Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]", Wójt Gminy B. ustalił H. Ł. (dalej jako "podatniczka", "skarżąca") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015r. w kwocie 504 zł. Podatkiem tym opodatkowane zostały: budynek mieszkalny o powierzchni 48 m2 według stawki 0,74 zł za 1 m2, grunty pozostałe o powierzchni 500 m2 według stawki 0,45 zł za 1 m2 oraz budynek pozostały (gospodarczy) o powierzchni 32 m2 według stawki 7,60 zł za 1 m2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wymiar został dokonany na podstawie złożonej przez podatniczkę informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz posiadanej dokumentacji z ewidencji gruntów i budynków.
Decyzją z dnia "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania podatniczki, utrzymało w mocy opisaną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że w informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej w dniu 30 listopada 2009r., podatniczka wykazała do opodatkowania następujące nieruchomości: grunty pozostałe o powierzchni 500 m2, budynek mieszkalny o powierzchni 48 m2 oraz budynek gospodarczy o powierzchni 32 m2, którego powierzchnia została "rozbita" na: 15 m2 budynków pozostałych i 17 m2 jako budynek pozostały podlegający zwolnieniu na mocy uchwały Rady Gminy B.. Podatniczka nie składała informacji o zmianie powierzchni gruntów bądź budynków. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka nr "[...]" oznaczona jest symbolem "B" i jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. Organ I instancji zastosował stawki podatku od nieruchomości określone w § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 1 pkt 2 lit. a) i e) uchwały nr XXXIX/318/14 Rady Gminy B. z dnia 30 października 2014r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2015r.
W konsekwencji powyższego, SKO stwierdziło, że organ I instancji dokonał prawidłowego ustalenia podatku od nieruchomości na 2015r. Jednocześnie zaznaczyło, że organ wyjaśnił z jakiego powodu kwota podatku uległa zwiększeniu w stosunku do roku 2014 i, że przyczyną takiego stanu rzeczy jest wyłącznie stwierdzenie przez Regionalną Izbę Obrachunkową nieważności uchwały w sprawie ulg i zwolnień podatkowych dla emerytów i rencistów. Ulgi te w latach poprzednich miały wpływ na obniżenie wysokości podatku w stosunku od osób, których ulgi te nie dotyczyły.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca wskazała, że Gmina podniosła jej podatek od nieruchomości na 2015r. w stosunku do podatku za 2014r. o 36 zł za 1 ratę, bez wyjaśnienia według jakiej stawki. Podkreśliła, że podatek na ten rok nie został podwyższony nikomu poza nią.
W kolejnym piśmie procesowym z dnia 17 czerwca 2015r. skarżąca zaznaczyła, że nigdy nie miała ulgi w podatku gruntowym. Podkreśliła, że ma 70 lat i choruje na płuca oraz wzrok. Decyzję uznała za niesprawiedliwą.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu organu podatkowego z punktu widzenia jego legalności, tj. z punktu widzenia jego zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżony akt ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Sąd może także stwierdzić, że nastąpiło wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art.145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Spór w sprawie dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do skarżącej budynków i gruntu.
Zgodnie z art.2 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014r. poz. 849 ze zm.), dalej jako "u.p.o.l.", opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty i budynki lub ich części. Według art.3 ust.1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości. Podstawę opodatkowania stanowi natomiast: dla gruntów – powierzchnia, a dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa (art.4 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). W art.5 u.p.o.l. określono wysokość górnych stawek podatku dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, które mogą być ustanowione przez radę gminy, w drodze uchwały.
Zarówno z informacji w sprawie podatku od nieruchomości, złożonej przez skarżącą w dniu 30 listopada 2009r., jak i z wypisu z rejestru gruntów oraz kartoteki budynków z dnia 5 marca 2015r. wynika, że skarżąca jest właścicielką budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 48 m2, gruntów pozostałych o powierzchni 500 m2 oraz budynku pozostałego (gospodarczego) o powierzchni 32 m2. Takie też powierzchnie przyjął organ I instancji do opodatkowania podatkiem od nieruchomość w niniejszej sprawie. Sąd nie stwierdził jakichkolwiek nieprawidłowości, czy braków w poczynionych w tym zakresie przez organy podatkowe ustaleniach faktycznych. Zgromadzone dowody jednoznacznie wskazują, że przyjęte do opodatkowania powierzchnie poszczególnych przedmiotów są prawidłowe.
Również zastosowane przez ten organ stawki podatku od nieruchomości są prawidłowe. Zgodnie bowiem z § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 1 pkt 2 lit. a) i e) uchwały nr XXXIX/318/14 Rady Gminy B. z dnia 30 października 2014r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2015r., na terenie Gminy B. obowiązują następujące stawki podatku od nieruchomości: od gruntów pozostałych 0,45 zł za 1 m2, od budynków lub ich części: mieszkalnych - 0,74 zł za 1 m2 i pozostały - 7,60 zł za 1 m2.
Z treści skargi i pisma procesowego wynika, że skarżąca nie zgadza się z decyzją ustalającą jej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2015r., gdyż podatek ten jest wyższy od podatku za rok 2014.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że w § 2 uchwały nr XXXI/247/13 Rady Gminy B. z dnia 21 listopada 2013r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2014r., ustalono stawkę podatku od nieruchomości od budynków mieszkalnych lub ich części zamieszkałych przez osoby samotnie zamieszkujące na terenie gminy B., dla których jedynym źródłem utrzymania są świadczenia emerytalno-rentowe od 1 m2 powierzchni – 0,64 zł (stawka podatku w przypadku budynków mieszkalnych lub ich części dla innych mieszkańców gminy wynosiła 0,74 zł za 1 m2, zgodnie z § 1 pkt 2 lit.a) ww. uchwały) oraz uchwalono, że od ogólnej powierzchni budynków pozostałych lub ich części odlicza się powierzchnię przekraczającą 15 m2, w związku z czym opodatkowaniu podlegać będzie powierzchnia do 15 m2 włącznie. Ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Wójta Gminy B. z dnia "[...]" ustalającej skarżącej podatek od nieruchomości na 2014r. wynika, że budynek mieszkalny został opodatkowany stawką w wysokości 0,64 zł za 1 m2, a w przypadku budynku pozostałego (gospodarczego) opodatkowano wyłącznie 15 m2.
Analogiczne zapisy zawierała w § 2 uchwała nr XXXIX/318/14 Rady Gminy B. z dnia 30 października 2014r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2015r. Uchwałą nr "[...]" Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia "[...]" stwierdziło jednak nieważność wskazanej uchwały Rady Gminy B. w części § 2. W konsekwencji powyższego, "podwyższenie" podatku od nieruchomości na 2015r. objęło wszystkie osoby samotnie zamieszkujące na terenie gminy B., dla których jedynym źródłem utrzymania są świadczenia emerytalno-rentowe. Tym samym dokonując wymiaru podatku od nieruchomości na 2015r. organ podatkowy I instancji nie mógł zastosować wobec skarżącej niższej stawki podatku w przypadku budynku mieszkalnego ani zwolnić 17 m2 powierzchni budynku gospodarczego z opodatkowania.
Mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.