Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" w przedmiocie określenia M.M. prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego na kwotę 256 zł.
Organ ustalił,że podatnik w dniu 5 września 2008r. dokonał w Niemczech nabycia samochodu osobowego marki Ford Mondeo, nr nadwozia "[...]", rok produkcji 1997, o pojemności silnika 1796 cmm i mocy 85 kW. Na dowód zakupu przedłożył umowę kupna – sprzedaży, z której wynikało,że nabył samochód za cenę 300 Euro. W dniu 7 września 2008r. samochód sprowadzony został do Polski. Dnia 11 września 2008r. podatnik złożył w kraju deklarację AKC-U, w której jako podstawę opodatkowania zadeklarował kwotę 1.029,75 zł. Stosując stawkę podatku akcyzowego 3,1 %, podatnik wyliczył podatek akcyzowy na kwotę 32 zł, którą uiścił.
Na podstawie wyceny dokonanej w oparciu o elektroniczną wersję licencjonowanego katalogu pojazdów EUROTAX, organ podatkowy stwierdził,że w dniu deklarowanego nabycia wewnątrzwspólnotowego (tj. 07.09.2008r.) średnia wartość rynkowa porównywalnego samochodu, po uwzględnieniu korekt z tytułu stanu pojazdu, liczby właścicieli i przebiegu, wynosiła 10.400zł. Wobec znaczącej różnicy pomiędzy deklarowaną podstawą opodatkowania a średnią wartością rynkową wszczęto więc postępowanie podatkowe zgodnie z art. 82 a ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (D.U nr 29,poz. 257 ze zm.; dalej cyt. jako ustawa lub u.p.a.). Naczelnik urzędu celnego na podstawie tego przepisu wezwał podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub pisemnego wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej porównywalnego samochodu osobowego.
Strona nie wyraziła zgody na podwyższenie podstawy opodatkowania, zaznaczając,że pojazd nabyła za kwotę określoną w umowie oraz wskazała elementy wymagające naprawy. Podatnik nie udokumentował jednak dodatkowo tych uszkodzeń pojazdu i nie złożył korekty. Zgodnie z art. 82a ust. 2 u.p.a. organ podatkowy zyskał więc prawo do określenia podstawy opodatkowania.
W dalszej części uzasadnienia organ wskazał na treść przepisów art.2 pkt 1 i 11, art. 6 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.a., które określają powstanie obowiązku podatkowego, przedmiot opodatkowania i pojęcie nabycia wewnątrzwspólnotowego. Przytoczona została także treść art. 80 ust. 3 pkt 3 u.p.a., zgodnie z którym obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem jako właściciel, nie później niż z chwilą rejestracji na terytorium kraju. Natomiast na podstawie art. 81 ust. 1 u.p.a., podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów niezarejestrowanych na terytorium kraju zgodne z przepisami o ruchu drogowym, są obowiązane po przywozie do kraju, złożyć deklarację uproszczoną w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji pojazdu w kraju.
Ponadto organ zacytował przepis § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (D.U. nr 87, poz. 825 ze zm.), określający na 3,1 % wysokość stawki akcyzy na samochody osobowe o pojemności do 2000cmm.
Nawiązując do treści art. 82a ustawy, organ stwierdził,że ustawodawca nie przewidział możliwości odwoływania się do umowy kupna –sprzedaży czy innych dokumentów przy ustalaniu wysokości podstawy opodatkowania. Naczelnik Urzędu Celnego nie podważał więc wiarygodności przedłożonych przez stronę dokumentów ani ceny zakupu. Faktura przedłożona przez stronę jest potwierdzeniem transakcji. Ustalanie średniej wartości rynkowej danego samochodu,co stanowi przedmiot postępowania podatkowego, polega natomiast nie tylko na uwzględnieniu indywidualnych cech samochodu (tj. wyposażenia i przybliżonego stanu technicznego) ale również na odwołaniu się do elementów obiektywnych, jakim jest średnia wartość innych podobnych samochodów na rynku. Według organu odwoławczego posłużenie się w tym celu systemem "EUROTAX" było prawidłowe, gdyż system ten posiada wiele, wymienionych w decyzji zalet. Daje on więc możliwość ustalenia prawidłowej średniej wartości pojazdu zgodnie z art. 82a ust.4 u.p.a.
Przepis ten konkretnie wskazuje,że średnią wartością rynkową jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, rocznika oraz – jeżeli to możliwe do ustalenia – z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty samochód osobowy.
Ustosunkowując się do zarzutu odwołania, organ odwoławczy podniósł, że przepisy art. 82a ustawy o podatku akcyzowym nie odsyłają do ceny pojazdu uwidocznionej w umowie kupna ani do ceny na rynku wewnątrzwspólnotowym. Bez znaczenia dla sprawy jest więc cena jaka zapłacił za samochód skarżący. Nie zachodzi ani potrzeba ustalania, czy była to cena rzeczywista ani ustalania jak kształtują się ceny takich samochodów w Niemczech.
W odniesieniu do zarzutów podatnika związanych ze stanem technicznym oraz dokonaniem naprawy samochodu,organ zauważa,że wyjaśnienia strony wpłynęły do Naczelnika Urzędu Celnego w dniu 16 września 2008r., natomiast badanie techniczne pojazdu zostało przeprowadzone 17 września 2008r., po czym 18 września 2008r. pojazd został zarejestrowany. Zatem pojazd przeszedł badania techniczne i został dopuszczony do ruchu, co nie potwierdza istnienia usterek mających znaczny wpływ na wartość pojazdu. Ponadto, biorąc pod uwagę, iż strona w wyjaśnieniach z dnia 16 września 2008r. zadeklarowała gotowość dokonania oględzin pojazdu, należy uznać, że w tym dniu pojazd był w stanie niezmienionym, z usterkami określonymi przez stronę.
Następnie jednak, w dniu 17 września 2008r. dokonano pozytywnego badania technicznego pojazdu. Zatem należy wyciągnąć wniosek, że dokonano naprawy w ciągu jednego dnia. Nadto w toku całego postępowania strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wykonanie ewentualnych napraw lub wymiany części w pojeździe. Prawidłowe jest stanowisko organu pierwszej instancji,że uwagi zamieszczone w umowie kupna o stanie technicznym samochodu nie miały wpływu na znaczną dysproporcję między ceną pojazdu uwidocznioną w umowie a średnimi cenami na rynku krajowym.
Również prawidłowe jest ustalenie,że podstawa opodatkowania wykazana przez podatnika (1.029,75 zł) znacznie odbiega od określonej przez organ podatkowy (8.268 zł). Nie było w konsekwencji podstaw do uwzględnienia odwołania podatnika.
Skargę od powyższej decyzji wniósł podatnik M.M.
Z treści skargi wynika, że decyzja zaskarżona została w całości,a skarżący wnosi o jej uchylenie. Na rozprawie skarżący sprecyzował swoje wnioski, wnosząc o uchylenie decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Skarga zarzuca organom podatkowym nieuwzględnienie rzeczywistego stanu technicznego samochodu przy ustalaniu podatny opodatkowania. Podnosi,że organ nie dokonał oględzin pojazdu. Samochód posiadał,niesprawny silnik (zatarty, dziura w bloku) i konieczna była jego wymiana. Wymiany tej skarżący dokonał sam w dniu 13 września 2008r. Naprawy dokonał przed upływem terminu trzech dni określonego w piśmie z dnia 16 września 2008r., gdyż nawet po naprawie można stwierdzić co było naprawiane. Dodał,że w samochodach ford ostatnie dwie litery i pięć cyfr numeru VIN są numerami silnika. Skoro więc silnik został wymieniony, to silnik posiada inny numer. Stary silnik przechowywał ok. roku na ewentualne oględziny, których nie dokonano. Organ podatkowy nieprawidłowo ustalił więc podstawę opodatkowania z pominięciem zawartych w umowie uwag o stanie technicznym pojazdu. Skarga wskazała również na nieprawidłowość stosowania systemu EUROTAX, skoro w wycenie jego pojazdu przyjęto aluminiowe felgi, których nigdy auto nie miało.
Ponadto skarga zarzuca naruszenie art. 82 ust. 3 u.p.a., zgodnie z którym w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. Według skarżącego, art. 82a nie wyklucza art. 82 u.p.a. lecz jest jego uzupełnieniem. Ze swej strony zastosował się do wezwania i wskazał przyczyny uzasadniające podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej.Powołał się przy tym na cenę wskazaną w umowie kupna oraz różnicę cen na rynku niemieckim i polskim. Na potwierdzenie swego stanowiska skarżący dołączył do skargi "Wycenę nr "[...]"" z dnia 30.10.2010r., sporządzoną przez rzeczoznawcę – biegłego sądowego, oceniająca stan techniczny i określającą wartość rynkową pojazdu na dzień 07.09.2008r. na kwotę 1800 zł brutto (z VAT).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całej rozciągłości argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do dołączonej do skargi wyceny, stwierdził,że z dokumentacji fotograficznej załączonej do wyceny, wynika większy zakres uszkodzeń, niż z opisu zawartego w umowie, a więc "wycena ta nie może określać szkody komunikacyjnej z dnia 07.09.2008r.". Przeprowadzanie oględzin w chwili obecnej i ustalanie w oparciu o nie wartości pojazdu w dniu zakupu nie byłoby wiarygodne i adekwatne. Ocena wyjaśnień skarżącego i przedłożonych przez niego dokumentów dokonana został w granicach swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. –Ordynacja podatkowa (D.U. nr 8 z 2005r. ze zm.; dalej jako Ord.pod.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga,jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji co do zgodności z prawem, sąd bada więc zgodność wydanych w sprawie aktów zarówno z przepisami postępowania, jak i przepisami prawa materialnego. Należy jednak zauważyć, że potrzeba kontroli decyzji w aspekcie zgodności z prawem materialnym możliwa jest tylko w przypadku braku istotnych naruszeń prawa procesowego, a w szczególności braku naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego zapewniających prawidłowość ustaleń faktycznych. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych istnieje bowiem możliwość prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego.
Mając na względzie powyższe ogólne stwierdzenia, w pierwszej kolejności oceny wymaga zgodność zaskarżonej decyzji w aspekcie naruszenia przepisów postępowania. Przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art.122 Ord. pod.), a tylko prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne sprawy pozwalają na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego, przystającego do tych ustaleń. Z zasady prawdy obiektywnej wynika dla organu podatkowego obowiązek zebrania pełnego, wszechstronnego materiału dowodowego, w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania.
Wspomniany obowiązek uregulowany jest w szczególności w art. 187 § 1, obligującym organ do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodnego oraz w art.191 Ord. pod., który obliguje do oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój w uzasadnieniu decyzji organu zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ord. pod.
W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem wspomnianych przepisów postępowania dowodowego (art. 187§1 i art.191 Ord. pod.). W konsekwencji niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności oraz naruszenia zasad oceny dowodów doszło zatem do poczynienia nieprawidłowych ustaleń faktycznych, które były przesłanką określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Zasadnicze i sporne w sprawie jest bowiem określenie wartości pojazdu sprowadzonego do Polski przez skarżącego. Wartość ta stanowi podstawę określenia wysokości zobowiązania, a więc jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia.
Jak już wyżej stwierdzono, organy celne (działające tu jako organy podatkowe) zastosowały procedurę ustalenia wartości pojazdu przewidzianą w art. 82 a cyt. ustawy o podatku akcyzowym. Unormowania te wprowadzone zostały w życie z dniem 19 lipca 2008r. ustawą z dnia 9 maja 2008r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (art.8 ustawy; D.U. nr 118, poz. 745). Dokonana nowelizacja ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r. ma więc zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, gdyż przedmiotowy pojazd sprowadzony został do Polski w dniu 7 września 2008r. (k. 5 akt adm.).
Przepis art. 82a ust.1 przewiduje, że " jeżeli wysokość podstawy opodatkowania (...) bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy (...) wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego". Natomiast zgodnie z art. 82a ust.2 " w razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej, organ podatkowy (...) określi wysokość podstawy opodatkowania". W przepisie art. 82a ust. 4 zdefiniowane zostało pojęcie średniej wartości rynkowej samochodu osobowego jako "wartość ustalaną na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, rocznika oraz – jeżeli to możliwe do ustalenia- z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy".
Zacytowane przepisy art. 82 a ustawy wprowadzają odstępstwo od zasady z art. 82 ust. 3, że " podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić". Przy spełnieniu przewidzianych w art. 82 a przesłanek,organ podatkowy uprawniony jest do weryfikowania zadeklarowanej przez podatnika podstawy opodatkowania i ustalenia prawidłowej wysokości podstawy opodatkowania. Z przepisów tych wynika, że "kryterium średniej wartości rynkowej" jest zasadniczą przesłanką dopuszczającą postępowanie w tym trybie. Jeżeli więc organ na podstawie notowań na rynku krajowym, stwierdzi znaczne odstępstwo między wartością deklarowaną a notowaniami, ma prawo i obowiązek wezwania podatnika do złożenia oświadczenia przewidzianego w art. 82a ust. 2 ustawy.
"Średniej wartości rynkowej" nie można jednak utożsamiać z wartością konkretnego, podlegającego opodatkowaniu samochodu osobowego. Z końcowej treści art. 82a ust. 2 ustawy wynika bowiem, że, przy spełnieniu ustawowych przesłanek, organ ma ustalić wysokość podstawy opodatkowania, a więc wartość konkretnego samochodu osobowego. Ustalenie to może być dokonane przy pomocy każdego niesprzecznego z prawem środka dowodowego (art. 180 Ord. pod.). Może to więc być informacja o notowaniach uzyskana z dostępnych baz danych, jak np. EUROTAX, ale organ nie może się ograniczać tylko do tego typu środka, w szczególności, gdy istnieje spór co do stanu pojazdu. Ustawa jednoznacznie wskazuje, że organ może w celu określenia podstawy opodatkowania zwrócić się także do biegłego (art. 82a ust. 3).
W ocenie sądu, w niniejszej sprawie poprzestanie przez organy podatkowe tylko na wycenie opartej na systemie EUROTAX, nie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności i nie pozwoliło na prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania. Skorzystanie tylko z systemu EUROTAX można by uznać za wystarczające w przypadku, gdy pojazd został zarejestrowany jako sprawny, a jego stan techniczny w momencie powstania obowiązku podatkowego nie odbiegał zasadniczo od podobnych pojazdów notowanych na rynku. Średnia wartość rynkowa, o której mowa w art. 82a ust. 4 ustawy jest bowiem odpowiednikiem ceny zarejestrowanego, a zatem sprawnego, zdolnego do jazdy samochodu.
W rozpoznawanej sprawie od początku podnoszona była przez podatnika okoliczność, że samochód posiadał uszkodzony silnik oraz inne drobniejsze uszkodzenia (zderzak, powłoka lakiernicza). Wynikało to z dokumentu sprzedaży oraz z pisemnego, w odpowiedzi na wezwanie w trybie art. 82a ust. 2, wyjaśnienia skarżącego (k. 16 akt adm.). Podatnik powoływał się na te okoliczności w toku całego postępowania, także po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (k.56 akt adm.). Wskazywał na potrzebę dokonania oględzin samochodu i powołania biegłego (rzeczoznawcy). Organy podatkowe uznały jednak, że nie jest to konieczne, albowiem twierdzenia podatnika co do stanu pojazdu są niewiarygodne.
Dokonana przez organy podatkowe ocena twierdzeń podatnika była jednak nieuzasadniona i naruszała zasadę z art. 191 Ord. pod. Stanowcze odrzucenie wersji skarżącego było oparte na analizie dat sprowadzenia samochodu i poddania go badaniu technicznemu w stacji kontroli pojazdów oraz niekonsekwencji strony w wyjaśnianiu okoliczności dokonanej naprawy i nieprzedłożeniu żadnych dowodów dokonania naprawy. Analiza ta nie pozwalała jednak na wykluczenie, że silnik pojazdu był rzeczywiście uszkodzony, pozwalała jedynie na ustalenie, że w momencie badania technicznego i następnie rejestracji samochód był sprawny, a więc powinien mieć sprawny także silnik. Dla ustalenia podstawy opodatkowania istotne znaczenie ma jednak ustalenie wartości samochodu w dacie powstania obowiązku podatkowego, a nie w dacie rejestracji.
Nie ulega wątpliwości, że skarżący zmiennymi wyjaśnieniami nie ułatwiał organom postępowania. Błędne było jednak zrezygnowanie z oględzin pojazdu w kilka dni po jego sprowadzeniu. Ten środek dowody umożliwiał bowiem ustalenie stanu faktycznego i pozbawiałby podatnika możliwości dowolnego przedstawiania okoliczności naprawy (wymiany) silnika. Jednakże, wobec zarzutów podatnika, organy powinny zwrócić uwagę na fakt, że skoro pojazd został zarejestrowany w dniu 18 września 2008r. (k. 24 akt adm.) na podstawie zaświadczenia o badaniu technicznym z dnia 17 września 2008r., to znaczy, że posiadał już sprawny silnik i odpowiadał wymaganiom technicznym. W zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym i dokumencie identyfikacyjnym pojazdu (k.26) wskazano numer identyfikacyjny (VIN) w pełni zgodny z numerem podawanym w dokumentach niemieckich i umowie kupna-sprzedaży. Po uprzednim uzyskaniu od strony (pisemnych lub w drodze przesłuchania w trybie art.199 Ord.pod.) ewentualnie od świadków dokładnych informacji o czasie i okolicznościach wymiany silnika, należało zatem wyjaśnić (poprzez przesłuchanie jako świadka inspektora stacji kontroli pojazdów) jaki faktycznie silnik był zamontowany w pojeździe i czy fakt wymiany na silnik o innym numerze znalazłby odzwierciedlenie w dokumentach wystawionych przez stację.
Dopiero wyczerpujące wyjaśnienie tych okoliczności, przy uwzględnieniu bierności podatnika co do przedłożenia dowodów zakupu części lub naprawy, pozwalałoby na ustalenie stanu technicznego samochodu w dacie sprowadzenia do Polski a następnie ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania. Mimo upływu czasu, w ocenie sądu, możliwe jest jeszcze uzupełnienie materiału dowodowego w tym zakresie. Do rozważenia organów, w zależności od wyników innych czynności dowodowych, pozostaje kwestia potrzeby powołania biegłego.
Niezależnie od powyższego, zauważenia wymaga, że ustalenia co do wysokości podstawy opodatkowania poczynione zostały przez organy podatkowe w oparciu o komputerowy wydruk informacji z systemu EUROTAX. Wydruk ten, uznawany za podstawowy dowód, nie zawiera żadnego podpisu i wskazania kto i kiedy go sporządził. Tak sporządzony wydruk trudno uznać za dokument, stanowiący dowód w sprawie.
Nie są natomiast trafne zarzuty skargi w zakresie prawa organów podatkowych do weryfikowania podstawy opodatkowania i nieuznawania ceny zakupu podanej w umowie jako takiej podstawy. Bezzasadność tych zarzutów jednoznacznie wynika z treści cytowanych wyżej przepisów art. 82 a ustawy o podatku akcyzowym. W szczególności art. 82 a ust. 4 wskazuje na to, że – przy spełnieniu pozostałych przesłanek – organ nie jest związany zasadą z art. 82, a kryterium ustalania wartości samochodu są ceny na rynku krajowym. Uregulowania z art. 82a, jak wyżej stwierdzono, wprowadzają odstępstwo od zasady z art. 82, co nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreślić przy tym należy, że takie uregulowanie służy zapewnieniu równości podatników, których obciąża powstały w Polsce obowiązek podatkowy. Różnicowanie wysokości podatku w zależności od miejsca nabycia samochodu i specyficznych cech rynków różnych krajów, prowadziłoby do sprzecznego z zasadami konstytucyjnymi zróżnicowania podatników w zakresie tego samego obowiązku podatkowego.
Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego trybu przekazania odwołania Dyrektorowi Izby Skarbowej z własnym stanowiskiem co do tego odwołania, wskazać należy na treść art. 227§2 Ord. pod. Przepis ten obliguje organ I instancji do ustosunkowania się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy podatkowe powinny w sposób pełny i wyczerpujący wyjaśnić wskazane wyżej okoliczności dotyczące stanu technicznego przedmiotowego samochodu, uzupełniając materiał dowodowy we wskazany wyżej sposób. Dopiero wówczas możliwe będzie prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania i określenie wysokości zobowiązania podatkowego.
W tym stanie sprawy, wobec stwierdzenia istotnego, mającego wpływ na wynik, naruszenia przepisów postępowania, na mocy art. 145§1 pkt 1 lit. c / p.p.s.a. orzec należało jak w wyroku. Ponieważ naruszenie prawa w jednakowym zakresie dotyczy decyzji organów obu instancji, stosownie do art. 135 p.p.s.a. uchylona została także decyzja organu pierwszej instancji.
Na podstawie art. 152 orzeczono jak w punkcie II wyroku.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na zasadzie art. 200 i 205§1 p.p.s.a.