Uzasadnienie
Naczelnik Warmińsko - Mazurskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Olsztynie (dalej jako Naczelnik) wydał 30.06.2022 r. decyzję wobec A. s.c. (dalej jako strona, skarżąca, Spółka) w zakresie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2015 roku. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że faktury VAT wystawione w miesiącach: maj, czerwiec i grudzień 2015 r. na rzecz strony przez B. K. i B. D. s.c., dotyczące prac budowlanych, nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, ponieważ wystawca faktur robót tych w rzeczywistości nie wykonał. W rezultacie Naczelnik Warmińsko - Mazurskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Olsztynie pozbawił stronę prawa do odliczenia kwot podatku naliczonego z tych faktur. W związku z wniesionym odwołaniem od ww. decyzji, postanowieniem z 22.11.2022 r., Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie, działając jako organ drugiej instancji, stwierdził że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Tym samym, decyzja organu pierwszej instancji stała się ostateczna.
Wnioskiem z 19.02.2024 r. Spółka wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną powołując się na przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej. Jako dowód, który okazał się fałszywy, Spółka wskazała na zeznania B. D., który na pytanie, czy świadczył dla strony, jakiekolwiek usługi budowlane odpowiedział, że takich usług nie świadczył. Po okazaniu kserokopii ręcznie wypisanych faktur VAT, wystawionych w 2015 roku na rzecz Spółki za usługi budowlane, na których jako wystawca widnieje B. s.c. oświadczył, że nie wystawiał tych faktur, a widniejący na nich podpis nie jest jego.
Ponadto zeznał, że podpisy na protokołach odbioru robót, gdzie jako przekazujący widnieje "B. D." nie zostały przez niego złożone. Z kolei nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję wynikają, według strony, z wyrok Sądu Rejonowego [...] z 18.01.2022 r. (sygn. akt [...]), którym B. D. został uznany za winnego zeznania nieprawdy w złożonych jako świadek zeznaniach z 12.01.2021 r., co do okoliczności wystawienia w ramach prowadzonej działalności gospodarczej faktur na rzecz Spółki oraz protokołach końcowego i częściowego odbioru robót i zaprzeczenia sporządzenia oraz podpisania wskazanych dokumentów. Przedmiotowe orzeczenie uprawomocniło się na mocy wyroku Sądu Okręgowego [...]. z 19.10.2022 r. (sygn. akt [...]). W uzasadnieniu wniosku Spółka podkreśliła, że wystąpienie tej przesłanki na gruncie niniejszej sprawy Spółka łączy nie tylko z wydaniem samego wyroku, lecz przede wszystkim z ujawnieniem nowych okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji, a wyszły na jaw dopiero po jej wydaniu za pomocą dowodów, którymi organ nie dysponował, a które zostały przeprowadzone w ramach postępowania karnego zakończonego wyrokiem.
Naczelnik postanowieniem z 19 marca 2024 r., wznowił postępowanie, a następnie decyzją z 8 listopada 2024 r., na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej w całości.
Spółka od ww. decyzji złożyła odwołanie, po rozpatrzeniu którego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie decyzją z 6 lutego 2025 r., uchylił w całości decyzję Naczelnika i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia decyzji organu I instancji było naruszenie art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik decyzją z 3 grudnia 2025 r, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika z 30 czerwca 2022 r.
Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Naczelnika z 3 grudnia 2025 r. W uzasadnieniu swojego stanowiska Dyrektor powołał i wyjaśnił treść art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej jako O.p.). Wskazał, że Spółka powołując się na nowe okoliczności i dowody, które w jej ocenie wpływają na prawidłowość ustaleń zawartych w decyzji ostatecznej z dnia 30 czerwca 2022 r. wskazała na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia 18 stycznia 2022 r. o sygn. akt [...] (utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z dnia 19 października 2022 r. o sygn. akt. [...]). W odniesieniu do tego wyroku Spółka wskazała jednocześnie, że zeznania B. D., na których oparte zostały istotne w sprawie ustalenia faktyczne, są fałszywe i tym samym Naczelnik powinien odmówić im jakiejkolwiek mocy dowodowej, co wymusza ponowną ocenę wszystkich pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. Spółka podniosła również, że organ podatkowy I instancji nie uwzględnił istotnych elementów stanu faktycznego mających wpływ na wynik postępowania, a przede wszystkim, że:
- - B. była podwykonawcą strony w badanym okresie, co zostało uznane przez sąd karny za udowodnione i jednoznacznie wynika z treści przywołanego wyroku skazującego,;
- - świadkowie przywołani w zaskarżonej decyzji byli związani z B. i/lub wspólnikami B., a co za tym idzie mogli również realizować linię obrony w celu ochrony B. D. przed ewentualną odpowiedzialnością za nierzetelne rozliczenia podatkowe oraz brak uiszczenia zobowiązań podatkowych w należnej wysokości.
Zdaniem Dyrektora, wskazane przez Spółkę nowe dowody/okoliczności, jak również okoliczność wydania prawomocnego wyroku sygn. akt [...], nie spełniają przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p. Zdaniem organu, okoliczności wydania wyroku pozostają bez wpływu na rozpatrzenie sprawy, pomimo prawomocnego skazania B. D. za składanie fałszywych zeznań. W toku kontroli celno-skarbowej przeprowadzonej wobec strony w dniu 26 sierpnia 2020 r. B. D. został przesłuchany w charakterze świadka i zeznał, że w 2015 roku w niewielkim stopniu zajmował się działalnością gospodarczą pod firmą B. s.c. K. i B. D. Podmiot ten zatrudniał 3 osoby, tj. dwie kobiety pracujące w biurze i jednego pracownika technicznego. Potwierdził, że znana mu jest A. s.c., a M. P. to jego kolega ze studiów, z jednego roku. Świadek zeznał, iż nie wykonywał na rzecz A. jakichkolwiek usług budowlanych.
Po okazaniu kserokopii ręcznie wypisanych faktur VAT, wystawionych w 2015 roku na rzecz: A. s.c. oraz C. za usługi budowlane, na których jako wystawca widnieje B. K. i B. D. s.c., [...], [...] K., NIP [...] - oświadczył, że nie wystawił tych faktur, a podpis na fakturach nie jest jego. Dodał też, że faktury wystawiał komputerowo, podczas gdy okazane dokumenty były wypisywane ręcznie. Ponadto zeznał, że podpisy na protokołach odbioru robót, gdzie jako przekazujący widnieje "B. D." nie zostały przez niego złożone.
Dyrektor zwrócił uwagę, że z sentencji wyroku Sądu Rejonowego [...] z 18 stycznia 2022 r., sygn. akt [...], który został następnie utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z 19 października 2022 r., sygn. akt. [...], tj. po dacie wydania decyzji ostatecznej wynikało, że B. D. został uznany za winnego tego, że w dniu 12 stycznia 2021 r. składając zeznania w charakterze świadka mające służyć za dowód w postępowaniu karnym, zeznał nieprawdę co do okoliczności wystawienia w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą B. K. i B. D. s.c 16 faktur VAT, w tym na rzecz strony oraz co do złożenia podpisów w imieniu wykonawcy B. na dokumentach dotyczących wykonania wymienionych robót budowlanych, zaprzeczając sporządzeniu i podpisaniu wskazanych dokumentów. Dyrektor nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że w wyroku tym Sąd przesądził, że prace ujęte na fakturach VAT na rzecz skarżącej zostały wykonane przez B. s.c..
Podkreślił, że zarówno w sentencji wyroku, jak i również w jego uzasadnieniu Sąd wskazał, że B. D. zeznał nieprawdę co do podpisania protokołów odbioru robót, jak również sporządzenia spornych faktur. Sąd poddał również ocenie ustalenia faktyczne odnoszące się do tego, czy B. D. zeznał nieprawdę, wskazując, że potencjalnymi sprawcami podrobienia jego podpisów są A. D. oraz M. P. i tym samym zaprzeczając faktowi złożenia podpisów na fakturach oraz innych dokumentach. Organ odwoławczy zaznaczył, że prawomocny wyrok sądu stwierdza fałszywość zeznań złożonych przez B. D. jedynie w zakresie okoliczności dotyczącej składania podpisów na przedmiotowych fakturach i protokołach odbioru robót. Okoliczność ta, jako wynikająca z prawomocnego orzeczenia sądu jest dla organu wiążąca i nie jest przez organ kwestionowana.
W ocenie Dyrektora, nie wystąpiła również przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z powołanego wyroku nie wynika, aby fałszywe okazały się zeznania B. D. w kwestii niewykonania usług przez B. na rzecz strony. Ponadto, dowody takie jak faktury VAT, protokoły odbioru robót były znane organowi I instancji na etapie orzekania w postępowaniu wymiarowym, a zarówno A. D., jak i M. P. złożyli w toku postępowania zeznania w charakterze strony. Ponadto organ I instancji ustalenia zawarte w decyzji ostatecznej, oparł na materiale dowodowym niekwestionowanym przez Spółkę. Dyrektor podkreślił również, że z zeznań i wyjaśnień pracowników B. oraz skarżącej nie wynikało, aby mieli oni styczność z jakąkolwiek inwestycją wskazywaną na fakturach wystawianych na rzecz spółki przez B. Ponadto w ramach pomocy prawnej, przesłuchane zostały w charakterze świadków osoby zatrudnione na budowach realizowanych przez spółkę zamieszkałe w województwie lubelskim, tj. R. L., M. K., M. K.1 i M. B. Pracownicy ci nie posiadali informacji o obecności pracowników B. s.c. na budowach, na jakich pracowali.
Ponadto, jak wynika z zebranego materiału dowodowego w sprawie, żaden z podmiotów odpowiedzialnych za inwestycje widniejące na kwestionowanych fakturach nie potwierdził, że B. s.c. wykonała prace na podległych im inwestycjach. Powyższe okoliczności stanowiły podstawę do stwierdzenia, że roboty dotyczące inwestycji, które były fakturowane przez B. K. i B. D. s.c., wykonywali pracownicy mający umowy ze skarżącą oraz C. Sp. z o.o., tj. podmiotów których członkami zarządu oraz udziałowcami są M. P. i A. D. (J. C. - kierownik budowy, W. M., pracownicy z województwa lubelskiego, a także robotnicy z Ukrainy o nieustalonych, oprócz V. R. personaliach). Strona w toku postępowania nie podała danych jakichkolwiek osób, które miałyby z ramienia B. świadczyć na rzecz strony usługi wskazane na wystawionych na jej rzecz fakturach. Faktu wykonania usług wskazanych na fakturach wystawianych przez B. nie potwierdza również przedłożona w toku postępowania wymiarowego dokumentacja, w tym zdjęciowa.
W ocenie Dyrektora, dowody i okoliczności, na które powołuje się Spółka, nie przeczą dotychczasowym ustaleniom poczynionym przez organ I instancji w toku postępowania wymiarowego i nie są w stanie skutecznie podważyć rozstrzygnięcia dokonanego przez organ w zakresie uznania, iż faktury wystawione na rzecz Spółki, na których jako wystawca widnieje B. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a tym samym, że stronie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług. Organ podkreślił, że B. D. został prawomocnie skazany za składanie fałszywych zeznań w zakresie zaprzeczania sporządzeniu i podpisaniu faktur i protokołów odbioru robót, a nie wykonania robót na nich wskazanych.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne przyjęcie, że fałszywe zeznania B. D. nie stanowiły dowodu, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 1 O.p., podczas gdy Naczelnik wprost powołał się na fałszywe zeznania B. D. w uzasadnieniu decyzji ostatecznej oraz dokonał w postępowaniu wymiarowym oceny innych dowodów w świetle obciążających skarżącą i wspólników skarżącej twierdzeń sformułowanych przez B. D. (uznanych za w pełni wiarygodne oraz posiadające moc dowodową), co w konsekwencji doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych w zakresie braku rzetelności faktur dokumentujących transakcje gospodarcze pomiędzy Spółką a B.
- 2) art. 240 § 1 pkt 5 OP poprzez bezzasadne przyjęcie, że przedłożony przez Spółkę dowód w postaci prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia 18 stycznia 2022 r. o sygn. akt [...] (utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z dnia 19 października 2022 r. o sygn. akt. [...]; dalej: "Wyrok"), stwierdzający, że zeznania świadka B. D. są fałszywe oraz wynikające z wyroku nowe okoliczności, nie są istotne dla poczynionych dotychczas ustaleń faktycznych i pozostają bez wpływu na rozpatrzenie niniejszej sprawy, podczas gdy dowód ten i okoliczności te jednoznacznie potwierdzają, że:
- - zeznania B. D., na których oparte zostały istotne w sprawie ustalenia faktyczne Naczelnika UCS (organ ten dał wiarę tym zeznaniom oraz obdarzył je pełną mocą dowodową), są fałszywe i tym samym organy obu instancji powinny były odmówić im jakiejkolwiek mocy dowodowej, co wymuszało ponowną ocenę wszystkich pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie (biorąc pod uwagę nową/zmienioną okoliczność, iż B. D. wystawił faktury na rzecz Spółki oraz podpisał dokumenty kontraktowe, w tym protokoły odbioru robót w ramach prac zleconych przez skarżącą), natomiast organy podatkowe rozpatrujące przedmiotową sprawę takiej oceny nie dokonały;
- - B. była w 2015 roku podwykonawcą skarżącej i C. SP. z o.o. w niektórych pracach (we W. i w W.1), B. wystawiła faktury dla Spółki oraz podpisała protokoły dokumentujące czynności wykonane na rzecz Skarżącej, a zatem wykonywała na rzecz Spółki usługi objęte zakwestionowanymi fakturami VAT;
- 3) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 1 i 5 O.p. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej, pomimo wykazania przez Spółkę, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 1 i 5 O.p., które powinny doprowadzić do zmiany poczynionych przez Naczelnika ustaleń faktycznych oraz w konsekwencji uchylenia Decyzji ostatecznej i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uznanie, że B. wykonała jako podwykonawca usługi na rzecz Spółki w ramach projektów realizowanych przez Skarżącą na rzecz swoich kontrahentów;
- 4) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 § 1 O.p. poprzez pominięcie istotnych okoliczności faktycznych przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż:
- - B. była podwykonawcą Spółki w badanym okresie, co wynika z treści wyroku i zostało uznane przez sąd karny za udowodnione
- - fałszywe zeznania świadka B. D. co do braku wykonywania usług na rzecz Spółki i niesporządzenia dokumentów potwierdzających wyświadczenie przedmiotowych usług mogły stanowić wyłącznie przyjętą przez tego świadka linię obrony przed ewentualną odpowiedzialnością za nierzetelne rozliczenia podatkowe B., w świetle ujawnienia braku ujęcia w ewidencji VAT faktur wystawionych na rzecz Spółki oraz braku uiszczenia należności publicznoprawnych z tym związanych (PIT i VAT)
- - przywołani przez Dyrektora świadkowie w osobach pracowników B. byli związani z B. D., a co za tym idzie mogli również realizować jego linię obrony w celu ochrony B. D. przed ewentualną odpowiedzialnością za nierzetelne rozliczenia podatkowe oraz brak uiszczenia zobowiązań podatkowych w należnej wysokości w celu ochrony własnych miejsc pracy;
- 5) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 180 § 1 O.p. poprzez zaniechanie ponownego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego po wykluczeniu z materiału dowodowego fałszywych zeznań świadka B. D. i włączeniu w poczet materiału dowodowego wyroku;
- 6) art. 191 OP poprzez zaniechanie dokonania ponownej oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wobec konieczności odmowy przyznania jakiejkolwiek mocy dowodowej zeznaniom B. D.; Organ powinien był dokonać oceny wszystkich dowodów dotyczących usług świadczonych przez B. na rzecz Spółki z całkowitym pominięciem treści zeznań B. D. - jako fałszywych oraz ponownie ocenić w świetle tak zgromadzonego materiału dowodowego wzbogaconego o Wyrok jakie były faktyczne relacje gospodarcze pomiędzy B. i Spółką, w tym również;
- 7) art. 191 O.p. poprzez arbitralną ocenę dowodów, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że przywołane w decyzji Dyrektora zeznania pracowników B. potwierdzają, że usługi wskazane na wystawionych przez B. fakturach VAT nie zostały wykonane, podczas gdy z zeznań M. W. I. G. wynika jedynie. że świadkowie ci nie współpracowali ze Spółką / B. na projektach, których dotyczyły transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami wystawionymi przez B. lub nie posiadali informacji o obecności pracowników B. na tych budowach; żaden ze świadków nie zeznał, że B. w ogóle nie wykonywała usług na rzecz Strony; w sprawie przesłuchano pracowników C. Sp. z o.o. a nie A. s.c.; twierdzenia organów obu instancji pozostają w sprzeczności z dowodami z dokumentów, dokumentacji zdjęciowej, wyjaśnieniami wspólników Spółki oraz ustaleń poczynionych przez sąd karny; twierdzenia organów obu instancji pozostają również w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi przez Sąd Okręgowy [...], który w sprawie prowadzonej przeciwko oskarżonym członkom zarządu C. Sp. z o.o. (tj. A. D. i M. P. - będących jednocześnie wspólnikami Skarżącej) o przestępstwa związane z rozliczeniami C. sp. z o.o. w VAT za okresy objęte Decyzją ostateczną oraz pozostające w bezpośrednim związku przedmiotowym z. zakresem decyzji ostatecznej - prawomocnym wyrokiem z dnia 20 marca 2026 r., wydanym w sprawie o sygn. akt [...], wyeliminował z opisu czynu przypisanego oskarżonym przedstawicielom C. sp. z o.o. ustalenia o użyciu faktur wystawionych przez B. nr [...] z dnia 9.09.2015 r. i nr [...] z dnia 30.09.2015 r. uznając, że transakcje udokumentowane tymi fakturami miały faktycznie miejsce - tj. uniewinniając oskarżonych od zarzucanego im w akcie oskarżenia czynu o nierzetelność rozliczeń ww. podatnika w związku z ujęciem faktur dokumentujących usługi budowlane od B.; Organ pominął fakt, że świadkowie, którzy zostali przywołani przez organy podatkowe obu instancji nie posiadali odpowiedniej wiedzy w zakresie ogółu działalności B. i mogli nie być świadomi kto. kiedy, gdzie i jakie usługi wykonywał na rzecz Spółki, biorąc w szczególności pod uwagę, że pracownic) B. wykonywali prace w odzieży’ roboczej C. sp. z o.o., a C. sp. z o.o. nie zawiadamiała zamawiających o swoich podwykonawcach co pomimo obrazy przepisów prawa cywilnego nie stanowi okoliczności warunkującej utratę prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących usługi pozostające w związku z prowadzoną działalnością opodatkowaną VAT;
- 8) art. 194 § 1 O.p. oraz art. 11 p.p.s.a. poprzez przyjęcie w sposób sprzeczny z dokumentem urzędowym w postaci wyroku, że B. nie była w 2015 roku podwykonawcą Spółki i C. Sp. z o.o. w niektórych pracach (we W. i w W.1), pomimo że okoliczność ta wynika z ustaleń wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa, który w świetle art. 11 p.p.s.a. wiąże również pośrednio organy administracji publicznej, jak również okoliczność ta znajduje odzwierciedlenie w kolejnym prawomocnym wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia 20 marca 2026 r. w sprawie o sygn. akt [...] prowadzonym wobec A. D. i M. P. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie była zasadna.
Przedmiotem sprawy poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu jest decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania. Skarżąca, jako podstawę wznowienia postępowania, wskazała przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy wystąpiły wyjątkowe okoliczności, precyzyjnie wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego.
Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p.
Rozgraniczenie zakresów obu rodzajów postępowań, a mianowicie postępowania zwykłego, w ramach którego wydana została ostateczna decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług od postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżoną do sądu decyzją o odmowie uchylenia - w wyniku wznowienia postępowania - objętej wnioskiem Spółki decyzji ostatecznej, ma istotne znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zarzutów skargi. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego nie może być bowiem wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne, nadzwyczajne postępowanie. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. W uchwale NSA z 13 października 2025 r., II FPS 3/25, wyjaśniono, że o zaistnieniu tej podstawy wznowieniowej można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: (1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody; (2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; (3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; (4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. Użyty przez ustawodawcę zwrot "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu.
Na tle art. 240 § 1 pkt 5 O.p. należy też odróżnić pojęcia "okoliczność faktyczna" i "dowód". Okoliczność faktyczna to fakt podlegający stwierdzeniu, natomiast dowód to środek dowodowy służący dokonaniu ustaleń faktycznych. Wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. Aby uznać przedłożony dowód za istotny w znaczeniu użytym w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., powinien on spowodować wydanie, po wznowieniu postępowania, odmiennego rozstrzygnięcia niż to zawarte w decyzji ostatecznej. Istotna dla wyniku sprawy okoliczność faktyczna, udokumentowana dowodem znajdującym się w aktach sprawy administracyjnej, nie może zostać uznana za okoliczność nową, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jeśli wznawiający postępowanie organ, prowadząc wcześniej postępowanie, dysponował wiedzą o stanowiącej podstawę wznowienia okoliczności wywiedzionej nawet z innego dokumentu.
Także odmienna, a nawet błędna ocena dowodu (okoliczności), który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania. Błędna bowiem ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności.
Jeżeli chodzi o drugą przesłankę wznowieniową powołaną przez stronę skarżącą to przypomnieć należy, przesłanka wznowienia określona w art. 240 § 1 pkt 1 O.p. ma miejsce w razie oparcia istotnych w sprawie ustaleń na fałszywym dowodzie, a w tym na dokumencie. Ponadto jak wynika z art. 240 § 2 i 3 O.p., jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 tegoż artykułu może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 tegoż artykułu można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn, wskazanych w przepisach prawa. Fałszywy jest dokument, który jest podrobiony lub którego treść została sfałszowana.
Zasadą jest, że fałszywość dowodu powinna być stwierdzona uprzednio orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba że sfałszowanie dowodu jest oczywiste. Przez oczywistość fałszu dowodu należy rozumieć przypadki, gdy w prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika, że dowód jest fałszywy, to jest przykładowo, gdy bez potrzeby przeprowadzenia ekspertyzy wynika z cech zewnętrznych dokumentu, że jest przerobiony. Chodzi zatem o przypadki, gdy fałsz dowodu rzuca się w oczy bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 859/17).
Akcentując szczególny charakter nadzwyczajnego trybu wznowienia postępowania, a w tym koniczność respektowana zaistnienia jednej z podstaw z art. 240 § 1 O.p., to w przypadku przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 1 O.p., pojęcia "fałszywego dowodu" nie można zastępować "błędami i nadużyciami popełnionymi przy sporządzaniu dokumentów". Tylko taka wadliwość dokumentu, która sprowadza się do jego fałszerstwa, jeżeli dotyczy on (dokument) okoliczności istotnych dla sprawy, może stanowić powód wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Istotnym warunkiem koniecznym dla wznowienia postępowania - na gruncie ww. przepisów - jest również okoliczność, że na podstawie fałszywego dowodu ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Okoliczności faktyczne są istotne dla sprawy, jeżeli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. Muszą one w istotny sposób modyfikować ustalony przez organ stan faktyczny sprawy i być możliwe do stwierdzenia, bez przeprowadzania dodatkowych dowodów.
Poza tym pomiędzy istotną dla sprawy okolicznością faktyczną a fałszywym dowodem musi zachodzić związek przyczynowy. Tak więc by można było ponownie rozpoznać sprawę w trybie wznowienia postępowania konieczne jest wykazanie związku przyczynowego fałszywego dowodu z istotną okolicznością faktyczną sprawy podatkowej (por. wyrok NSA z 22.05.2024 r., sygn. akt III FSK 588/22, LEX nr 3853164).
W świetle takiego rozumienia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i art. 240 § 1 pkt 1 O.p, słusznie w ocenie Sądu organ odwoławczy uznał, że w tej sprawie nie ma podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej. Wskazać należy, że skarżąca w swoim wniosku o wznowienie postępowania zmierza do podważenia ustaleń dokonanych przez organ w ostatecznej decyzji z 30 czerwca 2022 r., iż faktury VAT wystawione w przedmiotowym okresie na rzecz skarżącej, dotyczące prac budowlanych, nie dokumentują rzeczywistych transakcji, a w konsekwencji do uznania, iż skarżącej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.
W ocenie strony skarżącej wyrok Sądu Rejonowego [...] z 18 stycznia 2022 r. o sygn. akt [...] (utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z dnia 19 października 2022 r. o sygn. akt. [...]) uznać należy, za wystąpienie wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 i § 1 pkt 1 O.p. przesłanki wznowienia postępowania podatkowego, zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno- Skarbowego w Olsztynie z 30 czerwca 2022 r. W argumentacji zawartej w skardze, strona skarżąca wywodzi, że skoro zeznania B. D. są fałszywe, to tym samym Naczelnik UCS powinien odmówić im jakiejkolwiek mocy dowodowej, co wymusza ponowną ocenę wszystkich pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie.
W ocenie Sądu wskazane przez stronę skarżąca okoliczności nie spełniały przesłanek wznowienia postępowania określonych w ww. art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej.
Po pierwsze, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, wyrok Sądu Okręgowego [...] z 19 października 2022 r. o sygn. akt. [...] nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, której dotyczy niniejsze postępowanie. Wyrok ten został wydany po dacie wydania decyzji ostatecznej. Tym samym wyrok Sądu Okręgowego [...] z 19 października 2022 r., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla [...] z 18 stycznia 2022 r. o sygn. akt [...] - nie jest nowym dowodem w sprawie, który istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie był znany organowi podatkowemu, który decyzję wydał.
Po drugie skarżąca powołując się na przywołany wyrok sądu karnego nie wskazała żadnych nowych okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, które istniały w dacie wydania decyzji, lecz na fałszywe zeznania B. D., na których, jej zdaniem oparte zostały ustalenia faktyczne poczynione przez Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że w realiach niniejszej sprawy wyrok Sądu Rejonowego z 18 stycznia 2022 r. pozostaje bez wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy, pomimo prawomocnego skazania B. D. za składanie fałszywych zeznań. Godzi się zauważyć, że przedmiotem rozstrzygnięcia sądu karnego była bowiem wyłącznie kwestia autentyczności złożonych podpisów, a nie ocena rzeczywistego wykonania usług udokumentowanych spornymi dokumentami. Wyrok Sądu karnego nie zawiera jakichkolwiek ustaleń co do tego, czy czynności wskazane na fakturach i protokołach odbioru robót zostały faktycznie wykonane, ani czy sporne faktury odzwierciedlały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze.
Podkreślić należy, że z sentencji wyroku Sądu Rejonowego [...] z 18 stycznia 2022 r., sygn. akt [...], który został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z 19 października 2022 r., sygn. akt. [...] wynika, że B. D. został uznany za winnego tego, że w dniu 12 stycznia 2021 r. składając zeznania w charakterze świadka mające służyć za dowód w postępowaniu karnym, zeznał nieprawdę co do okoliczności wystawienia w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą B. K. i B. D. s.c 16 faktur VAT, w tym na rzecz strony oraz co do złożenia podpisów w imieniu wykonawcy B. s.c na dokumentach dotyczących wykonania robót budowlanych, tj. 2 protokołach końcowego odbioru robót dotyczących inwestycji Centrum Handlowe A. oraz Park A., 3 protokołach odbioru częściowego robót budowlanych w zakresie inwestycji [...] i 7 protokołach odbioru częściowego robót budowlanych w zakresie inwestycji [...] zaprzeczając sporządzeniu i podpisaniu wskazanych dokumentów.
Dokonując analizy przywołanego wyroku karnego należy wskazać, że orzeczenie to dotyczy osoby, która składała zeznania w charakterze świadka mające służyć za dowód w postępowaniu karnym a nie podatkowym. W ocenie Sądu niezwykle istotną okolicznością jest to, że w przywołanym wyroku w żaden sposób nie stwierdzono aby prace ujęte na fakturach VAT wystawionych na rzecz skarżącej zostały wykonane przez B. s.c. Zatem, wbrew zarzutom skargi, wyrok Sądu Rejonowego [...] z 18 stycznia 2022 r. o sygn. akt [...] w żaden sposób nie poważa ustaleń dokonanych przez Naczelnika w decyzji ostatecznej z 30 czerwca 2022 r., iż faktury VAT wystawione w przedmiotowym okresie na rzecz strony skarżącej przez B., dotyczące prac budowlanych, nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Zarówno w sentencji wyroku, jak i również w jego uzasadnieniu Sąd karny wskazał wyłącznie, że B. D. zeznał nieprawdę co do podpisania protokołów odbioru robót, jak również sporządzenia spornych faktur.
Odnosząc się zatem do art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zdaniem Sądu należy raz jeszcze zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie prawomocny wyrok sądu karnego stwierdza fałszywość zeznań złożonych przez B. D. jedynie w zakresie okoliczności dotyczącej składania podpisów na przedmiotowych fakturach i protokołach odbioru robót. Przedmiotem rozstrzygnięcia sądu karnego była kwestia autentyczności złożonych podpisów, a nie ocena rzeczywistego wykonania usług udokumentowanych spornymi dokumentami. Wyrok Sądu karnego nie zawiera, ustaleń co do tego, czy czynności wskazane na fakturach i protokołach odbioru robót zostały faktycznie wykonane, ani czy sporne faktury odzwierciedlały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Co należy bowiem zaakcentować - ani w sentencji wyroku, ani w jego uzasadnieniu Sąd karny nie uznał zeznań B. D. za nieprawdziwe w zakresie niewykonania usług m.in. na rzecz strony skarżącej. Tym samym zarzut naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 11 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w ocenie Sądu jest niezasadny.
Dodatkowo podkrelić należy, że jak wynika z akt kontrolowanej sprawy Naczelnik w decyzji ostatecznej z 30 czerwca 2022 r. nie oparł swoich ustaleń wyłącznie na wyjaśnieniach B. D. O fikcyjności kwestionowanych transakcji świadczą bowiem zeznania i wyjaśnienia pracowników B. s.c oraz C. Sp. z o.o. Nie wynika z nich bowiem, aby mieli oni styczność z jakąkolwiek inwestycją wskazywaną na fakturach wystawianych na rzecz skarżącej przez B. s.c. W świetle powyższego okoliczności podpisania lub niepodpisania spornych faktur przez B. D. nie przesądza zasadniczej kwestii prawnopodatkowej jaką jest to czy B. prace na przedmiotowych fakturach wskazane rzeczywiście wykonała. Podkreślić również należy, że kluczowe dowody w tej sprawie takie jak faktury VAT, protokoły odbioru robót były znane organowi I instancji na etapie orzekania w postępowaniu wymiarowym, a zarówno A. D., jak i M. P. złożyli w toku postępowania zeznania w charakterze strony.
Jak wynika również z uzasadnienia decyzji ostatecznej z 30 czerwca 2022 r., jak również z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, organ I instancji ustalenia zawarte w ww. decyzji ostatecznej, oparł na materiale dowodowym niekwestionowanym przez Spółkę. W szczególności należy zauważyć, że w toku prowadzonego postępowania wymiarowego wyjaśnienia złożyły osoby zatrudnione w B. s.c. oraz C. Sp. z o.o. w 2015 r.: M. W. - zatrudniony, jako architekt krajobrazu, I. G - zatrudniona na stanowiska projektanta zieleni oraz W. M. - zatrudniona, jako kierownik pielęgnacji zieleni na budowach Park A., [...] oraz [...]. W aktach kontrolowanej przez Sąd sprawy znajdują się protokoły zeznań świadków.
Wskazać należy, że świadek M. W. zeznał, że pracował w B. s.c. od 2013 roku. Oprócz niego, w B. s.c. przez krótki czas pracowała studentka o imieniu "K.", która była zatrudniona do pomocy oraz I. G., która obsługiwała biuro. Wyjaśnił, że B. s.c. zajmowała się projektowaniem i budowaniem ogrodów oraz tzw. [...]. On nadzorował wykonujących prace Ukraińców. Jako miejsca wykonywania prac przez B. s.c. w kontrolowanym okresie wymienił: L. oraz W.2. Na pytania, czy pracował na budowach widniejących na fakturach wystawionych na rzecz C. Sp. z o.o. oraz A. s.c. świadek odpowiedział, że nie pracował.
Świadek I. G. zeznała, że do jej obowiązków w B. K. i B. D. s.c. należało: projektowanie zieleni, koordynowanie zakupów do realizacji terenów zieleni, kosztorysowanie robót i koordynowanie projektu badawczego [...], do którego zbierała dane. Wyjaśniła, że w B. s.c. działały dwie ekipy wykonawcze: jedna była złożona z trzech pracowników, a druga - z około 10 pracowników — Ukraińców. Poza tym była jeszcze trzecia ekipa wykonawcza, z którą pracowała sporadycznie i widywała się jedynie z jej kierownikiem. Ekipa ta wykonywała prace w B. Poinformowała, że B. s.c wykonywała prace w K., W.1, O., B., K.1 i L. Zeznała, że jeździła na realizację tych prac i widziała je osobiście. Nie posiadała żadnych informacji o pracach wykonywanych przez B. s.c na inwestycjach widniejących na fakturach wystawionych na rzecz C. Sp. z o.o. oraz skarżącej. Zeznała, że faktury VAT przeważnie wystawiał B. D., lecz czasami robiła to ona albo K. A. Faktury były wystawiane ręcznie.
Po okazaniu kserokopii faktur wystawionych w 2015 roku przez B. s.c na rzecz C. Sp. z o.o. oraz skarżącej wyjaśniła, że są one charakterystyczne dla B. s.c. i że wystawiał je B. D. Jednocześnie dodała, że ona tych faktur nigdy nie widziała. Na pytanie, czy jest taka możliwość, że B. s.c realizowała prace wymienione na okazanych fakturach, odpowiedziała, że na pewno nie brały w tym udziału ekipy, z którymi miała kontakt. Wiedziałaby o inwestycjach realizowanych przez ekipy z którymi miała kontakt, bo zamawiała materiały do ich realizacji. Nie słyszała też, aby inwestycje te realizowali jacyś podwykonawcy. Jako jedyną inwestycję, przy której nie brała udziału, a którą B. D. sam realizował i pilotował, była inwestycja dotycząca [...] zewnętrznej reklamowej przy Al. [...] w W.1 i ul. [...], realizowana latem 2015 roku.
Świadek W. M., która w 2015 roku pracowała na budowach Park A., [...] oraz na budowie [...] jako kierownik pielęgnacji zieleni również nie wiedziała nic o pracach wykonywanych dla C. Sp. z o.o. oraz A. s.c. przez B. Wyjaśniła, że zna właścicieli B. s.c., z którymi była na stopie koleżeńskiej. Nie wiedziała, ilu ta spółka zatrudniała pracowników. Nie spotkała ich na budowach, gdzie pracowała i o ich obecności tam nie słyszała.
Z jednoznacznych zeznań i wyjaśnień pracowników B. s.c oraz C. Sp. z o.o. nie wynika zatem, aby mieli oni styczność z jakąkolwiek inwestycją wskazywaną na fakturach wystawianych na rzecz C. Sp. z o.o. przez B. s.c.
Ponadto w ramach pomocy prawnej, w przedmiotowym postępowaniu przesłuchane zostały w charakterze świadków osoby zatrudnione na budowach realizowanych przez C. Sp. z o.o. zamieszkałe w województwie lubelskim, tj. R. L., M. K., M. K.1 i M. B. Pracownicy ci nie posiadali informacji o obecności pracowników B. s.c. na budowach, na jakich pracowali. Jedynie R. L. kojarzył imię "B." wyjaśniając, że była to osoba, która miała wykańczać kaskadę przy ul. [...] w W.1. Bliższych szczegółów jednak na temat "B." nie dodał. Podkreślenia wymaga również fakt, iż jak wynika z zebranego materiału dowodowego w sprawie, żaden z podmiotów odpowiedzialnych za inwestycje widniejące na kwestionowanych fakturach nie potwierdził, że B. s.c. wykonała prace na podległych im inwestycjach. A z akt postępowania wymiarowego wynika, że strona skarżąca w toku postępowania nie podała danych jakichkolwiek osób, które miałyby z ramienia B. świadczyć na rzecz strony usługi wskazane na wystawionych na jej rzecz fakturach. Faktu wykonania usług wskazanych na fakturach wystawianych przez B. nie potwierdza również przedłożona w toku postępowania wymiarowego dokumentacja.
Podkreślić należy, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Przepisy prawa krajowego w tym zakresie stanowią implementację art. 17 Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. (obecnie art. 167 oraz art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej), a ich wykładnia – niejednokrotnie prezentowana w judykatach sądów administracyjnych – prowadzi do wniosku, że aby podmiot będący podatnikiem podatku od towarów i usług mógł obniżyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu sprzedaży towarów, nabycie towaru ujęte w fakturze musi mieć związek z sprzedażą opodatkowaną.
Sam fakt posiadania oryginału danego dokumentu nie przesądza o prawdziwości zdarzeń z niego wynikających. Źródłem prawa do odliczenia podatku naliczonego nie jest sama faktura, lecz nabycie towaru i wykorzystanie do wykonywania czynności opodatkowanych. Tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej, tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego w niej podatku. Za utrwalony należy uznać przy tym pogląd, że uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktycznemu zdarzeniu gospodarczemu. W szczególności zaś, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika to z faktury bądź zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura podmiotami gospodarczymi, podatnik traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z takiego dokumentu (zob. m.in. wyroki NSA z dnia 25 listopada 2016 r. I FSK 749/15, z dnia 6 października 2020 r. sygn. I FSK 2008/17; z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. I FSK 1933/14, z dnia 15 kwietnia 2021 r. sygn. I FSK 339/21).
W świetle przywołanych okoliczności w ocenie Sądu przywołany wyrok Sądu Rejonowego [...] z 18 stycznia 2022 r., sygn. akt [...], który został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z 19 października 2022 r., sygn. akt. [...] na które powołuje się Spółka, domagając się wznowienia postępowania, nie przeczą dotychczasowym ustaleniom poczynionym przez organ I instancji w toku postępowania wymiarowego i nie są w stanie skutecznie podważyć rozstrzygnięcia dokonanego przez organ w zakresie uznania, iż faktury wystawione na rzecz Spółki, na których jako wystawca widnieje B. K. i B. D. s.c nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a tym samym, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług. Przywołany wyrok Sądu karnego dotyczy wyłącznie zeznań świadka w zakresie składania podpisów na dokumentach, a nie okoliczności związanych z wykonaniem usług.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących przepisów postępowania, w ocenie Sądu stwierdzić należy, że badanie podstaw wznowieniowych zostało dokonane z uwzględnieniem regulacji zawartych w Dziale IV Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe w myśl art. 187 § 1 w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 dokonały oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono prawidłowo. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest obszerne i spełnia wymogi ustawowe, organ przytoczył fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśnił jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.