Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" nr "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2015r.
Z motywów decyzji i przedłożonych akt podatkowych wynika, że Wójt Gminy jedenastoma decyzjami z dnia "[...]" o jednakowym numerze ustalił J.S., A.S., A. S., I.S., P.S., A.J., J.W., T.Z., G.Ś.-A., E.Ś. i K.Ś. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2015r. w wysokości 942 zł, płatne w czterech ratach. Organ przyjął za podstawę opodatkowania budynki mieszkalne o powierzchni 80 m2 oraz budynki na inne cele o powierzchni 294,95 m2. Jako podstawę prawną decyzji organ podał art. 21 § 1 pkt 2 i art. 207 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.), dalej O.p., art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r. poz. 849 ze zm.), dalej u.p.o.l., a także stosowną uchwałę Rady Gminy w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.
J.S. (dalej podatnik, strona, odwołujący się, skarżący) wniósł od decyzji Wójta odwołanie. Podatnik nie zgodził się z wymierzonym zobowiązaniem podatkowym. Podał, iż nie składał informacji podatkowej na 2015r. Zarówno on, jak i inni współwłaściciele nie posiadają sądowego dokumentu o nabyciu nieruchomości rolnych czy też budynków. Dodał, że budynki położone są na gruntach gospodarstwa rolnego, które zostało przewłaszczone przez gminę. Podatnik wielokrotnie wnosił o zwrot gruntów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji z dnia "[...]" organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 4 u.p.o.l., jak też art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.).
Osoby wymienione w sentencji zaskarżonej decyzji są współwłaścicielami nieruchomości budynkowych, będących przedmiotem opodatkowania, co wynika z wypisy z rejestru budynków z dnia 21 maja 2015r. i z dnia 12 IV 2014r.
Z ewidencji budynków wynika, że na działce "[...]" w C., będącej własnością Skarbu Państwa, co do której odwołującemu się i współwłaścicielom służy prawo użytkowania, położone są pozostające we współwłasności, następujące budynki: mieszkalny o powierzchni zabudowy 97 m2 oraz o funkcji produkcyjno-usługowo-gospodarczej dla rolnictwa o powierzchni zabudowy 18 m2, 114 m2, 170 m2 i 37 m2.
Kolegium powołało się na informacje z postępowań w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za wcześniejsze lata i wskazało, że podatnik w dniu 7 marca 2006r. złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości w której zadeklarował do opodatkowania budynki mieszkalne o powierzchni 80 m2 i budynki pozostałe - 257 m2. Natomiast w informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2010, 2011 i 2012 rok, złożonej w dniu 5 grudnia 2012r., podatnik wykazał jedynie budynki mieszkalne - 80 m2. Zatem kwestionowany w odwołaniu przedmiot opodatkowania - budynki pozostałe o łącznej powierzchni 294,95 m2 na wcześniejszych etapach postępowania - nie był należycie udokumentowany.
Natomiast wobec wątpliwości pomiędzy wykazaną przez podatnika powierzchnią budynków pozostałych a powierzchnią wynikającą w ewidencji gruntów i budynków, słusznie w ocenie SKO organ podatkowy I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy budynki pozostałe w ogóle istnieją, jaka jest ich powierzchnia użytkowa, czy odpowiadają one definicji "budynku".
W tym celu organ podatkowy powołał biegłego - J. K. posiadającego uprawnienia budowlane w zakresie konstrukcji budowlanych, który dokonał oględzin i pomiarów budynków gospodarczych w miejscowości C. 5, nr działki "[...]". W protokole z dokonania pomiarów powierzchni użytkowej budynków gospodarczych sporządzonego przez biegłego z dnia 25 kwietnia 2013r. stwierdzono trzy budynki użytkowe związane z gruntem trwale - istniejące od wielu lat: budynek gospodarczy nr 1 - kurnik o powierzchni 29,07 m2, budynek nr 2 przyległy do budynku mieszkalnego o powierzchni 103,94 m2, oraz budynek nr 3 - stodoła o powierzchni 161,71 m2, łącznie 294,95 m2. Taką też powierzchnię organ podatkowy przyjął do opodatkowania.
W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo zatem opodatkował podatkiem od nieruchomości sporne budynki. Nie korzystają one również ze zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. (nie podano oznaczenia) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że organy podatkowe nie mogą przesądzać o uzyskaniu własności gruntu. Informacyjnie zauważyło, że odwołujący się wraz ze współspadkobiercami może złożyć wniosek do Starosty o nadanie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr "[...]" położonej w obrębie C. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.S. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy sprawy dotyczącej działu spadku i zniesienia współwłasności. Podatnik nie zgodził się z wymierzonym zobowiązaniem podatkowym. Podał, iż nie składał informacji podatkowej na 2015r. Zarówno on, jak i inni współwłaściciele nie posiadają dokumentu z sądu o nabyciu nieruchomości rolnych czy też budynków. Dodał, że budynki położone są na gruntach gospodarstwa rolnego, które zostało przewłaszczone przez gminę, podał nr księgi wieczystej, w której nie widnieje skarżący ani uczestnicy postępowania. Podatnik wielokrotnie zaś wnosił o zwrot gruntów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z dołączonej do akt ewidencji budynków z dnia 12 kwietnia 2013r. i z dnia 21 maja 2015r. wynika, że na działce "[...]" w C., będącej własnością Skarbu Państwa, co do której skarżącemu i pozostałym współwłaścicielom służy prawo użytkowania, położone są pozostające we współwłasności budynki: mieszkalny o powierzchni zabudowy 97 m2 oraz o funkcji produkcyjno-usługowo-gospodarczej dla rolnictwa o powierzchni zabudowy 18 m2, 114 m2, 170 m2 i 37 m2.
Z opinii biegłego - J. K. posiadającego uprawnienia budowlane w zakresie konstrukcji budowlanych, który dokonał oględzin i pomiarów budynków gospodarczych w miejscowości C. 5, nr działki "[...]", wynika, że istniejące od wielu lat: budynek gospodarczy nr 1 - kurnik o powierzchni 29,07 m2, budynek nr 2 przyległy do budynku mieszkalnego o powierzchni 103,94 m2, oraz budynek nr 3 - stodoła o powierzchni 161,71 m2, łącznie 294,95 m2. Taką też powierzchnię organ podatkowy przyjął do opodatkowania. Ustalony stan faktyczny nie został podważony w skardze.
W rezultacie organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego - art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 4 u.p.o.l., jak też art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust.
5. Natomiast zgodnie z ust. 5 tego przepisu, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.
Analiza przywołanych powyżej przepisów wskazuje, że w art. 3 ust. 4 u.p.o.l. unormowano sytuację, gdy ten sam przedmiot opodatkowania, a więc nieruchomość lub obiekt budowlany albo jego część, jest w posiadaniu lub jest przedmiotem własności więcej niż jednego podmiotu. Współposiadacze lub współwłaściciele odpowiadają wtedy solidarnie za cały podatek należny od przedmiotu opodatkowania niezależnie od wielkości udziałów we współwłasności.
W tej sytuacji bezzasadne jest żądanie powstrzymania się z wymiarem podatku do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy sprawy dotyczącej działu spadku i zniesienia współwłasności. Bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy jest to, że współwłaściciele nie posiadają dokumentu z sądu o nabyciu nieruchomości rolnych czy też budynków. Podstawę faktyczną dotyczącą podmiotu i przedmiotu opodatkowania wyznaczył wypis z rejestru budynków, który jest dokumentem urzędowym i opinia biegłego - J. K..
Po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) skarga okazała się bezzasadna i podlega oddaleniu.
O wynagrodzeniu adwokata za pomoc prawną udzieloną z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.) (§ 6 pkt 2, § 18 ust. 1 pkt 1a, § 19).