Uzasadnienie
ISA/OI 454/08
Zaskarżoną decyzja z dnia "[...]", Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 207, art. 221, art. 233 §1 pkt 1 w związku z art. 70, art. 249 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst z 2005r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Z.K. z dnia "[...]" od decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" znak: "[...]" którą odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej z dnia "[...]" znak: "[...]", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Dyrektor Izby Celnej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej z dnia "[...]" znak: "[...]".
W złożonym odwołaniu od powyższej decyzji Z.K. podniósł, iż odwołuje się w sprawie prawidłowości naliczenia mu podatku akcyzowego za miesiąc październik 1993 roku. Uzasadniając powyższe w przeważającej części odwołania zakwestionował zasadność decyzji Urzędu Skarbowego znak: "[...]" z dnia "[...]", określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc październik 1993r. w kwocie 9.466zł.
W dniu 16.09.2008r. korzystając z przysługujących mu uprawnień wynikających z art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa do zapoznania i wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego oświadczył, ze brak jest dowodów, iż sprzedawał kiedykolwiek bez wymaganego zezwolenia papierosy i alkohol, brak jest dowodów, iż za papierosy i alkohol zakupiony do własnych potrzeb miałem zapłacić podatek akcyzowy".
Dyrektor Izby Celnej po ponownej analizie akt sprawy podtrzymał aktualność i słuszność stanowiska przedstawionego w wydanej decyzji. Z przekazanych przez Dyrektora Izby Skarbowej akt sprawy jednoznacznie wynikało, iż w dniu "[...]" została wydana ostateczna decyzja, którą utrzymano w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" określającą podatek akcyzowy za miesiąc październik 1993r. w kwocie 9.466zł. Decyzja Izby Skarbowej została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 maja 1997r., sygn. akt III SA 1779-1780/96 oddalił skargę.
Dyrektor Izby Celnej, w uzasadnieniu wydanej decyzji stwierdził, iż organ podatkowy nie ma kompetencji do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej bowiem zostały spełnione przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej, gdyż: żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na tę decyzję. Przepisy art. 249 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa jednoznacznie ustanawiają przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Upływ terminu 5 lat, biegnącego od dnia doręczenia decyzji stronie, odpowiada podstawowemu terminowi przedawnienia zobowiązań określonemu w art. 68 i 70 Ordynacji podatkowej.
Również uwzględniając treść art. 30 ust. 3 - ustawy z dnia 19.12.1980r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. Nr 108 poz. 486 ze zm.) - a w szczególności zdanie: przedłużenie terminu przedawnienia nie może być większe niż 5 lat, przyjęto, że zobowiązanie przedawniło się najpóźniej z końcem 2003r. Także wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej w oparciu o unormowanie art. 249 § 1 pkt. 2 tej ustawy nie jest uzasadnione, gdyż oddalenie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w stosunku do zaskarżonej decyzji me zachodzą okoliczności stanowiące pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności. Odmowa wszczęcia postępowania stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności. Odmowa rozpatrzenia żądania na podstawie art. 249 ustawy Ordynacja podatkowa jest orzeczeniem formalnym (wyrok NSA z 04 lipca 200lr., V SA 2093/00).
Zakreślony omawianym art. 249 ustawy Ordynacja podatkowa termin jest terminem zawitym i jego przekroczenie ma ten skutek, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu (wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 200lr., V SA 1244/00).
W skardze wniesionej do Sądu od powyższej decyzji Z.K. podniósł, iż kwestionuje prawidłowość naliczenia mu podatku akcyzowego za miesiąc październik 1993 roku. W uzasadnieniu skargi wskazał, że brak jest dowodów, iż sprzedawał kiedykolwiek bez wymaganego zezwolenia papierosy i alkohol; w związku z tym brak było podstaw do obciążenia go podatkiem akcyzowym. Papierosy i alkohol zostały przeznaczone dla potrzeb własnych. W związku z tym nie miał on obowiązku zapłacenia podatku akcyzowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25.7.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z 30.8.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie p.p.s.a.. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.
Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c). W tak określonym zakresie kognicji sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Powołane przez organ brzmienie art. 249 O. p. zostało nadane ustawą z dnia 12 września 2002r. (Dz.U. 169.1387) i obowiązuje od 1 stycznia 2003r. Natomiast zgodnie z treścią art. 24 tej ustawy do decyzji, która stała się ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy. Przepis art. 24 § 1 i 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), ma zastosowanie do decyzji, które stały się ostateczne przed 1 stycznia 2003 r., to jest wydanych na podstawie przepisów starych.
Z godnie z art. 249 § 1 O. p. w brzmieniu przed 1 stycznia 2003 organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia.
A zatem upływ terminu określonego w art. 249, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r., daje podstawę do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Termin ustanowiony w tym przepisie jest terminem materialnoprawnym, nie podlega zatem przywróceniu (wyrok NSA z dnia 7 marca 2000r.,ISA/Ka 1512/98, Temida (CD), Sopot 2003; wyrok NSA z 30 X 1998r.,ISA/Wr 1542/97,Temida(CD) Sopot 2003; wyrok NSA z dnia 8 lipca 1998r., IIISA 1395/97, Temida (CD), Sopot 2003). Za bezprzedmiotowe należy uznać rozważania organu co do terminów przedawnienia zobowiązań określonych w art. 68 i 70 Ordynacji podatkowej. Nie wystąpiły bowiem w sprawie przesłanki określone w art. 247 § 2 O.p. Te przesłanki mogły być rozważane przy odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, a zatem po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Natomiast w rozpoznawanej sprawie organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z powodu zaistnienia przesłanek określonych w art. 249 O. p..
Te stwierdzone uchybienia organu nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarówno na podstawie przepisów w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003r., jak i w chwili obecnej, zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W związku z tym organ nie miał podstaw do ponownego badania sprawy. W tej sytuacji organ nie mógł rozważać stanowiska skarżącego, iż brak było dowodów, iż sprzedawał kiedykolwiek bez wymaganego zezwolenia papierosy i alkohol; w związku z tym brak było podstaw do obciążenia go podatkiem akcyzowym.
Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku (pkt I wyroku). O wynagrodzeniu adwokata rozstrzygnięto zgodnie z § 19 i § 20 w zw. z § 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłaty z czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348, z 2002 r., ze zm.) (pkt II wyroku).