Uzasadnienie
Skarżący M.M., wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2018 r. sporządzonym na urzędowym formularzu PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest właściciel domu odziedziczonego po "[...]". W rubryce 10 wniosku oświadczył, że nie uzyskuje dochodów. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Nie posiada środków na zakup żywności, na zapłatę rachunków i alimentów. Nadto oświadczył, że jest osobą chorą.
Rozpoznając niniejszy wniosek, zważono co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, cyt. dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), w zakresie całkowitym w sytuacji gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego wskazać należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego. Stwierdzić należy, że w obecnej sytuacji finansowej wnioskodawca nie posiada środków pieniężnych, jak również możliwości ich zdobycia na opłacenie samodzielnie kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Nadto obecny etap postępowania sądowego wiąże się dla skarżącego z koniecznością poniesienia wydatków na usługi fachowego pełnomocnika. Chcąc bowiem wystąpić ze skargą kasacyjną od wydanego w sprawie wyroku skarżący związany jest przymusem adwokackim. Natomiast w sytuacji finansowej wnioskodawca nie posiada żadnych środków pieniężnych, jak również możliwości ich zdobycia na opłacenie wydatków związanych z samodzielnym ustanowieniem pełnomocnika.
Odnosząc się do wniosku skarżącego w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należy stwierdzić, że prawomocnym postanowieniem z dnia 14 czerwca 2018 r. zostało skarżącemu przyznane prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. W tych warunkach należy wyjaśnić, że zwolnienie to obejmuje wszystkie koszty sądowe zarówno te, które wystąpiły na etapie postępowania przed sądem I instancji tj. do dnia wydaniu wyroku przez tut. Sąd, opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz wpis od skargi kasacyjnej. Skarżący zatem nie musi ponosić żadnych kosztów postępowania.
W związku z powyższym rozpoznanie wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie jako bezprzedmiotowe należy umorzyć. Stosownie bowiem do art. 249a p.p.s.a., w brzmieniu przyjętym ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 1191), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., art. 246 § 1 p.p.s.a. i art. 249a p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.