Uzasadnienie
W dniu 16 grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynął wniosek W. S., w którym zażądał stwierdzenia, że ZUS nie przestrzega aktów prawnych dotyczących kodeksu postępowania administracyjnego oraz domagał się od ZUS, aby odpisał rzeczowo na jego wezwanie do zapłaty.
Do pisma W. S. załączył formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw administracyjnych, to znaczy spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych spraw, do których stosuje się na mocy przepisów szczególnych przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola sądów administracyjnych polega na sprawdzaniu zgodności z prawem działalności administracji publicznej i polega na orzekaniu w sprawach skarg wniesionych przez uprawnione podmioty w sprawach podlegających właściwości sądów administracyjnych.
Mając na uwadze powyższe przepisy stwierdzić należy, że postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 34/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę W. S., uznając że sprawa nie należy do właściwości sądu. Przedmiot sprawy – wniosek, w którym W. S. domagał się ustosunkowania na wezwanie do zapłaty nie mieści się bowiem w zakresie kognicji sądów administracyjnych, powołanych do kontroli określonej działalności administracji publicznej. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Odnosząc się zatem do sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, należy wyjaśnić, że wiąże się ona ściśle z realizacją prawa do sądu. Instytucja ta ma zapewnić osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możliwość obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych.
Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Taka bezzasadność zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego. Potrzeba zastosowania art. 247 ustawy p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, s. 596, Zakamycze 2005).Tego rodzaju sytuacja zachodzi w tej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.