że organ w zaskarżonej decyzji z nieznanych przyczyn nie uwzględnił, że jego sytuacja odpowiada § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Już tylko z zestawienia kwot dochodu i kosztów oczywistym było, że przez potrącanie 465,68 zł pozbawiono rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, czyli żywnościowych oraz ubrania, obuwia i środków higienicznych.
Już samodzielnie z żoną nie może egzystować, a jedynie liczyć na pomoc innych osób. Zagrożona jest jego egzystencja biologiczna. Skarżący nadal stara się regulować swoje zobowiązania, aby nie popaść w większe długi, przez co kupuje coraz mniej żywności i egzystuje dzięki pomocy bliskich. Podniósł, że w ten sposób utracił samodzielność i godność. ZUS nie bierze pod uwagę, że za ok. 400 zł / miesięcznie dwie dorosłe osoby nie mogą się wyżywić. Na tym tle skarżący zarzucił naruszenie art. 6 k.p.a.
Podał, że rozumie interes społeczny obowiązku płacenia składek, ale ZUS powinien uznać także jego słuszny interes jako obywatela, co też organ pominął naruszając art. 7 i 8 § 1 k.p.a.
Zaznaczył, że ZUS jest w posiadaniu orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z 7 marca 2002 r. i zaświadczenia o stanie zdrowia z 22 października 2019 r., z których wynika że jest niezdolny do pracy na stałe. Zatem ze względu na przewlekłość jego choroby nie ma możliwości osiągnąć dochód umożliwiający opłacenie należności.
Zarzucił naruszenie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ww. rozporządzenia i wydanie decyzji odmownej przy wystąpieniu trudnej sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej, czyli zaistnieniu przesłanek uzasadniających umorzenie należności. Ponadto ZUS naruszył przepisy postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. pomimo wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł (zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.), w sposób jasny, szczegółowy - to jednak nieprawidłowo wyjaśnił podstawę prawną decyzji i nie stwierdził wystąpienia przesłanki, iż opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby małżonków możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.
W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę organu w piśmie procesowym z 12 marca 2020 r. Dołączył kopie zaświadczenia z 17 lutego 1998 r. o swoim stanie zdrowia, wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z 7 marca 2002 r. o całkowitej niezdolności do pracy i do samodzielnej egzystencji, kartę informacyjną leczenia szpitalnego z 1994 r., jak też decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 24 kwietnia 2018 r. o przyznaniu skarżącemu pomocy pieniężnej w kwocie 3.089,40 zł na dofinansowanie przebudowy instalacji centralnego ogrzewania (k. 17-22 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Umorzenie należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne ma charakter wyjątkowy i zarezerwowane jest dla sytuacji nadzwyczajnych. Umorzone składki w istocie pokrywają inni ubezpieczeni, toteż dbając o stan finansów funduszów emerytalno - rentowych Zakład Ubezpieczeń Społecznych musi każdorazowo ważyć zasadność podejmowanego rozstrzygnięcia. (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 1635/18).
Zgodnie z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Treść art. 28 ust. 3a u.s.u.s. wskazuje, że decyzja w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Jednak wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. W przypadku stwierdzenia braku przesłanek w sprawie do umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, konieczne jest uzasadnienie takiego stanowiska, z powołaniem się na konkretne dowody lub fakty. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia art. 28 ust. 3a u.s.u.s..
W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia - zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych (pkt 1); poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności (pkt 2); przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności (pkt 3).
ZUS zasadnie ocenił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wykazuje przesłanek do stwierdzenia, że zachodzą okoliczności, które skutkowałyby umorzeniem należności wskazanych w sentencji decyzji. ZUS przedstawił dochód rodziny (łącznie 2.987,39 zł). Podkreślił, że uzyskiwane przez rodzinę dochody są wystarczające na pełne pokrycie ponoszonych wydatków opłat eksploatacyjnych, kosztów leczenia oraz spłatę miesięcznych rat (2.552 zł). Organ stwierdził, że osiągany przez rodzinę skarżącego dochód stanowi kwotą znacznie wyższą od minimum socjalnego. W II kwartale 2019 r. dla dwuosobowego gospodarstwa emeryckiego (1.993,26 zł). Skarżący nie korzysta z pomocy opieki społecznej lub innych instytucji wsparcia co pozwala stwierdzić, że jest w stanie zaspokajać potrzeby materialne bez konieczności sięgania po pomoc ze strony państwa.
Zasadnie Zakład uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala przyjąć, iż zaistniały przesłanki wymienione w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w związku z art. 28 ust. 3a u.s.u.s.. Skarżący nie wykazał, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Reasumując należy podkreślić, że umorzenie należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne ma charakter wyjątkowy i zarezerwowane jest dla sytuacji nadzwyczajnych, które jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą.
Wskazać również należy, że umorzone składki w istocie pokrywają inni ubezpieczeni. Toteż, dbając o stan finansów funduszów emerytalno - rentowych Zakład Ubezpieczeń Społecznych musi każdorazowo ważyć zasadność podejmowanego rozstrzygnięcia. Zaś w rozpoznawanej sprawie Organ trafnie uznał, że ustalone w sprawie możliwości płatnicze skarżącego pozwalają na regulowanie należności.
Nie podważają stanowiska Organu dokumenty dołączone przez skarżącego do pisma procesowego z 12 marca 2020 r.. Organ w toku postępowania ustalił, że skarżący otrzymuje świadczenie emerytalne w kwocie 1.862,75 zł brutto, a wobec potrącania w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na należności ZUS kwoty 465,68 zł, do wypłaty pozostaje kwota 1.306,43 zł netto. Żona skarżącego pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 1.730,71 zł brutto (1.680,96 zł netto). Łączny dochód rodziny wynosi 2.987,39 zł. A zatem kwestia stanu zdrowia nie ma wpływu na wysokość osiąganych przez skarżącego dochodów, gdyż skarżący i jego żona utrzymują się ze świadczeń emerytalnych.
Natomiast Organ przeanalizował strukturę wydatków. Skarżący wskazał, że ponosi m. in. koszty utrzymania samochodu (zakup paliwa itp.) 300 zł, telefonu komórkowego 43 zł, telefonu stacjonarnego 49 zł, konserwacji domu, szklarni i budynku gospodarczego 250 zł, spłaty kredytu 300 zł, koszty związane z leczeniem, badaniami itp. 500 zł, inne wydatki bieżące 200 zł. Wskazywany charakter wydatków nie dowodzi, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej.
W konsekwencji skarga okazała się bezzasadna i po myśli art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.