Uzasadnienie
K.S. we wniesionej skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu prawomocnego zakończenia sprawy. W jej ocenie ważny interes strony i rażąca wadliwość decyzji organów I i II instancji spowodują u niej niepowetowane straty finansowe oraz stoją w rażącej sprzeczności z zasadami równości wobec prawa i demokratycznego państwa prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Sąd rozpoznając zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek stwierdza, że żądanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, iż nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006r., sygn. akt II FZ 882/05, dostępne w Internecie pod adresem Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania.
Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie posiada przymiotu wykonalności, nie nakłada bowiem na adresata żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, nie nakłada na zobowiązaną żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jej praw, czy obowiązków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 października 2014r. sygn. akt II OZ 1072/14, z dnia 24 kwietnia 2014r. sygn. akt II FZ 470/14, z dnia 10 grudnia 2013r. sygn. akt II FZ 1358/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2013r. sygn. akt I SA/Gl 315/13, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 17 września 2010r. sygn. akt I SA/Lu 635/10, dostępne w Internecie j.w.).
Wypada także zaznaczyć, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania nie zawiera w zasadzie uzasadnienia. Niewystarczające jest bowiem ogólnikowe stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej niepowetowanej straty finansowej, jak też powoływanie się na ważny interes strony i rażącą wadliwość decyzji, bez wyraźnego wskazania, na czym miałyby one polegać. Strona wyraża przekonanie o nieprawidłowości rozstrzygnięć wydanych w niniejszej sprawie i zasadności swojego stanowiska. Dla oceny, czy w sprawie rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, należy jednak przedstawić w sposób rzeczowy wszystkie okoliczności uzasadniające realne wystąpienie takiego skutku. Takiej argumentacji wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania nie zawiera.
W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę, że przepisy p.p.s.a. nie dają podstawy do odrzucenia wniosku jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.