Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę T.R. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.
W dniu 11 grudnia 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek adwokata J.D. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Sądu. W podstawie prawnej wniosku powołano § 18 pkt 1 ppkt 1 w zw. z § 6 pkt 5 w zw. z § 19 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), dalej jako: "rozporządzenie". Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, iż opłaty związane z udzieleniem pomocy prawnej nie zostały poniesione przez stronę w części ani w całości. Ponadto wraz z wnioskiem przedstawił potwierdzenie nadania za pośrednictwem poczty opinii na adres skarżącego w dniu 11 grudnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), powoływane dalej jako "rozporządzenie".
Stosownie do § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) tego rozporządzenia stanowi natomiast, iż stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą w postępowaniu kasacyjnym - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat - 75 % stawki minimalnej, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie wynosi 240 zł. Z kolei na podstawie § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W sytuacji zatem, gdy podjęcie przez wnioskodawcę czynności procesowej w imieniu skarżącego w postaci sporządzenia opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie budzi wątpliwości, wniosek o zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu zasługuje na uwzględnienie. Wysokość wynagrodzenia ustalono w kwocie 147,60 zł (120 zł + 27,60 zł podatek VAT).
W odniesieniu do wskazanej przez pełnomocnika skarżącego podstawy prawnej rozpoznawanego wniosku wskazać należy, że w świetle przepisów ww. rozporządzenia decydujące znaczenie dla zastosowania odpowiedniej stawki opłat za czynności adwokackie ma przedmiot sprawy, w której pełnomocnik udziela pomocy prawnej. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie była decyzja Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Decyzja ta nie kształtowała praw lub obowiązków pieniężnych, a ponadto skarga na tę decyzję jest wyłączona z obowiązku uiszczenia wpisu na mocy art. 239 pkt 1 lit. e) p.p.s.a.. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie nie dotyczył zatem należności pieniężnej w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia, lecz należał do kategorii innych spraw określonych w przepisie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 250 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.