Uzasadnienie
W dniu 16 grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynął wniosek W. S., w którym zażądał stwierdzenia, że ZUS nie przestrzega aktów prawnych dotyczących kodeksu postępowania administracyjnego oraz domagał się od ZUS, aby odpisał rzeczowo na jego wezwanie do zapłaty.
W uzasadnieniu pisma W. S. wskazał, że w związku z umorzeniem długów, w dniu 24.06.2013 r. zażądał od ZUS bezzwłocznego uwolnienia niesłusznie obciążonej i zajętej hipoteki. Jednakże do chwili obecnej nie została ona uwolniona, przez co organy naruszyły art. 35 k.p.a. Ponadto w dniu 19 sierpnia 2013 r. złożył pozew do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych za pośrednictwem ZUS o sprostowanie błędnie wydanego zaświadczenia o niezaleganiu. Do chwili obecnej W. S. nie otrzymał odpowiedzi, czym również organ naruszył art. 35 k.p.a. Wskazał również, że dopiero po 2 miesiącach od złożenia wezwania do zapłaty otrzymał od organu zdawkową odpowiedź, czym także naruszono art. 35 oraz 9 k.p.a.
W. S. winą za powyższe uchybienia obciąża pracowników Wydziału Składek ZUS, gdyż celowo nieudzielani wyczerpujących informacji i nie żądali płatności składek na bieżąco, aby później doliczać odsetki. Jego zdaniem, pracownicy ZUS byli niedouczeni, a w Jego sprawie popełnione zostało przestępstwo urzędnicze.
W odpowiedzi na skargę, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. Organ rentowy podniósł, że pismem z dnia 26.11.2013 r. skarżący domagał się ustosunkowania na wezwanie do zapłaty z dnia 23.09.2013 r., w którym zażądał od organu rentowego zapłaty kwoty 30.000 euro wraz z kwotą 3.600 zł, tytułem poniesionej szkody wynikłej z niedopełnienia obowiązków przez pracowników ZUS.
Odnosząc się do powyższego, organ rentowy uznał, że pismo skarżącego z dnia 23.09.2013 r. należy traktować jako przesądowe wezwanie do zapłaty oparte na roszczeniach o charakterze cywilnoprawnym, które nie wywołuje skutku w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego. W konsekwencji, do odpowiedzi na pismo nie mają zastosowania art. 35 i nast. k.p.a. Jeżeli natomiast do odpowiedzi na pismo skarżącego należałoby stosować przepisy k.p.a., to skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia bezczynności organu rentowego określonego w art. 37 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw administracyjnych, to znaczy spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych spraw, do których stosuje się na mocy przepisów szczególnych przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola sądów administracyjnych polega na sprawdzaniu zgodności z prawem działalności administracji publicznej i polega na orzekaniu w sprawach skarg wniesionych przez uprawnione podmioty w sprawach podlegających właściwości sądów administracyjnych.
Stosownie do art. 3 §2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe przepisy stwierdzić należy, że przedmiot niniejszej sprawy – wniosek, w którym W. S. domaga się ustosunkowania na wezwanie do zapłaty nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, powołanych do kontroli określonej działalności administracji publicznej. Kwestia odpowiedzi organu na wezwanie do zapłaty nie odbywa się bowiem w formie aktu administracyjnego, podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Powyższy wniosek nie jest ani decyzją administracyjną, postanowieniem czy też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie jest również skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4a p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy p.p.s.a. skargę odrzucił.