Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako organ odwoławczy, Dyrektor) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (dalej jako organ I instancji, Kierownik) z dnia "[...]" którą odmówiono Zespołowi Szkół A w S. (dalej jako strona, producent, skarżący) przyznania płatności ekologicznej PROW 2014-2020 na rok 2018.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 6 czerwca 2018 r. do organu I instancji, za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus, wpłynął wniosek strony o przyznanie płatności na rok 2018, na podstawie którego producent rolny ubiegał się m.in. o przyznanie płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) do powierzchni 20,78 ha, w tym przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego.
W dniu 12 czerwca 2018 r. strona złożyła zmianę do przedmiotowego wniosku, w której zmniejszyła o 0,01 ha powierzchnię zadeklarowaną do Pakietu 6. Trwale użytki zielone w okresie konwersji.
Następnie w dniu 21 września 2018 r. producent złożył ponownie zmianę do wniosku ubiegając się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013) w ramach Pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne do powierzchni 15,82 ha. Wraz ze zmianą do wniosku, producent równocześnie złożył pismo do Dyrektora, w którym wyjaśnił, iż w złożonym wcześniej wniosku dopatrzył się błędu oczywistego w zadeklarowanym pakiecie.
Z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wynika, ze producent, w dniu 15 marca 2014 r rozpoczął realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego w ramach Pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne na powierzchni 15,82 ha.
Wskazując na § 2 ust 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm., dalej jako rozporządzenie rolnośrodowiskowe) organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązanie podjęte przez producenta 15 marca 2014r. winno być realizowane do dnia 14 marca 2019 r. Zaś w myśl § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1784 ze zm., dalej jako rozporządzenie ekologiczne) rolnik nie może realizować zobowiązania ekologicznego, jeżeli realizuje jednocześnie zobowiązanie, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, ze zm.), zwane dalej zobowiązaniem rolnośrodowiskowym.
W piśmie złożonym wraz ze zmianą do wniosku z dnia 12 września 2018 r. producent podniósł, iż we wniosku dopatrzył się błędu oczywistego w zadeklarowanej płatności, a mianowicie zostały wpisane pakiety w ramach działania rolnictwo ekologiczne PROW 2014-2020, a powinien być zadeklarowany pakiet z programu rolnośrodowiskowego PROW 2007-2013.
Oceniając powyższe okoliczności Dyrektor uznał, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z oczywistym błędem o jakim mowa w art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1506/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.227.69, dalej jako rozporządzenie nr 809/2014). Jego zdaniem o oczywistym błędzie można mówić wtedy, gdy bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy, bądź konfrontacji z innymi dokumentami istnieje możliwość wykrycia niespójności kolejnych pozycji wniosku.
W ocenie Dyrektora o takiej sytuacji nie można mówić w przedmiotowej sprawie. Producent rolny konsekwentnie złożył wniosek i poprawę do wniosku deklarując pakiety w ramach działania rolnictwo ekologiczne PROW 2014-2020.
Dodatkowo wskazano, iż jak wynika z potwierdzenia przyjęcia dokumentu z dnia 13 lipca 2017 r. producent za pośrednictwem osoby trzeciej złożył wybrane strony Planu działalności ekologicznej w ramach działania rolnictwo ekologiczne PROW 2014-2020. Mając na względzie przedstawioną sekwencję wydarzeń w ocenie Dyrektora nie można mówić o jednorazowym oczywistym błędzie ale o świadomym działaniu i wyborze ze strony producenta rolnego.
Tymczasem, jak wskazał organ odwoławczy, to beneficjent jest odpowiedzialny za złożenie prawidłowego wniosku. Zatwierdzając wniosek w aplikacji eWniosekPlus, jak również składając wniosek w wersji papierowej w dniu 21 września 2018r. producent potwierdził prawdziwość podanych danych oraz oświadczył, że znane mu są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Z wniosku wynika, że strona nie zakończyła realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w ramach PROW 2007-2013, w związku z czym nie może podjąć zobowiązania ekologicznego.
Dyrektor zauważył także, że złożona przez stronę zmiana do Wniosku nie może zostać uznana ze względu na przekroczenie terminu jej złożenia.
Następnie wskazał w oparciu o § 17 ust. 2 rozporządzenia ekologicznego, art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1312 ze zm., dalej jako ustawa obszarowa), art. 13 rozporządzenia nr 809/2014, art. 78 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549, dalej jako rozporządzenie 1306/2013), § 1 rozporządzenia z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2018 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 897), art. 13 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci rozrządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.181.48), iż w roku 2018 wniosek wraz z złącznikami należało złożyć w (przedłużonym) terminie od 15 marca do 15 czerwca 2018 r. Złożenie Wniosku wraz z złącznikami było możliwe także w terminie 25 dni kalendarzowych po ww. terminie składania wniosków, tj. do 10 lipca 2018 r. Wiązało to jednak ze zmniejszeniem o 1% za każdy dzień roboczy kwot płatności, do których producent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie, za wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności.
Tym, samym wniosek producenta został rozpatrzony jedynie w zakresie, w jakim został on prawidłowo wypełniony, a także w oparciu o przedłożone wraz z wnioskiem załączniki.
Dyrektor nie stwierdził także naruszenia art. 8, 9, 11, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.).
Powyższą decyzję zaskarżyła w całości strona, wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
Zarzuciła zaskarżonej decyzji:
- I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wydanie rozstrzygnięcia, tj.:
- - art. 6 k.p.a. poprzez brak podjęcia czynności dotyczących wyjaśnienia zakresu wniosku złożonego przez skarżącego w dniu 21 września 2018 r. w zakresie wypłaty płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013, co w konsekwencji prowadziło do uznania, iż skarżący złożył wniosek o płatność ekologiczną PROW 2014-2020,
- - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez błędne przyjęcie przy ocenie materiału dowodowego, ze wniosek złożony przez skarżącego za pomocą aplikacji eWniosekPlus w dniu 6 czerwca 2018 r., jest wnioskiem o przyznanie płatności w programie PROW 2014-2020, pomimo posiadania przez organ wydający zaskarżoną decyzję materiału dowodowego o charakterze notoryjności urzędowej oraz uzyskania informacji na podstawie oświadczenia skarżącego, że przedmiotowy wniosek dotyczy przyznania płatności w ramach PROW 2007-2013,
- - art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie, co w rezultacie doprowadziło do niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.,
- - art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Kierownika.
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 59 ust 6 w zw. z art. 62 ust. 2 lit. h rozporządzenia 1306/2013 przez niezastosowanie, co w rezultacie skutkowało nieskorygowaniem złożonego przez skarżącego wniosku o płatność, pomimo wystąpienia we wniosku błędu oczywistego,
- - art. 4 rozporządzenia 809/2014 w związku z art. 59 ust 6 rozporządzenia 1306/2013 poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji nieskorygowanie i nieumożliwienie dostosowania wniosku o płatność, pomimo wystąpienia we wniosku oczywistego błędu z punktu widzenia materiału dowodowego dostępnego organowi w chwili złożenia wniosku,
- - art. 4 rozporządzenia 809/2014 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności przy ocenie, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które winny skutkować uznaniem, ze złożony w dniu 6 czerwca 2018 r. wniosek o płatność ekologiczną PROW 2014-2020 obarczony był usprawiedliwioną omyłką Beneficjenta i winien zostać po korekcie mającej miejsce w dniu 21 września 2018 r. uznany i rozpoznany jako wniosek o płatność rolnośrodowiskową PROW 2007-2013, co skutkowało uznaniem, iż wniosek należy rozpoznać zgodnie zdanymi podanymi w chwili jego złożenia,
- - § 23 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w zw. z art. 21 ust 1 ustawy obszarowej poprzez błędne uznanie, że skarżący nie złożył w terminie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych PROW 2007-2013.
W uzasadnieniu wskazano, że z dniem 15 marca 2014r. skarżący podjął się wykonania 5 letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego na powierzchni 15,82 ha. W latach 2014-2017 składano z tego tytułu wnioski w ramach programu PROW 2007-2013. Program rolnośrodowiskowy winien być realizowany zatem przez skarżącego do dnia 15 marca 2019r. Z uwagi na realizację programu rolnośrodowiskowego PROW 2007-2013 skarżący nie mógł realizować programu ekologicznego w ramach PROW 2014-2020. Sporządzanie wniosków o dofinansowanie od wielu lat było zlecane do wykonania pracownikom ośrodka doradztwa rolniczego, dlatego w czerwcu 2018 r. wniosek do systemu eWniosekPlus wprowadził i zatwierdził doradca zatrudniony w Ośrodku Doradztwa Rolniczego i miał być on piątym i ostatnim, który dotyczył programu rolnośrodowiskowego.
Skarżący wypełniając wniosek o płatność ekologiczną PROW 2014-2020, zaznaczył realizację tożsamych z uprzednio składanymi w ramach wniosków o płatności rolnośrodowiskowe PROW 2007-2013 "pakietów" określających rodzaj uprawy, które prowadzi. Dlatego też korygując wniosek o płatność nie powinno być wątpliwości, że zamysłem skarżącego do samego początku byto złożenie wniosku o płatności rolnośrodowiskowe PROW 2007- 2013 za rok 2018.
Zatem w ocenie strony skarżącej organ mając świadomość, że ze Beneficjent nie zawierał umowy na realizację programu ekologicznego w ramach PROW 2014-2020, po złożeniu wniosku o płatność ekologiczną PROW 2014-202 powinien powziąć wątpliwość i podjąć działania w zakresie wyjaśnienia zakresu wniosku. Gdyby takie działania podjęto nie istniałoby ryzyko odmowy wypłaty płatności z uwagi uchybienie terminu do złożenia wniosku. Wychwycenie nieprawidłowości w złożonym przez skarżącego wniosku o płatność, mogło być niemalże natychmiastowe i powinno to skutkować podjęciem przez organ czynności wyjaśniających. Wszystkie zatem przedstawione okolicznosci uprawniały organ do zakwalifikowania przedmiotowej sytuacji, jako oczywistej omyłki.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszaniem prawa, zaś poniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. naruszenia art. 6, 7, 9, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a.
Zwrócić należy uwagę, że co do zasady, w sprawach z zakresu wniosków o płatność ze środków Unii Europejskiej (w niniejszym przypadku płatności rolnośrodowiskowej) nie ma zastosowania art. 7 i 77 k.p.a., gdyż przepisy art. 3 ustawy obszarowej, regulują kwestie dowodowe samodzielnie, a uregulowania te stanowią lex specialis wobec powołanych uregulowań k.p.a. I tak, zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 powołanej wyżej ustawy w postępowaniach, o których mowa w ust.1, organ administracji publicznej:
- 1) stoi na straży praworządności;
- 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
- 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;
- 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art.79a oraz art.81Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
Z kolei stosownie do ust 3. art. 3 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust.1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Z powyższych regulacji wynika, że w tych szczególnych postępowaniach obowiązki organu w zakresie postępowania dowodowego zostały określone w sposób węższy, niż ma to miejsce na zasadach ogólnych wynikających z k.p.a., bowiem obowiązki organu nie obejmują wymogu samodzielnego poszukiwania i zebrania całego materiału dowodowego, ale ograniczają się do wszechstronnego rozpatrzenia dowodów dostarczonych przez samą stronę.
Tym samym podkreślić należy, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił pewien wyjątek od zasady inkwizycyjności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Przepis art. 3 ustawy obszarowej modyfikuje i odmiennie niż k.p.a. rozkłada tzw. ciężar dowodów pomiędzy stroną i organem postępowania administracyjnego. O ile bowiem w ramach postępowania administracyjnego to na organie ciąży obowiązek udowadniania wszystkich okoliczności faktycznych, o tyle w postępowaniach toczących się na podstawie tej ustawy to na stronie ciąży obowiązek wykazania wszystkich okoliczności, na które powołuje się ona w ramach prowadzonego postępowania. Organy administracji publicznej nie mają zatem obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ograniczono również stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.).
Takie ograniczenie wynika z charakteru przyznawanych środków, które są przyznawane bezzwrotnie, jeśli beneficjenci zrealizują warunki pomocy. Z tych względów ich sytuacja prawa nie może być oceniania przez ten sam pryzmat, co adresata aktu lub czynności administracyjnej realizowanego w zakresie imperium państwa.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie i prawidłowo przeprowadziły postępowanie, zgodnie z modyfikacjami wynikającymi art. 3 ustawy obszarowej. Ponadto organ odwoławczy dokonał całościowej ponownej merytorycznej oceny sprawy w zgodzie z zasadą dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 k.p.a.
W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji organu II instancji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., opisuje bowiem ustalenia faktyczne oraz dowody na podstawie, których poczyniono te ustalenia oraz ich ocenę, a ponadto wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia i ustosunkowuje się do zarzutów odwołania.
Podkreślić należy, że jednym z warunków uzyskania płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 jest złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku i oznaczenie przez stronę w złożonym wniosku działki (działek) i powierzchni obszaru użytkowanego rolniczo, co do którego strona ubiega się o otrzymanie danej płatności. Zadeklarowany w ten sposób obszar podlega weryfikacji organu, dokonywanej w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności.
Obiektywnie rzecz biorąc zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 ustawy obszarowej skarżący nie złożył w terminie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013. Kwestia ta nie budzi wątpliwości i nie jest przedmiotem sporu.
Istota sporu w niniejszym przypadku dotyczy ustalenia, czy w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy mamy do czynienia z oczywistym błędem we wniosku w rozumieniu przywołanych przepisów prawa wspólnotowego, jak twierdzi strona skarżąca.
W pierwszej kolejności należy wskazać, wniosek skarżącego złożony w dniu 6 czerwca 2018 r. sformułowany był jasno i wyraźnie co do przedmiotu żądania, jak i jego zakresu, zatem nie było podstaw do wezwania skarżącego do skonkretyzowania wniosku lub jego uzupełnienia.
Przypomnieć należy, że we wniosku producent rolny wpisał pakiety w ramach działania rolnictwo ekologiczne PROW 2014-2020. Skarżący nie złożył wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013. Następnie konsekwentnie przez kolejne tygodnie wnioskodawca składał dokumenty dotyczące uzyskania płatności w ramach działania rolnictwo ekologiczne PROW 2014-2020, zaś dopiero w dniu 21 września 2018 r. złożył zmianę do wniosku ubiegając się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013.
Jak już wskazywano postępowanie w przedmiocie przyznania płatności wszczynane jest wyłącznie na wniosek zainteresowanego producenta rolnego. Żądanie producenta rolnego zawarte we wniosku wyznacza zakres przedmiotowy prowadzonego postępowania, który nie może być modyfikowany w jakikolwiek sposób przez organ. Wydając decyzję w sprawie przyznania płatności organ opiera się przede wszystkim na oświadczeniu wnioskodawcy zawartym we wniosku, że spełnia on ustawowe warunki do przyznania płatności. Wypełniając wniosek o przyznanie płatności wnioskodawca składa oświadczenie woli i wiedzy, za które ponosi odpowiedzialność i nie może tej odpowiedzialności za wadliwe wypełnienie takiego wniosku przerzucać na organ administracji publicznej. To producent rolny ponosi odpowiedzialność za merytoryczną treść składanego wniosku. Skarżący składając wniosek oświadczył, że zna zasady przyznawania płatności objętych wnioskiem. To bowiem wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za zgłoszone dane.
Faktu tego nie zmienia podnoszona w skardze okoliczność, że skarżący korzystał przy wypełnianiu wniosku z pomocy pracownika ośrodka doradztwa rolniczego. Dlatego błąd jest niezawiniony przez skarżącego, bo wniosek wypełniał inny podmiot. Wskazać bowiem należy, że wypełniający faktycznie wniosek doradca działał na zlecenie skarżącego oraz w oparciu o dane przez niego dostarczone i nie przejął odpowiedzialności za treści, które wnioskodawca winien był sprawdzić i ewentualnie skorygować. Dodać wypada, że nikt inny poza skarżącym nie mógł orientować się lepiej co do tego jakie działki rolne posiada, uprawia i do jakiej zgłasza płatności. Skorzystanie z pomocy profesjonalisty przy wypełnianiu wniosku, jakkolwiek wskazuje na dobre intencje w zakresie poprawności ubiegania się o płatności, to nie zwalnia wnioskodawcy od odpowiedzialności za błędy popełnione przez profesjonalny podmiot przy sporządzaniu wniosku o przyznanie płatności.
Ryzyko związane z błędnym wypełnieniem wniosku obciąża wyłącznie samego wnioskodawcę (por. wyroki NSA z dnia 14 lipca 2015 r. II GSK 1481/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela również ustalenia organu odwoławczego, dotyczące braku uznania w niniejszym przypadku wystąpienia błędu po stronie skarżącego.
Zgodnie z brzmieniem art. 59 ust 6 rozporządzenia 1306/2013 w przypadkach, które zostaną określone przez Komisję na podstawie art. 62 ust. 2 lit. h), wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność lub wszelkie inne komunikacje, wnioski lub prośby mogą być korygowane i dostosowywane po ich złożeniu w przepadku stwierdzenia przez właściwy organ oczywistych błędów.
W myśl zaś art. 4 rozporządzenia 809/2014 wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem że beneficjent działał w dobrej wierze.
Jak wskazuje się w orzecznictwie w art. 4 rozporządzenia 809/2014 mowa jest o "oczywistym błędzie wniosku" nie zaś np. o "oczywistej omyłce pisarskiej lub rachunkowej". O zakwalifikowaniu danego błędu jako błędu oczywistego decydować musi łatwość jego wykrycia. Przyjąć należy, iż błąd jest oczywisty, jeżeli ujawnia się go bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy, bądź konfrontacji z innymi dokumentami, wyłącznie na podstawie weryfikacji samego wniosku przez organ. (por. wyroki: NSA: z 15.10.2013 r., sygn. akt II GSK 942/12, z 27.03.2014 r. sygn. akt II GSK 71/13, z 28.03.2017 r. sygn. akt II GSK 1670/15, WSA w Lublinie z 14.12.2016 r. sygn. akt II SA/Lu 624/16).
W niniejszym przypadku skarżący zarówno składając pierwotnie wniosek w aplikacji eWniosekPlus, jak również składając w dniu 12 czerwca 2018 r. zmiany do wniosku wpisał pakiety w ramach działania rolnictwo ekologiczne PROW 2014-2020. Dopiero w dniu 21 września 2018 r. składając ponownie zmianę do wniosku wpisał, że ubiega się o przyznanie płatności rolno środowiskowej PROW 2007-2013. Nie sposób zatem uznać, że w takiej sytuacji mamy odczynienia z oczywistym błędem wniosku. Dodatkowo podkreślić należy, iż jak wynika z potwierdzenia przyjęcia dokumentu z dnia 13 lipca 2017 r. producent za pośrednictwem osoby trzeciej złożył wybrane strony Planu działalności ekologicznej w ramach działania rolnictwo ekologiczne PROW 2014-2020.
Reasumując, mając na względzie przedstawioną chronologię wydarzeń w ocenie Sądu podzielić należy stanowisko Dyrektora, że w niniejszej sprawie nie sposób mówić o oczywistym błędzie wniosku w rozumieniu art. 4 rozporządzenia 809/2014, ale konsekwentnym działaniu i wyborze ze strony producenta rolnego.
Dodatkowo jak prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji modyfikacja pierwotnego wniosku nastąpiła po upływie terminu w dniu 21 września 2018 r. Ustawowy termin złożenia wniosków o przyznanie płatności ekologicznej w 2018 r. na podstawie § 1 rozporządzenia z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2018 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 897) przedłużony został do 15 czerwca 2018 r. (bez sankcji). Złożenie wniosku z sankcjami możliwe było jeszcze w terminie 25 dni kalendarzowych tj. do 10 lipca 2018 r. był to termin graniczny. Tym samym, Sąd zgadza się z ustaleniami dokonanymi przez organ, że skarżący nie złożył w terminie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo w ustalonym stanie faktycznym dokonał wykładni art. 4 rozporządzenia 809/2014. Trafnie również w niepowtarzalnych okolicznościach niniejszej sprawy organ ocenił kwestię dobrej wiary wnioskodawcy w świetle przywołanego przepisu.
Z uwagi zaś na brzmienie § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 wydanego na podstawie art. 45 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 627), rolnik nie może realizować zobowiązania ekologicznego, jeżeli realizuje jednocześnie zobowiązanie, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Zatem w zasadnie odmówiono przyznania płatności ekologicznej.
W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.