Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji (Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]") i określił W. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2006 r. w łącznej wysokości 1.036 zł.
U podstaw decyzji leżało ustalenie, że skarżący od 2005r. prowadził działalność gospodarczą w postaci usług najmu lokali użytkowych i mieszkalnych, których był współwłaścicielem a od marca 2006r. świadczył także usługi prawnicze. W konsekwencji z dniem 27 marca 2006r. utracił prawo do zwolnienia podmiotowego przewidzianego w art.113 ust. 13 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (D.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm., dalej jako ustawa VAT). Obowiązany więc był do rozliczania się w zakresie podatku VAT przy zastosowaniu stawki podatku 22%.
W skardze W. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. Zarzucił,że decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 kpa i ustawą o działalności gospodarczej (D.U. nr 155 z 2002r.,poz. 1095 ze zm.), poprzez przyjęcie, iż osobiście wykonywał działalność gospodarczą w zakresie wynajmu lokali oraz bezpodstawne połączenie do celów podatkowych przychodów z różnych źródeł (wynajmu i usług prawniczych), co pozbawiło go zwolnienia podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.
Ustanowiona w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy pełnomocnik - doradca podatkowy, w piśmie z dnia 30 marca 2009r.(k.43), podtrzymała zarzuty skargi ale dodatkowo zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez: 1/niewłaściwe zastosowanie art.113 ust.13 pkt 2 ustawy VAT do świadczonych przez skarżącego usług prawniczych, gdyż wydane na podstawie art. 113 ust. 14 ustawy VAT rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. (D. U. nr 95, poz. 798 ze zm.) przewiduje, że zwolnienie podmiotowe określone w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy nie ma zastosowania do usług prawniczych świadczonych wyłącznie przez adwokatów, radców prawnych i notariuszy, zaś skarżący nie jest przedstawicielem żadnego z tych zawodów prawniczych;
2/ błędną ocenę stanu faktycznego i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy VAT do czynności wynajmu nieruchomości będących współwłasnością skarżącego, gdyż nie wykonywał on samodzielnie i niezależnie takich usług i nie zwierał umów najmu w celach zarobkowych.
Pełnomocnik zarzuciła ponadto naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, 187 §1 oraz art. 191 i art. 120 oraz 121§1 Ordynacji podatkowej
W cytowanym piśmie pełnomocnik wniosła o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
W reakcji na powyższe pismo pełnomocnika skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", działając na podstawie art. 54§3 p.p.s.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdził, że zbadania wymaga okoliczność podniesiona przez pełnomocnika co do charakteru w jakim skarżący wykonywał usługi prawnicze i jakie rzeczywiście świadczył usługi. Dopiero uzupełnienie materiału dowodowego pozwoli na ustalenie, czy strona zobligowana była do rozliczania podatku VAT i czy korzystała ze zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy VAT.
Pismem z dnia 06 kwietnia 2009r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowego wobec uwzględnienia skargi w całości w trybie art. 54§3 p.p.s.a.
Skarżący i jego pełnomocnik przychylili się do wniosku o umorzenie postępowania (k.73-74).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54§3 p.p.s.a., organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", wydaną w tym trybie, w całości uwzględnił skargę, uchylając swoją poprzednią, zaskarżoną do sądu,decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji.
W tej sytuacji dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i jako takie, na podstawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. podlega umorzeniu.
O wysokości przyznanego pełnomocnikowi wynagrodzenia za świadczoną z urzędu pomoc prawną i zwrocie poniesionych kosztów orzeczono na zasadzie art.205 p.p.s.a. oraz na podstawie §2 ust. 1 pkt 2 i §3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego... (D.U. nr 212, poz. 2075). Podwyższenie stawki minimalnej uzasadnione jest nakładem pracy włożonym przez pełnomocnika.
Z przedstawionych względów orzec należało jak w sentencji postanowienia.