Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w dniu 4 lutego 2015r. wezwał Z. R. (dalej jako "strona", "skarżący") do osobistego stawiennictwa na dzień 16 lutego 2015r. celem przesłuchania w charakterze świadka. Strona stawiła się w wyznaczonym dniu na przesłuchanie. W dniu 17 lutego 2015r. do organu wpłynął wniosek strony o zwrot kosztów podróży w związku z opisanym wezwaniem. Z uwagi na brak wskazania kwoty żądanego zwrotu kosztów, organ wezwał stronę do podania wysokości poniesionych kosztów podróży wraz z dowodami ich poniesienia, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. Wezwanie zostało doręczone w dniu 24 lutego 2015r.
Postanowieniem z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił stronie zwrotu kosztów podróży świadka wobec niewykazania wysokości poniesionych kosztów. Organ podkreślił, że do dnia wydania postanowienia strona nie uzupełniła wniosku o zwrot kosztów.
W zażaleniu na opisane postanowienie, strona podniosła, że wniosek został złożony prawidłowo, tak jak chciał organ, a formularza nie otrzymała. Jednocześnie wniosła o odszkodowanie w wysokości 5.000 zł z tytułu bezprawnego narażania jej na straty – pozbawienie 27 zł.
Po rozpatrzeniu zażalenia, zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ powołał treść art.265 § 1 pkt 1, art.266 § 1 i § 2 oraz art.270a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) w skrócie "O.p.". Zaznaczył, że przepisy O.p. w kwestii zwrotu kosztów podróży odsyłają do przepisów zawartych w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipa 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2014r., poz.1025 ze zm.) i wskazał na treść art.85 ww. ustawy.
Organ odwoławczy stwierdził, że sam wniosek strony w kwestii kosztów jest niewystarczający. Żeby wydać postanowienie w zakresie zwrotu kosztów organ musi znać ich wysokość, a następnie ustalić je zgodnie z powołanymi przepisami. Oprócz złożenia wniosku strona powinna należycie wykazać ich wysokość, by organ mógł ocenić czy są one rzeczywiście poniesione, racjonalne i celowe. Strona natomiast, pomimo wezwania, nie wskazała wysokości kosztów podróży ani nie przedłożyła dowodów ich poniesienia.
Zdaniem organu II instancji, skoro strona nie zastosowała się do wezwania to rozstrzygnięcie powinno prowadzić do wydania postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia w trybie art.169 § 1 O.p., ale zaskarżone postanowienie merytoryczne w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów podróży nie pozbawia strony żadnych uprawnień procesowych.
Organ podkreślił, że przepisy nie wymagają złożenia wniosku w tym zakresie na formularzu, a w odniesieniu do żądania odszkodowania wskazał, że kwestia ta nie jest przedmiotem rozpoznania sprawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący stwierdził, ze organy obu instancji działają wspólnie i w porozumieniu na jego szkodę, kontynuują jego prześladowanie.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności, tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną decyzję / postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest odmowa zwrotu kosztów podróży świadka. Zgodnie z art. 266 § 1 O.p. organ podatkowy, na żądanie, zwraca koszty postępowania, o których mowa m.in. w art. 265 § 1 pkt 1, czyli koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, ustalone zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym. Słusznie zatem wskazał organ odwoławczy na treść art. 85 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W myśl powołanego przepisu, świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności (...) na wezwanie organu, w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu (ust.1). Wysokość tych kosztów świadek powinien należycie wykazać (ust.3).
Stosowanie do art. 266 § 2 O.p., żądanie zwrotu poniesionych kosztów podróży należy zgłosić organowi podatkowemu, który prowadzi postępowanie, przed wydaniem decyzji w sprawie, pod rygorem utraty roszczenia.
W rozpoznanej sprawie, skarżący pismem z dnia 16 lutego 2015r. wniósł o zwrot kosztów podróży w związku z wezwaniem organu z dnia 4 lutego 2015r. Wniosek został zatem wniesiony w terminie, ale nie wskazano w nim żądanej kwoty zwrotu, ani nie wykazano poniesionych kosztów. Wezwanie organu z dnia 23 lutego 2015r. do podania wysokości poniesionych kosztów podróży wraz z dowodami ich poniesienia, pozostało bez odpowiedzi.
W konsekwencji powyższego, organ podatkowy nie mógł orzec o zwrocie skarżącemu kosztów podróży.
Odnosząc się do skargi stwierdzić należy, że nie wskazano w niej żadnych zarzutów przeciwko zaskarżonemu postanowieniu. Subiektywne przekonanie skarżącego o działaniu organów podatkowych na jego szkodę nie świadczy o zasadności skargi.
Stwierdzając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego, ani procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.