Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 czerwca 2016 r., uzupełnionym pismami z dnia 17 czerwca i 5 lipca 2016 r., Z.R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olszynie na upomnienie Naczelnika Urzędu Skarbowego do uregulowania należności z tytułu podatku od spadków i darowizn w wysokości 9.096 zł.
W skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłat sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę strony jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), dalej: "p.p.s.a.".
Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, stosownie do treści art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573).
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczyła upomnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego do uregulowania należności z tytułu podatku od spadków i darowizn w wysokości 9.096 zł.
Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ppkt 1 - 9 p.p.s.a., z którego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: decyzje, postanowienia, na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, akty prawa miejscowego oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Katalog aktów lub czynności sądów administracyjnych z art. 3 p.p.s.a. został przez ustawodawcę ukształtowany jako zamknięty i nie można go dowolnie rozszerzać.
Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 599) egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba, że przepisy szczególne inaczej stanowią.
W świetle powołanych przepisów nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga na upomnienie nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Skoro wydanie upomnienia poprzedza wszczęcie egzekucji, to znaczy, że nie zawiera się w nim i nie należy do niego. Upomnienie nie posiada cech aktu administracyjnego: decyzji, postanowienia, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym ani innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 p.p.s.a. i nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko to jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądowym (postanowienia NSA: z dnia 24 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 25/13, z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II GSK 3371/15, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tej sytuacji można mówić o oczywistej bezzasadności skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.