Uzasadnienie
We wniosku, złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący – Z. R. wniósł o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. W rubryce nr 10 wykazał dochód żony "z GOPS-u" w wysokości 514 zł i wskazał, iż sam nie ma dochodu, natomiast w rubryce nr 11 jako zobowiązania i stałe wydatki wykazał: energia elektryczna 178 zł, wywóz śmieci 18 zł, telefon i Internet 80 zł, czynsz 74 zł, woda 15 zł, gaz 15 zł łącznie 380 zł. W rubryce nr 7.1 Nieruchomości wskazał, iż posiada działkę oznaczoną numerem geodezyjnym ½ obręb wsi "[...]" gmina "[...]" "nieruchomość została skradziona przez pracowników Gminy "[...]"".
W rubryce "inne nieruchomości" wskazał "Dokładnie określę po odzyskaniu własności i ponownych pomiarze". Nie wykazał innego majątku: nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formularza (wypełnienie rubryki nr 9) oraz wskazania w jaki sposób należy rozumieć posiadanie przez skarżącego majątku nieruchomego w świetle jego oświadczeń złożonych w formularzu PPF, skarżący uzupełnił braki wniosku oraz złożył oświadczenie w zakresie posiadanych nieruchomości. Wyjaśnił, iż jego matka N. R. w 1956r uzyskała zgodę na zamieszkanie w obecnej miejscowości "[...]", korzystała przy tym z części pól i działek uprawiając je rolniczo, aż do 2000r., kiedy to o ziemię upomniał się jej właściciel. Wnioskodawca wskazał, iż aktu własności do wykorzystywanych nieruchomości jego mama nie miała. Dodał, iż pomimo, że skradziono mu jego własność nie zrzekł się własności. Jednocześnie w piśmie z dnia 11 czerwca 2016r. złożył wniosek o odrzucenie jego wniosku o pomoc prawną z urzędu, ponieważ w tej sprawie jak i w innych będzie "zajmował się sam".
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Skoro skarżący cofnął wniosek o pomoc prawną z urzędu tj. o ustanowienie adwokata, oświadczając że sprawą będzie zajmował się sam, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika należy umorzyć.
Z kolei wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych podlegał rozpoznaniu w kontekście brzmienia art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., według którego prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przedstawiona przez skarżącego sytuacja wskazuje, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Okoliczności niniejszej sprawy przemawiają za stwierdzeniem, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Zauważyć należy, iż wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Małżonkowie nie posiadają żadnego majątku, a jedynymi źródłami ich utrzymania są obecnie świadczenia z pomocy społecznej, które wynoszą zaledwie 514 zł. Mając zatem na uwadze ich wysokość, jak również wysokość wydatków wykazanych we wniosku związanych z utrzymaniem domu, które w znacznej części pochłaniają ich dochód, przyjąć należy, że skarżący nie jest w stanie ze środków, którymi dysponuje jego 2-osobowa rodzina poczynić oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na uiszczenie kosztów postępowania w niniejszej sprawie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i jego żony.
Z tego powodu referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 249a p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie postanowienia.