Uzasadnienie
W. Sz., R. Sz. (dalej jako skarżący, strony, podatnicy) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej Kolegium, SKO) z "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2020 r..
Jak wynika z przekazanych akt sprawy i uzasadnienia poddanego kontroli Sądu rozstrzygnięcia, skarżący prowadzi od 2001 r. działalność gospodarczą pod nazwą A. - R. Sz.. Potwierdza powyższe wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (karty nr 5 i 69 akt podatkowych).
Podatnicy nabyli "[...]" lipca 2017 r. lokal użytkowy położony w "[...]" przy al. S. "[...]". Zapisy aktu notarialnego Rep. A Nr "[...]" stanowią, że ww. nieruchomości należą do majątku wspólnego, w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. W związku z tym podatnicy złożyli 18 lipca 2017 r. w Urzędzie Miasta "[...]", informację IN-1 w sprawie podatku od nieruchomości, w której lokal użytkowy wraz z gruntem wykazali w stawce ustalonej dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś części wspólne budynku wykazali do opodatkowania w stawce właściwej dla budynków mieszkalnych (k. 1-3).
Z § 9 powołanego aktu notarialnego wynika, że podatnicy nabywając lokal nr "[...]" w budynku przy al. S. "[...]" zawarli umowę o podział do wyłącznego korzystania z parkingu stanowiącego część nieruchomości wspólnej, w ten sposób, że każdoczesny właściciel lokalu niemieszkalnego nr "[...]" będzie korzystać wyłącznie z zewnętrznych miejsc postojowych oznaczonych nr: "[...]","[...]" i "[...]", zaś wspólnicy spółki cywilnej B. T. B., W. P. z siedzibą w "[...]", będą korzystać wyłącznie z pozostałych zewnętrznych miejsc postojowych. Strony wyraziły zgodę na zawarcie przez wspólników ww. spółki cywilnej oraz pozostałych właścicieli lokali mieszkalnych umów o podział do wyłącznego korzystania z hali garażowej stanowiącej część nieruchomości wspólnej w zakresie obejmującym wewnętrzne miejsca postojowe oraz z parkingu stanowiącego część nieruchomości wspólnej, znajdującego się na działce nr "[...]", w zakresie obejmującym zewnętrzne miejsca postojowe, a także zrzekły się wszelkich roszczeń do wewnętrznych oraz pozostałych zewnętrznych miejsc postojowych i wyraziły zgodę na wyłączne z nich korzystanie przez pozostałych właścicieli lokali (str. 24 aktu, k. 19 verte).
Z ewidencji gruntów i budynków Gminy "[...]" wynika, że omawiany lokal posiada powierzchnię użytkową 106,82 m2 i związany z nim udział "[...]" w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo własności działki gruntu nr "[...]" (obręb 105) sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe (B) o powierzchni 6.813 m2 i prawo własności części wspólnych budynku (k. 31, 67-68).
Według informacji przekazanych organowi podatkowemu przez wykonawcę budynku położonego przy al. S. "[...]" w "[...]" powierzchnia użytkowa części wspólnych tego budynku, z wyłączeniem klatek schodowych i szybów windowych, wynosi 5.157,47 m2 i jest to powierzchnia użytkowa pomieszczeń o wysokości powyżej 2,20 m (pismo pełnomocnika B. z 9 czerwca 2017 r. - k. 4). Na podaną powierzchnię użytkową części wspólnych budynku składa się powierzchnia korytarzy znajdujących się na siedmiu piętrach mieszkalnych wynosząca 1.385,55 m2 i suma powierzchni użytkowej trzech niewyodrębnionych hal garażowych wynosząca 3.771,92 m2. W związku z powyższym na przedmiotowy lokal przypada odpowiednio 63,77 m2 powierzchni gruntów oraz 48,27 m2 powierzchni użytkowej części wspólnych budynku.
Prezydent "[...]" (dalej Prezydent), opierając się na powyższym, decyzją z "[...]" r. nr "[...]" wymierzył podatek od nieruchomości na 2020 r. w łącznej kwocie 3.624 zł, płatnej w czterech ratach. Powołał w sentencji art. 21 § 1 pkt 2, art. 47 § 1-2, art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej O.p.), art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 7 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.), dalej u.p.o.l., w związku ze stosowną uchwałą Rady Miasta "[...]" w sprawie stawek podatku od nieruchomości.
Organ pierwszej instancji za podstawę opodatkowania przyjął ww. budynek jako związany z działalnością gospodarczą, o powierzchni 155,09 m2 x 23 zł (stawka podatku) = 3.567,07 zł, oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 63,77 m2 x 0,90 zł = 57,39 zł.
W odwołaniu od tej decyzji podatnicy wnieśli o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie stron części wspólne budynku powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych.
Zarzucili naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) i art. 3 ust. 5 u.p.o.l.. Zakwestionowali opodatkowanie części wspólnych nieruchomości najwyższą stawką podatku, właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą w sytuacji, gdy części wspólne budynku służą wyłącznie właścicielom lokali mieszkalnych tego budynku, mają ściśle mieszkalny charakter (korytarze prowadzące do lokali mieszkalnych, miejsca postojowe w trzech halach garażowych), i nie pozostają w związku z prowadzoną w lokalu odwołujących się działalnością gospodarczą.
Ponadto w ocenie podatników organ bezpodstawnie przyjął, że na gruncie prawa podatkowego udział w częściach wspólnych budynku oraz udział w gruncie związane z wyodrębnionym lokalem użytkowym, dzielą jego byt w zakresie stawki opodatkowania w sytuacji, gdy art. 3 ust. 5 u.p.o.l. dotyczy wyłącznie zakresu opodatkowania nieruchomości wspólnej ciążącym na właścicielu wyodrębnionego lokalu, a nie zastosowania odpowiedniej stawki podatku.
Zaskarżoną decyzją z "[...]" r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p.. W uzasadnieniu SKO podało, że na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty;
- 2) budynki lub ich części;
- 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ przedstawił również treść art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 3 ust. 5 u.p.o.l..
Na tle powyższych przepisów organ podał, że nie wprowadzono warunku faktycznego wykorzystania budynku (jego części) czy też gruntu na cele związane z działalnością gospodarczą. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynków lub gruntów skutkuje uznaniem tego rodzaju nieruchomości za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zasada ta nie dotyczy jedynie budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami [a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l.], chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ze stanu faktycznego sprawy wynikało, że przedmiotowy lokal należący do podatników, chociaż znajduje się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, jest lokalem użytkowym, dla którego na rzecz strony ustanowiono odrębną własność. Wymieniony lokal użytkowy został opodatkowany stawką jak dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Decydujące znaczenie dla takiej klasyfikacji miał bowiem fakt należenia przedmiotowego lokalu użytkowego do przedsiębiorcy, a nie jego położenie w budynku mieszkalnym. Art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. nie wskazuje, że w budynkach mieszkalnych posiadanie przez przedsiębiorcę pomieszczeń niemieszkalnych bez ich faktycznego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej, nie uprawnia do stosowania najwyższej stawki podatkowej. Z przepisu tego wynika natomiast, że objęte zostały nim (a tym samym najwyższą stawką podatkową) dwie kategorie "budynków lub ich części":
- a) związane z działalnością gospodarczą (czyli będące w posiadaniu przedsiębiorcy, niezależnie od tego, czy jest w nich prowadzona działalność gospodarcza),
- b) budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Skoro podatnicy nabyli lokal użytkowy, z którym w sposób immamentny związany jest udział we współwłasności działki gruntu oraz w części wspólnej budynku, to grunt i części wspólne są opodatkowane stawką podatku odpowiadającą stawce dla danego lokalu użytkowego, stawką jak od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Kolegium przedstawiło treść art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali i podało, że przedmiotowy lokal stanowi odrębną nieruchomość i podatnicy nie mogliby nabyć samego lokalu użytkowego / lokali użytkowych, a w konsekwencji ww. udział gruntu oraz udział w części wspólnej budynku dzielą byt prawny tego lokalu. Zakupiony przez podatników lokal użytkowy wraz z udziałem we współwłasności działki gruntu oraz w części wspólnej budynku, tworzy w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie w aspekcie cywilistycznym jest niedopuszczalne, a z punktu widzenia podatkowego miałoby sztuczny charakter. Skoro brak było podstaw do opodatkowania lokalu użytkowego stawką podatku jak dla budynków mieszkalnych, mimo, że ww. lokal jest położony w takim budynku, to tym samym brak było podstaw do opodatkowania udziału w gruncie, w częściach wspólnych budynku związanych z tym lokalem stawką jak dla budynków mieszkalnych.
Końcowo organ odwoławczy podniósł, że prawidłowość takiego stanowiska została potwierdzona w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 341/19.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniosła także o dopuszczenie dowodu z dokumentów - wyszczególnionych czterech decyzji SKO, na okoliczność odmiennej wykładni przepisów u.p.o.l., w zakresie opodatkowania części wspólnych związanych z odrębną własnością lokalu użytkowego. Zarzucono naruszenie:
- 1. przepisów postępowania: art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez odmienne rozstrzygnięcie w tożsamym stanie faktycznym w postępowaniach podatkowych w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości dla sąsiadujących lokali użytkowych położonych w tym samym budynku. Organ podatkowy dokonał całkowicie odmiennej wykładni przepisów przyjmując, że części wspólne budynku, związane z lokalem użytkowym mogą być opodatkowane inną stawką podatku od nieruchomości, a decydujące znaczenie ma przeznaczenie i cel części wspólnych;
- 2. przepisów prawa materialnego: powtórzono opisane w odwołaniu zarzuty wraz z przedstawioną argumentacją, dodając w tym zakresie naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 2a u.p.o.l., jak też zarzut naruszenia art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 5 ust 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji wskazują na mieszkalny charakter nieruchomości wspólnej - grunty przy al. S. "[...]" w ewidencji zostały sklasyfikowane jako B - tereny mieszkaniowe, zabudowane budynkiem wielorodzinnym, a budynek oznaczono w ewidencji, jako mieszkalny.
Autor skargi stwierdził, że niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej części wspólne budynku powinny być opodatkowane stawką jak dla budynków lub ich części mieszkalnych, czyli zgodnie z ich przeznaczeniem. Organy podatkowe w żaden sposób nie wykazały, że skarżący wykorzystują korytarze, czy hale garażowe do prowadzonej w lokalu działalności. Nie ma nawet takiej możliwości. Hale garażowe przeznaczone są wyłącznie dla mieszkańców budynku, a nie dla osób prowadzących działalność gospodarczą ani ich klientów.
Wyjaśnił ponadto, że w budynku poza "[...]" (wieloma) lokalami użytkowymi zlokalizowanymi na parterze, z czego jeden należy do skarżących, znajduje się "[...]" (ponad 100) lokali mieszkalnych, które zlokalizowane są na "[...]" kondygnacjach. Nadto w budynku są trzy hale garażowe, w których znajduje się "[...]" wewnętrznych miejsc postojowych.
W lokalu należącym do skarżących prowadzona jest działalność gospodarcza, co jest zgodne z informacją zawartą w ewidencji budynków (lokal niemieszkalny). Z kolei budynek w ewidencji został zakwalifikowany, jako mieszkalny i takie jest jego główne przeznaczenie. Podlegające opodatkowaniu części wspólne w postaci korytarzy prowadzących do lokali mieszkalnych oraz trzy hale garażowe spełniają funkcję wyłącznie mieszkalną. W akcie notarialnym ustanawiającym odrębną własność lokalu skarżących wyraźnie stwierdzono, że mają oni prawo korzystać tylko z zewnętrznych miejsc postojowych, a nie z miejsc w hali garażowej. Miejsca postojowe w trzech halach garażowych są objęte umową o podział do wyłącznego korzystania przez właścicieli lokali mieszkalnych.
Podkreślono, że przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowi określenie stawki opodatkowania części wspólnej nieruchomości związanej z wyodrębnionym lokalem użytkowym. W ewidencji budynek, z którego wyodrębniono lokal skarżących, posiada funkcję mieszkalną. Brak jest podstaw prawnych do opodatkowania ściśle "mieszkalnych" części wspólnych budynku podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla lokali, w których się prowadzi działalność gospodarczą. Nie można podzielić stanowiska Kolegium, że z przepisu art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach wynika, że w przypadku części wspólnych nieruchomości należy stosować stawkę opodatkowania właściwą dla lokalu. Przepis ten normuje jedynie zakres opodatkowania części wspólnych, natomiast nie stanowi o tym, jaki wymiar podatku powinien być zastosowany.
Skarżący powołali wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 883/13 i podali, że w przypadku opodatkowania części wspólnych budynków mieszkalnych stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. podwyższone stawki podatku znajdują zastosowanie jedynie w przypadku zajęcia ich na prowadzenie działalności gospodarczej. Konieczny jest związek pomiędzy przedmiotem opodatkowania, a prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie wystarczy sam fakt posiadania części budynku przez przedsiębiorcę, lecz potrzebne jest ustalenie, że część budynku zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej. Innymi słowy to sposób wykorzystania determinuje stawkę opodatkowania.
Natomiast powołanymi w ramach wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentów - czterema decyzjami o tożsamym stanie faktycznym (z czego dwie decyzje dotyczą także nieruchomości w "[...]" przy al. S. "[...]"), SKO uchyliło decyzje organu I instancji i przekazało sprawy do ponownego rozpoznania stanowiąc, że części wspólne budynku związane z wyodrębnionym lokalem użytkowym mogą być opodatkowane inną stawką podatku od nieruchomości, a decydujące znaczenie ma przeznaczenie i cel części wspólnych.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutu wydania różnych rozstrzygnięć w podobnych stanach faktycznych Kolegium podało, że skład orzekający w niniejszej, konkretnej sprawie stoi na stanowisku jak w decyzji. Takie też stanowisko zostało zaaprobowane przez tut. Sąd w wyroku z 11 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Ol 341/19.
Pismem procesowym z 1 lipca 2020 r. Kolegium wniosło o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Sąd pismem z 10 lipca 2020 r. zawiadomił o powyższym stronę skarżącą, która nie zażądała przeprowadzenia rozprawy (k. 29 - 32 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy;
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 341/19.
Lokal użytkowy, jako odrębny przedmiot własności, w budynku mieszkalnym, użytkowany w ramach działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości, jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przedmiotem opodatkowania jest lokal użytkowy, jako odrębny przedmiot własności oraz udział w gruncie i w częściach wspólnych budynku.
Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:1) grunty;
- 2) budynki lub ich części;
- 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust.
3. Stosownie do art. 3 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2019 r. poz. 737) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej.
Mając powyższe regulacje na uwadze wskazać należy, że w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wprowadzono warunku faktycznego wykorzystania budynku (jego części) czy też gruntu na cele związane z działalnością gospodarczą. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynków lub gruntów skutkuje uznaniem tego rodzaju nieruchomości za związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ze stanu faktycznego sprawy wynikało, że przedmiotowy lokal należący do skarżących, chociaż znajduje się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym jest lokalem użytkowym, dla którego na rzecz strony ustanowiono odrębną własność. Wymieniony lokal użytkowy został opodatkowany stawką jak dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Decydujące znaczenie dla takiej klasyfikacji miał bowiem fakt należenia przedmiotowego lokalu użytkowego do przedsiębiorcy, a nie jego położenie w budynku mieszkalnym. Podkreślić należy, że art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. nie wskazuje, iż w budynkach mieszkalnych posiadanie przez przedsiębiorcę pomieszczeń niemieszkalnych, bez ich faktycznego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej, nie uprawnia do stosowania najwyższej stawki podatkowej. Z przepisu tego wynika natomiast, iż objęte zostały nim (a tym samym najwyższą stawką podatkową) dwie kategorie "budynków lub ich części":
- a) związane z działalnością gospodarczą (czyli będące w posiadaniu przedsiębiorcy, niezależnie od tego, czy jest w nich prowadzona działalność gospodarcza),
- b) budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
Lokal użytkowy jako odrębny przedmiot własności w większej całości (budynku mieszkalnym) z własną księgą wieczystą nie może podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych ani ich części, gdyż nie sposób zaliczyć go do obiektów tego rodzaju. Wskazać również należy, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Podkreślić należy, że skoro skarżący nabyli lokal użytkowy, z którym w sposób immamentny związany jest udział we współwłasności działki gruntu oraz w części wspólnej budynku to grunt i części wspólne są opodatkowane stawką podatku odpowiadającą stawce dla danego lokalu użytkowego, stawką jak od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. W myśl ust. 2 art. 3 ww. ustawy nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi.
Podkreślić należy, że przedmiotowy lokal stanowi odrębną nieruchomość i skarżący nie mogliby nabyć samego lokalu użytkowego/lokali użytkowych, a w konsekwencji ww. udział gruntu oraz udział w części wspólnej budynku dzielą byt prawny tego lokalu. Zakupiony przez skarżących lokal użytkowy wraz z udziałem we współwłasności działki gruntu oraz w części wspólnej budynku tworzy w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie w aspekcie cywilistycznym i podatkowym jest niedopuszczalne. Tym samym brak było podstaw do opodatkowania udziału w gruncie, w częściach wspólnych budynku związanych z tym lokalem stawką jak dla budynków mieszkalnych.
W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia przepisów postępowania: art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny i prawny został ustalony na podstawie dokumentów i nie został podważony w skardze. Nie budzi sporu, że lokal użytkowy, wykorzystywany w działalności gospodarczej, jest położony w budynku mieszkalnym. Lokal, czy to mieszkalny, czy to użytkowy, położony w budynku wielomieszkaniowym, nie może istnieć bez udziału we współwłasności w gruncie i w częściach wspólnych budynku.
Organ podatkowy dokonał zatem prawidłowej wykładni przepisów przyjmując, że udziały w gruncie i w części wspólnej budynku, związane z lokalem użytkowym nie mogą podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych.
W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest przepisów które zostały przytoczone w części wstępnej uzasadnienia wyroku. Nie ma znaczenia z punktu widzenia powoływanych przepisów prawa materialnego sposób korzystania z części wspólnych gruntu, czy też budynku. Organy podatkowe nie były zatem zobowiązane do czynienia ustaleń w jaki sposób skarżący wykorzystują korytarze, czy hale garażowe. Ta kwestia nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 883/13, jako dotyczący innego stanu faktycznego i prawnego, nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.