Uzasadnienie
Decyzją z 6 marca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") po rozpoznaniu odwołania U. S. i Z. S. (dalej jako: "skarżący", "podatnicy", "strona") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. (dale jako: "Burmistrz", "organ I instancji") z 4 listopada 2022 r. w sprawie zwrotu nadpłat z tytułu podatku rolnego w kwocie 4.671,00 zł. W decyzji tej odmówiono jednocześnie skarżącym zwrotu oprocentowania od zwróconej kwoty podatku.
Na wstępie SKO wskazało, że z akt sprawy wynika, że podatnicy wystąpili 27 listopada 2020 r. do Burmistrza o udzielenie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu budowy budynku gospodarskiego (magazynu paszowego). Organ ten dwukrotnie odmawiał przyznania ulgi inwestycyjnej. Rozstrzygnięcia te za każdym razem były uchylane przez Kolegium w wyniku kontroli instancyjnej. Ulga inwestycyjna przyznana została podatnikom decyzją SKO z 6 października 2022 r. w wyniku kolejnego z rzędu uchylenia. Następnie ulga inwestycyjna uwzględniona została w trzech decyzjach, którymi organ I instancji zmienił decyzje ustalające wysokość zobowiązań podatkowych na lata 2020-2022. Wnioskiem z 31 października 2022 r. skarżący wystąpili do Burmistrza o zwrot nadpłat w podatku rolnym za 2020, 2021 i 2022 r. wraz z ich oprocentowaniem.
Przytaczając następnie treść art. 77 §1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, ze zm.), dalej jako: "o.p.", art. 78 §1 o.p. oraz art. 78 §3 pkt 1 o.p. Kolegium wskazało, że ostatni z nich wiąże prawo do oprocentowania w pierwszej kolejności z momentem powstania nadpłaty. Dopiero w przypadku braku przyczynienia się organu do zmiany lub uchylenia decyzji, a także braku zwrotu nadpłaty w terminie, oprocentowanie przysługuje od dnia wydania decyzji zmieniającej lub uchylającej decyzję. Rozróżnienie momentu powstania prawa do oprocentowania odnosi się jednak do zobowiązań powstających z mocy prawa lub w drodze tzw. samoopodatkowania. Zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym do takich nie należy. Powstaje ono bowiem poprzez wydanie decyzji konstytutywnej, tj. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 §1 pkt 2 o.p. Dopóki decyzja taka istnieje w obrocie prawnym nie można mówić o nadpłacie podatkowej.
Podatki zapłacone na podstawie decyzji ustalającej są uznawane za należne dopóty decyzja nie zostanie uchylona bądź zmieniona. Oznacza to w ocenie SKO, że moment zmiany lub uchylenia decyzji ustalającej jest jednocześnie momentem powstania nadpłaty.
Kolegium nadmieniło również, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji wydał decyzje o zmianie decyzji ustalających wysokość zobowiązań za lata 2020-2022 w dniu 27 października 2022 r. W tym też dniu powstała dopiero nadpłata podatkowa. Przyczynienie się organu do powstania przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji nie ma w tym przypadku znaczenia, gdyż determinuje ono moment powstania prawa do oprocentowania, a ten w rozpatrywanej sprawie wystąpił w tym samy dniu, tzn. w dniu powstania nadpłaty i w dniu wydania decyzji o zmianie decyzji dotychczasowych.
Organ odwoławczy dodał jedocześnie, że nadpłata podatkowa została zwrócona na rachunek podatników w terminie 30 dni od dnia powstania nadpłaty i jednocześnie wydania decyzji zmieniających.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucili naruszenie:
- - art. 73 o.p. poprzez uznanie, że nadpłata podatku zapłaconego na podstawie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, która następnie została zmieniona lub uchylona powstaje z dniem wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji ustalającej;
- - art. 78 §3 pkt 1 i art. 78 §1 w związku z art. 72 §1 pkt 1. art. 73 §1 pkt 1 oraz art. 121 §1 i art. 120 o.p. poprzez odmowę przyznania oprocentowania od powstałej nadpłaty w podatku rolnym za lata 2020-2022;
- - art. 121 §1, art. 122, art. 187 §1 i art. 191 w związku z art. 210 §1 pkt 6 i art. 210 §4 o.p. poprzez niepełną ocenę materiału dowodowego polegającą na twierdzeniu, że nadpłata w podatku rolnym za lata 2020-2022 została zwrócona przez organ I instancji w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji zmieniających wysokość łącznego zobowiązania podatkowego za te lata podczas gdy zwrot ten nastąpił 10 marca 2023 r.
Podatnicy podnieśli, że wbrew stanowisku Kolegium Ordynacja podatkowa nie zawiera żadnego przepisu stanowiącego, że dzień zmiany/uchylenia decyzji wymiarowej jest jednocześnie dniem powstania nadpłaty. Zatem w tej sprawie nadpłata powstała (inaczej niż wskazuje SKO) z dniem zapłaty przez stronę podatku rolnego na podstawie decyzji wymiarowych za lata 2020-2022 (zgodnie z treścią art. 73 §1 pkt 1 o.p.).
Wskazali jednocześnie, że na dzień wydania decyzji I instancyjnej o zwrocie nadpłaty i odmowie jej oprocentowania tj. 4 listopada 2022 r. faktycznie jeszcze nie upłynął termin zwrotu przedmiotowej nadpłaty. Jednak to właśnie Burmistrz przyczynił się do zmiany decyzji wymiarowych z uwagi na to, że dwukrotnie odmawiał przyznania ulgi inwestycyjnej, która została przyznana przez organ odwoławczy po trzecim z rzędu uchyleniu. Podatnicy wskazali jednocześnie, że gdyby działania tego organu były zgodne z ustawą o podatku rolnym, to nie byłoby potrzeby uchylania i zmiany decyzji wymiarowych.
Końcowo nadmienili, że nadpłata nie została zwrócona (wbrew twierdzeniu organu odwoławczego) w terminie od dnia wydania decyzji zmieniających rozstrzygnięcia wymiarowe z tytułu podatku rolnego za lata 2020-2022. Miało to miejsce dopiero 10 marca 2023 r. Zaznaczyli przy tym, że nadpłata została zwrócona bez żadnego oprocentowania.
W oparciu o te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 §2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy. Sąd ma zatem obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 §1 p.p.s.a., w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy jednocześnie wskazać, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy.
Oś sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy organy podatkowe słusznie uznały, że skarżącym nie przysługuje oprocentowanie nadpłaty w podatku rolnym za 2020 r., 2021r. i 2022 r.
Organ twierdzi, że zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym powstaje poprzez wydanie decyzji konstytutywnej, tj. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 §1 pkt 2 o.p. Dopóki decyzja taka istnieje w obrocie prawnym nie można mówić o nadpłacie podatkowej. Podatki zapłacone na podstawie decyzji ustalającej są uznawane za należne dopóty decyzja nie zostanie uchylona bądź zmieniona. Oznacza to zdaniem SKO, że moment zmiany lub uchylenia decyzji ustalającej jest jednocześnie momentem powstania nadpłaty. Z tego względu nie jest słuszne stanowisko autora skargi, że nadpłata powstała z chwilą zapłacenia podatków. Strona zaś wywodzi, że organ I instancji przyczynił się do tego (poprzez kilkukrotne kwestionowanie prawa skarżących do ulgi inwestycyjnej z tytułu budowy budynku gospodarskiego - magazynu paszowego, która została przyznana przez Kolegium po kolejnym z rzędu uchyleniu rozstrzygnięcia Burmistrza, że decyzje zmieniające rozstrzygnięcia wymiarowe w podatku rolnym za lata 2020-2022 zostały wydane dopiero 27 października 2022 r. a tym samym do powstania nadpłaty. Dodał przy tym, że gdyby działanie organu podatkowego było od początku zgodne z prawem, to nie doszłoby do zmiany decyzji wymiarowych po tak długim czasie.
Zgodnie z art. 77 §1 o.p. - nadpłata podlega zwrotowi w terminie: (1) 30 dni od dnia wydania nowej decyzji - jeżeli nadpłata powstała w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji; (2) 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty; (3) 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności decyzji - jeżeli w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji nie wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji.
Według art. 78 §1 o.p. - nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 §1, pobieranych od zaległości podatkowych.
W myśl art. 78 §3 pkt 1 o.p. - oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 §1 pkt 1 i 3 - od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie sądu przedmiotowa decyzja nie poddaje się kontroli. Należy bowiem zauważyć, że:
- - treść decyzji nie odpowiada rzeczywistości. Zawarto w niej bowiem zapis, że: "(...) nadpłata podatkowa została zwrócona na rachunek U. i Z. S. w terminie 30 dni od dnia powstania nadpłaty i jednocześnie wydania decyzji zmieniających.", którym w ocenie organu był 27 października 2022 r. (dzień wydania decyzji zmieniających rozstrzygnięcia wymiarowe za lata 2020-2022). Tymczasem z załączonego do skargi pisma organu I instancji wynika, że organ zwrócił przedmiotową nadpłatę dopiero 10 marca 2023 r. (k. 6 akt sądowych). Co istotne też, pomimo że nadpłata została zwrócona z wyraźnym opóźnieniem SKO w odpowiedzi na skargę stwierdziło, że: "W rzeczywistości organ pierwszej instancji oczekiwał z dokonaniem tej czynności na rozpatrzenie odwołania od decyzji orzekającej o zwrocie nadpłaty. Dopiero w dniu wydania decyzji ostatecznej czynność zwrotu nadpłaty mogła zostać wykonana. Okoliczność ta nie ma wpływu na sposób załatwienia sprawy.". To pokazuje, że organ odwoławczy praktycznie nie ocenił tej sytuacji i jej ewentualnego wpływu na powstanie (z uwagi na opóźnienie w wypłacie) oprocentowania powstałej nadpłaty;
- - SKO nie wskazało podstawy prawnej i nie uzasadniło (pomimo, że zgodnie z art. 120 o.p. organy działają zgodnie z prawem i w jego granicach) skąd wywodzi, że rozróżnienie momentu powstania prawa do oprocentowania odnosi się do zobowiązań powstających z mocy prawa lub w drodze tzw. samoopodatkowania, a do takich nie należy zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym, które powstaje, jak wskazało w zaskarżonej decyzji Kolegium poprzez wydanie decyzji konstytutywnej. Jest to tyle istotne, że rodzi dalekosiężne konsekwencje dla wypłaty i wysokości oprocentowania i momentu, od którego ono przysługuje. A jak zauważył NSA w wyroku z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3022/17: "Skoro nadpłata powstała w związku z uchyleniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (i zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego), to do ustalenia czy nadpłata w ogóle podlega oprocentowaniu decydujące znaczenie ma to, czy organ podatkowy przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji." (wszystkie orzeczenia przywołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie wykazało przy tym, dlaczego w tym przypadku nie ma zastosowania sytuacja przyczynienia się organu do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji wymiarowych, a tym samym (jak wskazują skarżący), że nadpłata powstała z chwilą zapłacenia przez niego podatków, a nie jak wskazuje organ z chwilą wydania rozstrzygnięć zmieniających decyzje wymiarowe za lata 2020-2022. Tym bardziej, że decyzja Burmistrza odmawiająca stronie udzielenie ulgi inwestycyjnej była trzykrotnie uchylana i po ostatnim uchyleniu z 6 października 2022 r. SKO orzekło co do istoty sprawy - przyznając skarżącym wnioskowaną przez nich ulgę;
- - organ odwoławczy pomimo rozbudowanej argumentacji dotyczącej przyczynienia się organu do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji wymiarowych zawartej w odwołaniu (z uwagi na ciągłe kwestionowanie prawa podatników do ulgi inwestycyjnej – jak wskazuje w skardze strona) jedynie lakonicznie odniósł się do przedmiotowej kwestii. Kwitując to w zaskarżonym rozstrzygnięciu jednym zdanie: "Przyczynienie się organu do powstania przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji nie ma w tym przypadku znaczenia, gdyż determinuje ono moment powstania prawa do oprocentowania, a ten w rozpatrywanej sprawie wystąpił w tym samy dniu, tzn. w dniu powstania nadpłaty i w dniu wydania decyzji o zmianie decyzji dotychczasowych." Trudno wobec tego uznać, że strona miała możliwość poznania motywów rozstrzygnięcia SKO w tym zakresie;
- - w realiach niniejszej sprawy (zgodnie z art. 77 §1 pkt 1 i 3 o.p.), który został przywołany w podstawie prawnej decyzji organów obu instancji zwrot nadpłaty następuje z urzędu i stanowi czynność techniczno-prawną, która najczęściej polega na przelaniu/przekazaniu określonej kwoty na konto podatnika (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 192/21). Z przepisów Ordynacji podatkowej nie wynika bowiem, aby dla zwrotu nadpłaty w sytuacji zapadnięcia takiej decyzji konieczne było wydanie kolejnego aktu. Nie wymaga nawet wniosku strony (choć w tej sprawie taki wniosek był). Jak wskazał bowiem WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Go 511/18 (choć dotyczy art. 77 §1 pkt 3 o.p. to w ocenie sądu ma on również odniesienie do art. 77 §1 pkt 1 o.p.): "Zapadnięcie (...) decyzji, o której mowa w art. 77 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jest wystarczającą podstawą prawną do zwrotu nadpłaty. Stąd wniosek o stwierdzenie nadpłaty w sytuacji zapadnięcia takiej decyzji jest z gruntu bezprzedmiotowy.". Zwrot nadpłaty powstałej wskutek uchylenia i zmiany decyzji określającej zobowiązanie podatkowe (jak miało to miejsce w tej sprawie) nie wymaga procedowania w tym przedmiocie. Brak jest wobec tego także podstaw do wszczęcia postępowania. Należy też zauważyć, że skoro decyzje Burmistrza uchylające i zmieniające decyzje wymiarowe, w których określono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2020-2022 wydane zostały 27 października 2022 r., to organ, który nie zwrócił nadpłaty w terminie 30 dni od wydania tych decyzji (tylko dopiero w dniu 10 marca 2023 r.) niewątpliwie pozostawał w bezczynności. Organ nie podjął bowiem tej czynności mimo upływu terminu wskazanego w art. 77 §1 pkt 1 o.p., z uwagi jak wskazano w odpowiedzi na skargę na to, że: "W rzeczywistości organ pierwszej instancji oczekiwał z dokonaniem tej czynności na rozpatrzenie odwołania od decyzji orzekającej o zwrocie nadpłaty. Dopiero w dniu wydania decyzji ostatecznej czynność zwrotu nadpłaty mogła zostać wykonana.". Sąd zwrócił jednocześnie uwagę, że pomimo szybkiego procedowania wniosku strony z 31 października 2022 r. (choć tego prawo nie wymagało, jak wskazano wyżej) o zwrot nadpłaty za lata 2020-2022 i ich oprocentowania przez Kolegium, które wydało rozstrzygnięcie w dniu 4 listopada 2022 r. (mieszcząc się w terminie 30 dniowym do zwrotu nadpłaty, o którym jest mowa w art. 77 §1 pkt 1 o.p.), to w wyniku odwołania z 10 listopada 2022 r. rozstrzygnięcie organu odwoławczego zapadło dopiero 6 marca 2023 r. (a jak twierdzi organ 8 marca 2023 r.), pomimo, że aktywność organu ograniczyła się do jednego pisma skierowanego do organu I instancji 23 listopada 2022 r. (k. 33 akt podatkowych), który udzielił odpowiedzi już dzień później (k. 40 akt podatkowych).
Należy również wskazać, że uzasadnienie decyzji winno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację ogólnej zasady przekonywania (art. 124 w zw. z art. 210 §1 pkt 6 i §4 o.p.). Równocześnie winno ono umożliwiać skarżącym oraz sądowi sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia, co ma istotne znaczenie przy ocenie jej prawidłowości. Proces rozumowania, wnioski dotyczące ocenianych dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjętym w sprawie stanowiskiem winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia (art. 210 §4 Op.), tak by zarówno jego adresat, jak i sąd dokonujący kontroli legalności aktu, mieli możliwość zapoznania się z nimi. W tej sprawie nie miało to miejsca, gdyż decyzja oprócz tego, że jest lakoniczna i praktycznie nie odpowiada na zasadnicze pytanie (czy stronie w przedmiotowej sprawie, oprócz nadpłaty należy się również jej oprocentowanie), to zawiera również treści, które nie odpowiadają rzeczywistości. Takie postępowanie (oprócz naruszenia zasady przekonywania) nie wzbudza również zaufania do organów podatkowych (naruszając tym samym art. 121 o.p.).
Z wyroku WSA w Szczecinie z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 537/17 wynika, że rzeczą organu odwoławczego jest nie tylko przeprowadzenie ponownie postępowania w sprawie, ale także ustosunkowanie się do stanowiska strony tego postępowania, ponieważ art. 210 §4 o.p. znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawie przed organem II instancji na mocy art. 235 o.p. Ponadto, jak zauważył WSA w Olsztynie w wyroku z 2 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 825/19: "Organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony.", (też wyrok WSA w Gdańsku 29 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 56/17). Tego w tej sprawie również zabrakło. Jak wskazał również NSA w wyroku z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 2139/18: "Przepis art. 210 §4 o.p. precyzuje ustawowe wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia i nakłada na organ obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego w szczególności poprzez ustosunkowanie się do każdego dowodu zgromadzonego w sprawie, odniesienie się do argumentacji prezentowanej przez stronę (i ocenie tych elementów we wzajemnym powiązaniu), a ponadto wyjaśnienie, z jakich powodów organ uznaje określone dowody za wiarogodne, a innym takiej wiarygodności odmawia.".
Trzeba bowiem pamiętać, że ww. obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania podatkowego zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się (a z pewnością w tej sprawie tak nie było) do wszystkich wysuniętych przez odwołującego się zarzutów i żądań (por. wyrok WSA w Poznaniu 17 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 758/20). W ocenie sądu temu uzasadnienie zaskarżonej decyzji z pewnością nie sprostało. Jest ono bowiem zdawkowe i lakoniczne i nie poddaje się kontroli.
Tym samym, w ocenie sądu SKO dopuściło się naruszenia art. 122 o.p. w zw. z art. 187 §1 o.p. i art. 191 o.p. Powyższe powoduje również, że organ odwoławczy uchybił art. 233 §1 pkt 1 o.p. oraz art. 210 §4 tego aktu.
Nie uszło uwadze sądu również to, że decyzja organu odwoławczego zawiera datę jej wydania. tj. 6 marca 2022 r. Tymczasem z akt sprawy wynika, że dwa podpisy członków składu orzekającego Kolegium zostały złożone 3 marca 2022 r. a więc wcześniej niż wynika to z zamieszczonej na decyzji dacie (k. 42 akt podatkowych). Ostatni zaś złożył swój podpis w dniu 8 marca 2022 r. (k. 42 verte akt podatkowych). Jest to sytuacja, która wprowadza w błąd adresata jak i sąd co do rzeczywistej daty wydania niniejszej decyzji.
Z tych względów sąd ocenił kontrolowaną decyzję za wadliwą, wydaną przedwcześnie, z naruszeniem przepisów postępowania wymienionych powyżej, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę SKO uwzględni przedstawioną wyżej ocenę oraz spostrzeżenia sądu (art. 153 p.p.s.a.) i dokona niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń, dotyczących w szczególności rozróżnienia momentu powstania prawa do oprocentowania oraz związanej z tym kwestii przyczynienia się organu do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji wymiarowych. Dotyczy to również kwestii prawa do oprocentowania i momentu jego powstania z uwagi na to, że nadpłata nie została zwrócona w przewidzianym przez prawo terminie.
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach przysługujących mu kompetencji w oparciu o wyżej wymienione przepisy uznał zatem, że zawiera ona istotne wady, powodujące konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga zasługuje na uwzględnienie. To skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego znajduje podstawę w art. 200, art. 205 §2 i §4 p.p.s.a. oraz §2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687). Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.