Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 czerwca 2015r. skarżąca H. Ł. zwróciła się o "umorzenie kosztów sądowych", powołując się na ciężką sytuację finansową, inwalidztwo i korzystanie z pomocy opieki społecznej.
W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca złożyła wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) z dnia 6 lipca 2015 r., w którym zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, doradcy podatkowego. Ze złożonego formularza oraz wcześniejszego pisma wynika, iż skarżąca jest inwalidką I grupy z przyznaną opieką na stałe (k. 15), choruje na płuca, osteoporozę, jest osobą niedowidzącą. Wnioskodawczyni zamieszkuje z synem, który jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wskazała, że 50 letni syn pozostaje na jej utrzymaniu, choruje na nerwicę, lecz nie leczy się z uwagi na brak środków pieniężnych. Skarżąca otrzymuje emeryturę w wysokości 769,17 zł (k.
16) zasiłek opiekuńczy w wysokości 200 zł oraz "540 na przeżycie". Skarżąca jest właścicielką nieruchomości o powierzchni 5 arów, na której posadowiony jest dom o powierzchni 48m2 jak wskazała nieruchomość zajęta jest przez komornika sądowego. Innego majątku nie posiada. Jakiegokolwiek majątku nie posiada także syn skarżącej. Odnosząc się do stanu majątkowego podniosła, że pozostają "bez żadnego zabezpieczenia".
Argumentując wniosek wskazała, że jest osobą starszą (70 lat), schorowaną, posiadającą grupę inwalidzką. Nie ma pieniędzy na leki jak również na wysoki podatek od nieruchomości.
Zgodnie z treścią przepisu art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej cyt. jako p.p.s.a.) Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Celem występującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Zawarte w art. 246 §1 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącej wskazać należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie. Stwierdzić należy, że w obecnej sytuacji majątkowej i życiowej wnioskodawczyni nie posiada środków pieniężnych, jak również możliwości ich zdobycia, czy też majątku na opłacenie należnych kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi jak i ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika w celu reprezentowania jej w przedmiotowej sprawie.
Za powyższym stanowiskiem przemawia przede wszystkim uzyskiwanie przez skarżącą bardzo niskiego dochodu, pozostawanie na jej utrzymaniu dorosłego syna, jak również jej wiek i stan zdrowia, niewątpliwie wymagający ponoszenia zwiększonych wydatków na lekarstwa i opiekę medyczną. Należy zatem stwierdzić, iż skarżąca utrzymuje się z bardzo ograniczonych środków finansowych, które z trudem wystarczają na zaspokojenie fundamentalnych potrzeb życiowych dwuosobowej rodziny. Trudno zatem uznać, aby z uzyskiwanego dochodu czy też środków finansowych uzyskiwanych z tytułu zasiłków, skarżąca była w stanie zgromadzić środki pieniężne na pokrycie przedmiotowych kosztów postępowania sądowego oraz kosztów ustanowienia pełnomocnika.
W tej sytuacji, za uzasadnione uznać należy przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika, gdyż z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W związku z niezakreśleniem o ustanowienie, którego z pełnomocników skarżąca wnosi tj. adwokata czy też doradcy podatkowego, ustanowiono dla skarżącej adwokata.
W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji.