Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 marca 2007r. o sygn. akt I SA/Ol 161/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę A. U. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
Po rozpoznaniu wniosku strony, prawomocnym postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2007r. Referendarz Sądowy przyznał jej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
Skargą z dnia 6 czerwca 2011r. A. U. wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 marca 2007r. o sygn. akt I SA/Ol 161/07.
Postanowieniem z dnia 23 lutego 2012r. o sygn. akt I SA/Ol 409/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego.
Wnioskiem z dnia 19 marca 2012r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, w celu złożenia skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 254 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub już się toczy.
Na mocy zaś art. 243 §1 w związku z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do pkt 2 §1 art. 246 ustawy Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie częściowym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Należy zwrócić uwagę, że prawomocnym postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2007r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Treść wydanego wówczas rozstrzygnięcia odpowiadała żądaniu strony. Aktualnie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Skoro zatem prawomocnym postanowieniem został ustanowiony pełnomocnik z urzędu i zwolniono skarżącego od ponoszenia kosztów, to ponowny wniosek w tym zakresie uznać należy za bezprzedmiotowy. Przyznane bowiem prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", obejmuje również postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie (por. uchwała NSA z dnia 02.12.2010r., sygn. akt II GSP 2/10). Oznacza to, że skarżący z przyznanego mu zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowionego doradcy podatkowego korzysta nadal w postępowaniu wszczętym na skutek złożenia skargi o wznowienie postępowania z dnia 6 czerwca 2011r.
Zauważyć ponadto należy, że zgodnie z akceptowaną przez NSA linią orzecznictwa nie jest możliwe ponowne przyznanie stronie prawa pomocy, po uprzednim przyznaniu go w zakresie całkowitym (por. postanowienie z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt II FZ 207/06). Zaprezentowane przez Sąd stanowisko wspiera również szereg innych orzeczeń NSA (postanowienie z dnia 4 września 2009 r., sygn. akt I OZ 654/08, postanowienie z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 453/10, postanowienie z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 235/10, postanowienie z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 122/10).
Z uwagi na to, iż jak wynika z akt sprawy, przyznane postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2007r. prawo pomocy w zakresie całkowitym nie zostało cofnięte, zgłoszenie przez stronę ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata skutkuje wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania. Sprawa prawa pomocy została już bowiem rozstrzygnięta, a zatem kolejny wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006).
W świetle powyższego niniejszy wniosek uznać należy za bezprzedmiotowy, a postępowanie wywołane jego wniesieniem, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. należało umorzyć.