Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r., Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie ustanowił dla skarżącego – J. S. radcę prawnego. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła dla skarżącego jako pełnomocnika z urzędu radcę prawnego – E. K. Wyrokiem z dnia 20 października 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę skarżącego oraz przyznał na rzecz wyznaczonego radcy prawnego kwotę 180 zł netto powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu.
Wyznaczony radca prawny sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku. W piśmie z dnia 23 listopada 2015 r. skierowanym do tut. Sądu radca prawny E. K. wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Do pisma załączyła dowód przesłania opinii skarżącemu oraz odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 332/15.
W świetle art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa ponadto o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia).
W warunkach niniejszej sprawy, wyznaczony radca prawny sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż w świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, o której stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit.a) rozporządzenia wynosi 180 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 120 zł tj. 50% z kwoty 180 złotych, z zastrzeżeniem, że nie mniej niż 120 zł powiększone stosownie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23%. Ustalając wysokość wynagrodzenia uwzględniono fakt, iż radca prawny E. K. prowadziła sprawę J.S. w pierwszej instancji.
Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.