Uzasadnienie
Na mocy art. 243 §1 w związku z art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do pkt 2 §1 art. 246 ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wnioskiem z dnia 26.11.2008r. W. K. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Z uzasadnienia wniosku wynika, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Oświadczył, iż uzyskuje dochody z tytułu renty pieniężnej z majątku osobistego w wysokości ok. 230 zł miesięcznie, z tytułu prowadzonej zaś działalności gospodarczej poniósł stratę. Korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, w związku z czym przedstawił decyzję z dnia "[...]" na mocy, której uzyskał bezzwrotny zasiłek celowy na zakup żywności w wysokości 62,00 zł na miesiąc październik. W skład majątku skarżącego wchodzi nieruchomości stanowiąca współwłasność, w której posiada udział w wysokości 3/60 zabudowana oraz posiada mieszkanie o powierzchni 56 m2.
Oceniając przedstawioną sytuację życiową i materialną skarżącego w świetle przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy stwierdzono, że jest ona trudna i nie pozwala na opłacenie niezbędnych kosztów sądowych jak i ewentualnego opłacenia profesjonalnego pełnomocnika. Uzyskiwane bowiem dochody w postaci renty w kwocie ok. 230 zł jak i zasiłku wskazują, że dochody te znajdują się w granicach tzw. progu interwencji socjalnej, który dla osoby samotnej wynosi 477 zł (§ 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U.06.135.950).
W związku z powyższym uznano, że skarżący nie jest w stanie biorąc pod uwagę wysokość uzyskiwanych dochodów opłacić należnych kosztów sądowych jak i kosztów związanych z ustanowieniem doradcy podatkowego.
W związku z tym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i p.p.s.a. i art. 258§2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.