Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania T.P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usługa miesiące od sierpnia 1998 r. do sierpnia 2000 r. oraz październik 2000 r. w łącznej kwocie 50.708 zł.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzja organu II instancji, zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie został doręczona pełnomocnikowi strony, Z.W. w dniu 17 maja 2008 r. Na powyższą decyzję strona złożyła skargę w dniu 18 czerwca 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). W załączeniu do skargi strona przedłożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, złożony na urzędowym formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że została ona doręczona ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi w dniu 17 maja 2008 r. Należy zatem stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 16 czerwca 2008 r. Skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 18 czerwca 2008 r., a więc po terminie.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z § 3 tego artykułu Sąd odrzuca skargę postanowieniem.
Mając powyższe na uwadze, należało uznać, iż skarga podlega odrzuceniu.
Odnośnie złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, należy zauważyć, iż wprawdzie stosownie do art. 243 §1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania, jednakże zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi.
W doktrynie przyjęto, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie (M.Niezgódka Medek /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. wyd. I, Kraków 2005, s. 596). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06, Lex nr 299475), bowiem nie może budzić wątpliwości, że w takiej sytuacji zachodzi oczywista bezzasadność skargi.
Zwrócić jednak należy uwagę, że na gruncie omawianego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych zaprezentowano także odmienne stanowisko. W postanowieniu z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 201/06 (opubl. ONSAiWSA nr 4/2006, poz. 102), Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi ze względu na jej niedopuszczalność (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) Sąd I instancji nie może na podstawie art. 247 p.p.s.a. odmówić przyznania prawa pomocy, powołując się na oczywistą bezzasadność skargi będącą skutkiem jej niedopuszczalności. W ocenie Sądu oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z tej samej przyczyny co odrzucenie skargi, sprawia, iż skarżący może pozostać pozbawiony możliwości poddania kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienia Sądu I instancji o odrzuceniu skargi.
Jednakże, Sąd w składzie orzekającym nie podziela wyżej zaprezentowanego poglądu. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt I OZ 519/08 (niepubl.), prawo skarżącego do obrony swych praw nie może zostać w takiej sytuacji naruszone ze względu na to, że po skierowaniu sprawy z zażaleniem na postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, Naczelny Sąd Administracyjny bada czy w konkretnym przypadku miała miejsce oczywista bezzasadność skargi.
W świetle powyższego należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., a to z uwagi na złożenie skargi po upływie terminu do jej wniesienia. Zatem z uwagi na powyższe należało odmówić przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 247 oraz art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.