Uzasadnienie
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 5 października 2009r. o sygn. akt I SA/Ol 552/09 przyznał H. O. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że jedynym źródłem utrzymania skarżącej są zaległe alimenty w wysokości 280 zł miesięcznie oraz pomoc rodziny i osób jej życzliwych. Uwzględnił również, że wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną, nie posiadającą majątku a otrzymywane środki pieniężne (alimenty) pozwalają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych. W związku z powyższym, uwzględnił wniosek skarżącej o zwolnienie jej od kosztów sądowych.
Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę H. O. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Pismem z dnia 16 stycznia 2010 r., Skarżąca wniosła o ustanowienie pomocy prawnej z urzędu, wskazując że sporządzenie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. W złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Ze złożonego przez skarżącą formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż Skarżąca nie uzyskuje żadnego dochodu, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i nie posiada żadnych środków. Wnioskodawczyni nie posiada również żadnego majątku: nieruchomego jak i ruchomego, przedmiotów wartościowych, oraz zasobów finansowych. Nie pozostaje też z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie art. 244§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., ustawodawca przyznał prawo pomocy, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast zgodnie z art.246 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy przyznaje się osobie fizycznej w zakresie całkowitym jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Należy również podkreślić, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego czy też ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (np. adwokata).
W ocenie Sądu, analiza sytuacji materialnej Skarżącej daje podstawy do stwierdzenia, że wnioskodawczyni należy właśnie do grupy osób, które nie są w stanie poczynić oszczędności na poczet ustanowienia adwokata, co tym samym uzasadnia uwzględnienie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie.
Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącej w zakresie zwolnienia jej od kosztów sądowych należy wskazać, że postanowieniem z dnia 5 października 2009 r. skarżąca została zwolniona od ich ponoszenia. Zgodnie zaś z art. 241 p.p.s.a zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w postanowieniu sądu administracyjnego bez określenia zakresu tego zwolnienia oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Tym samym, skarżąca został zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym też od uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Uwzględniając powyższe należy uznać, że kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezzasadny.
W związku z tym, na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.