Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2006r. A.C. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o "całkowite" umorzenie zaległości podatkowych, powołując się na ważny interes społeczny oraz okoliczności: przekroczenia 60 lat życia i zakończenia działalności gospodarczej z powodów niezależnych od niego oraz rozwijających się chorób. Wnioskodawca stwierdził, że nie jest w stanie spłacić zaległości wobec Skarbu Państwa, jest zarejestrowany jako bezrobotny w Urzędzie Pracy.
Decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące lat 2002-2006, podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1999-2005 oraz zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj 2006r. Organ powołując się na art.67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej stwierdził, że przesłanki w nim przewidziane nie zostały wyczerpane. Organ wskazał, że prowadząc działalność gospodarczą podatnik nie opłacał należnego podatku dochodowego oraz podatku od towarów i usług powodując powstanie zaległości i odsetek za zwłokę. Przeanalizował też dochody uzyskiwane przez podatnika w latach 1999-2006 oraz jego sytuację materialną. Zwrócił także uwagę na okoliczności, które doprowadziły do powstania zaległości podatkowych. Organ stwierdził, że składając deklaracje podatkowe przez szereg lat podatnik nie płacił żadnych podatków, a wpływy z podatków przeznaczone są na realizację różnych celów społecznych.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w ocenie organu I instancji, nie wskazuje na zaistnienie szczególnych i wyjątkowych okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie zaległości podatkowych. Sama trudna obecnie sytuacja materialna nie może stanowić podstawy do domagania się umorzenia zaległości podatkowych.
Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania podatnika, uchylił opisaną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W motywach decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania uzupełniającego w przedmiocie m.in. ustalenia prawidłowych kwot zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych w rozbiciu na poszczególne lata podatkowe oraz wysokości odsetek za zwłokę należnych na dzień złożenia wniosku wraz z dokładnym wskazaniem na podstawie jakich decyzji lub deklaracji podatkowych, zostały określone przedmiotowe zaległości za poszczególne lata i w jakiej wysokości. Organ odwoławczy stwierdził także, iż w toku postępowania nie ustalono prawidłowych kwot zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. oraz odsetek za zwłokę z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1999-2005.
Nadto organ II instancji zauważył, iż opisaną decyzją odmówiono umorzenia zaległości z tytułu zaliczek na podatek dochodowym od osób fizycznych za maj 2006r., podczas gdy zaliczki tracą byt prawny z końcem roku podatkowego, a wysokość zobowiązania konkretyzuje się z złożonym przez podatnika zeznaniu.
Decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego, po ponownym rozpatrzeniu wniosku A.C., odmówił umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące lat 2002-2006 oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1999-2005. Organ I instancji wyjaśnił, że zaległości podatkowe w podatku dochodowym za lata 1999-2000 nie uległy przedawnieniu ze względu na zawieszenie biegu przedawnienia w okresie postępowania restrukturyzacyjnego oraz skutecznego zastosowania w dniu 10 stycznia 2006r. środka egzekucyjnego w formie zajęcia wierzytelności. Odnośnie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj 2006r. organ stwierdził, że w złożonym w dniu 2 maja 2007r. zeznaniu rocznym za 2006r. podatek dochody nie wystąpił, a tym samym zaliczka za miesiąc maj 2006r, straciła swój byt prawny.
Organ I instancji podkreślił, iż w dniu 19 marca 2007r. podatnik sporządził zestawienie wydatków poniesionych z uzyskanych dochodów w latach 1998-2005, z którego wynika, że w okresie 1999-2005 poniósł wydatki na: utrzymanie rodziny (wyżywienie, ubrania, lekarstwa, czesne na studnia, pomoce naukowe, kursy językowe, książki, środki czystości) w wysokości około 240.000 zł, utrzymanie mieszkania (czynsz, telefon, gaz, środki czystości, remonty, wymiany) w wysokości około 54.000 zł, zakup sprzętu i urządzeń (pralka, lodówka, telewizory, telefony komórkowe, zestawy komputerowe, oprogramowanie, piec łazienkowy, kanapy, videa, kuchenka gazowa, brodzik, wyprawka, łóżeczka i wózki dziecięce) około 27.500 zł, inne (zwrot poprzednich i bieżących długów prywatnych, wyjazdy zagraniczne i weekendy w hotelach, opłaty restrukturyzacyjne, pomoc rodzinie) około 45.000 zł oraz na remont i adaptację mieszkania w wysokości około 38.500 zł. Łącznie w wymienionym okresie podatnik wydał kwotę około 376.500 zł, zaś jego dochód z działalności gospodarczej uzyskany w latach 1999, 2000, 2002, 2003, 2004 i 2005, jak wynika z zeznań i deklaracji podatkowych, wynosił 325.713,28 zł brutto.
Ze względu na toczące się postępowanie karne organ nie ustalił dochodów podatnika za 2001r. W konsekwencji powyższego organ uznał, że w wymienionym okresie podatnik dysponował środkami finansowymi wystarczającymi na bieżące regulowanie należnych podatków. Nie kwestionując suwerenności podejmowanych przez niego decyzji finansowych zauważył, iż to w jego interesie leżało terminowe regulowanie zobowiązań podatkowych, celem uniknięcia negatywnych konsekwencji w postaci odsetek za zwłokę. W ocenie organu nie sposób znaleźć argumenty, które przemawiałyby za umorzeniem zaległości i odsetek w sytuacji gdy podatnik preferuje wydatki na swoje i swojej rodziny cele prywatne kosztem zobowiązań podatkowych. Stwierdził, że powstanie zaległości nie było spowodowane czynnikami niezależnymi od podatnika i nie powstały one na skutek zdarzeń losowych, niemożliwych do uniknięcia.
W odwołaniu od opisanej decyzji podatnik podniósł, iż na powstanie zadłużenia miały wpływ m.in. decyzje Urzędu Skarbowego z przeszłości, gdy poziom zaległości znacznie różnił się od obecnego. Wskazał, że od 24 stycznia 1997r. organy podatkowe aż 9 razy zajmowały konta bankowe, co uniemożliwiało bieżące regulowanie zobowiązań wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej wobec Skarbu Państwa i ZUS. Podkreślił, że występował o rozłożenie zobowiązań na raty, ale decyzją z "[...]" ulgi tej mu odmówiono. Podniósł także, że w maju 2006r. "Rzeczpospolita" i Radio Zet, a w ślad za nimi około 10 gazet regionalnych, swoimi publikacjami doprowadziły do odstąpienia od podjętych na piśmie i w umowach zobowiązań z nowymi kontrahentami na kwotę około 90.0000 zł, które były przeznaczone na spłatę zadłużeń wobec Urzędu Skarbowego i ZUS. Publikacje te doprowadziły w konsekwencji do całkowitej likwidacji działalności gospodarczej, a także stresu, zniechęcenia i obawy o przyszłość.
Podkreślił, iż ze względu na wiek nie ma odpowiednich dla niego ofert pracy. Zdaniem podatnika cały zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na występowanie ważnych indywidualnych i niezależnych od niego okoliczności, które doprowadziły do powstania zadłużenia. Stwierdził, że organ nie wziął pod uwagę faktu, iż do 2005r. samodzielnie utrzymywał pięcioosobową rodzinę, w tym niepełnosprawną córkę i wnuka.
Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż decyzje wydawane na podstawie art. 67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej są decyzjami uznaniowymi, a więc ocena, czy w konkretnej sprawie istnieją przesłanki uzasadniające żądanie podatnika należy do organu podatkowego. Pojęcia "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" są pojęciami nieostrymi, są to tzw. klauzule generalne, których treść musi być oceniana z uwzględnieniem konkretnych okoliczności w indywidualnej sprawie. O istnieniu tych przesłanek nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz kryteria zobiektywizowane.
Organ odwoławczy wskazał jakie dochody miesięcznie otrzymuje podatnik, jego żona oraz dwie pełnoletnie córki, które razem z nim zamieszkują oraz jakie podatnik i jego rodzina ponoszą miesięcznie wydatki. Jak ustalono podatnik od czerwca 2006r. pozostaje bez pracy, a od 17 sierpnia 2006r. jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. Uzyskuje jedynie dochód w kwocie 800 zł brutto, płatnej w terminie do 15 grudnia każdego roku, z tytułu pełnienia funkcji Przewodniczącego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej. Nadto strona otrzymuje zasiłek okresowy z powodu bezrobocia (w okresie od 1 maja do 31 października 2007r.) oraz świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności. Łączny miesięczny dochód podatnika wraz z rodziną wynosi 2.198,87 zł, a stałe wydatki stanowią kwotę około 1.002 zł. Organ wskazał też, iż podatnik przedłożył zaświadczenie, z którego wynika, iż leczy się w poradni neurologicznej.
Nadto przedłożył nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym dotyczący zaległości wobec "Ery GSM" na kwotę 4.458,05 zł plus koszty procesu w wysokości 729,40 zł. Oprócz zaległości podatkowych posiada też zaległości wobec ZUS z tytułu składek obejmujące okres od stycznia 1999r. do czerwca 2006r., które na dzień 12 września 2006r. wraz z odsetkami i kosztami wynosiły 66.173,32 zł.
Organ II instancji stwierdził, że bezpośrednią przyczyną powstania zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę było nie uiszczenie należnych zobowiązań podatkowych, pomimo wykonywania przez stronę czynności podlegających opodatkowaniu VAT. Zaległości podatkowe powstały w wyniku zaniedbań strony. Obowiązku rzetelnego i terminowego płacenia należnych podatków strona nie dopełniła również w podatku dochodowym od osób fizycznych. W dokumentach podatkowych nie wykazała bowiem faktycznie uzyskanego dochodu podlegającego opodatkowaniu. Zatem przedmiotowe zaległości nie powstały w związku ze szczególnymi zdarzeniami, niezależnymi od sposobu postępowania strony, bądź spowodowana została czynnikami, na które nie miała wpływu.
Organ ocenił, iż obecna sytuacja materialna podatnika jest trudna i przyznał, że wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika, ale stwierdził, że sytuacja taka nie może decydować o udzieleniu ulgi w żądanym zakresie. Ustalenie, że podatnik ma ważny interes w domaganiu się umorzenia zaległości podatkowych nie zobowiązuje organu podatkowego do wydania korzystnej dla niego decyzji. Trudna sytuacja finansowa i zdrowotna, na którą powołuje się strona nie uzasadnia automatycznego udzielenia ulgi. Dokonując wykładni pojęcia "interes publiczny" organ odwołał się do obowiązującego systemu prawa i wynikającej z niego zasady powszechności opodatkowania. Stwierdził, że dopóki istnieją niewykorzystane możliwości wyegzekwowania należności, dopóty ich umorzenie przed ich wyczerpaniem, nie leży w interesie publicznym. Umorzenie przedmiotowych zaległości spowodowałoby przeniesienie odpowiedzialności za decyzje strony na budżet państwa.
Sam fakt, że obecnie strona znajduje się w trudnej sytuacji bytowej i zdrowotnej, uznał organ za niewystarczający do przyznania ulgi, gdyż byłoby to sankcjonowanie niezgodnych z prawem działań strony, kosztem interesu publicznego, tym bardziej, że okolicznościom powstania zaległości organ odmówił waloru wyjątkowości.
Organ podkreślił, iż prowadząc działalność gospodarczą od sierpnia 1996r. do sierpnia 2006r., do maja 2006r. podatnik nie opłacał podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego. Zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za określone w decyzji miesiące roku 2002, 2003, 2004, 2005 i 2006 wynikają z deklaracji VAT-7. Zaległości z tytułu podatku dochodowego za 1999r. wynikają z deklaracji PIT-5 oraz zeznania PIT-36, za 2000r. z decyzji Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" oraz z deklaracji PIT-5, za 2001r. z decyzji Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" oraz z deklaracji PIT-5, za 2002r. z deklaracji PIT-5, za 2003r. z deklaracji PIT-5, za 2004r. i 2005r. z deklaracji PIT-5L oraz z zeznania PIT-36L. Okoliczności te świadczą jedynie o braku odpowiedzialności podatnika, który nie regulował należnych podatków już od 1997r.
Odnosząc się do twierdzeń podatnika, że na spłatę zaległości były przeznaczone środki, których podatnik nie uzyskał z powodu wycofania się kontrahentów w wyniku publikacji w "Rzeczpospolitej" oraz informacji podanych w Radiu "Zet", organ stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Zaznaczył, że trudno dać wiarę, że z tych przychodów podatnik uregulowałby zaległości podatkowe, zważywszy, że uzyskiwane wcześniej środki, w wysokościach znacznie odbiegających od minimum socjalnego, w pierwszej kolejności przeznaczał na cele własne i swojej rodziny, a nie spłatę zobowiązań podatkowych. Powyższe okoliczności nie miały także wpływu na powstanie zaległości podatkowych i nie mogą mieć wpływu na ich umorzenia.
Ustosunkowując się do zarzutu podatnika, iż zawarte w decyzji organu I instancji stanowisko, że w latach 1999-2005 podatnik dysponował środkami finansowymi wystarczającymi na bieżące regulowanie należnych podatków, jest sprzeczne z decyzją z dnia "[...]" odmawiającą jemu rozłożenia zaległości podatkowych na raty, organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie prowadzone w 2004r. na wniosek podatnika o rozłożenie na raty zaległości podatkowych było odrębnym postępowaniem. Ze względu na charakter ulgi organ brał pod uwagę inne okoliczności, a mianowicie możliwość spłaty zaległości w zadeklarowanych przez stronę ratach. Argumenty organu podatkowego przy umorzeniu zaległości są odmienne. Inny jest bowiem ważny interes podatnika w przypadku rozkładania należności na raty, a inny w przypadku umorzenia należności podatkowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie zaległości podatkowych. Decyzji zarzucił brak równowagi w rozstrzyganiu interesu podatnika wobec interesu publicznego poprzez powoływanie się na nieprecyzyjne i dowolnie interpretowane przez organy podatkowe zapisy Ordynacji podatkowej tego dotyczące oraz ograniczanie i dowolność w przyznawaniu wynikających stąd korzyści z wyraźnym dawaniem pierwszeństwa interesowi publicznemu, a także brak podstaw do formułowania wobec niego zarzutów o niezgodne z prawem działania i brak rzetelności w rozpatrzeniu wszystkich okoliczności i przyczyn przemawiających na jego korzyść, brak logiki i spójności w przywoływanych argumentach i dowodach oraz nieuprawnione twierdzenie o braku odpowiedzialności z powodu nie regulowania należnych podatków od 1997r.
Skarżący podniósł, iż skoro nie miał i nie ma żadnego wpływu na odmowne postanowienia i decyzje organów skarbowych, które uniemożliwiały jemu spłacanie zadłużeń, to ryzyko jego działalności gospodarczej przejął Skarb Państwa. Powyższe w połączeniu z jego trudną sytuacją rodzinną i zdrowotną, pozytywnymi wówczas, jego zdaniem, przesłankami spłat i stwierdzonym, przez organy podatkowe, ważnym interesem podatnika uprawnia go do skorzystania z umorzenia w całości jego zobowiązań podatkowych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, stwierdzić bowiem należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego.
Zaskarżona decyzja swą materialnoprawną podstawę znajduje w art.67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art.67a §1 pkt 3 Ordynacji organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa (§2 ww. przepisu).
Umorzenie może zatem mieć miejsce, gdy w toku postępowania administracyjnego w tym przedmiocie stwierdzone zostanie, że w danym przypadku ze względu na ważny interes podatnika lub interes publiczny nie jest wskazane lub możliwe wykonanie zobowiązania podatkowego. Właściwa ocena występowania bądź braku wymienionych przesłanek powinna być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzić ją powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych.
Przepis art.67a Ordynacji podatkowej skonstruowany jest, jak podnosi zaskarżona decyzja, na zasadzie uznania administracyjnego. W zakresie uznaniowych decyzji administracyjnych kontrola sądowa ogranicza się do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracyjny nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a więc czy zgodnie z powołanymi przepisami podjął kroki w celu ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy podatkowe w sposób wnikliwy i wszechstronny zebrały niezbędny dla oceny przesłanek zawartych w art.67a §1 Ordynacji podatkowej materiał dowodowy, a wyciągniętych na tej podstawie wniosków nie można uznać za dowolne.
Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, jak należy interpretować pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" i ocenił, iż obecna sytuacja materialna skarżącego jest trudna. Wnioskodawca pozostaje bowiem bez pracy, bez prawa do zasiłku, a jedynym jego dochodem są świadczenia pieniężne na zakup posiłku oraz zasiłek okresowy otrzymywane z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej i 800 zł brutto rocznie z tytułu pełnienia funkcji Przewodniczącego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej. Łączny miesięczny dochód podatnika wraz z rodziną, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, wynosi około 2.200 zł, a stałe wydatki stanowią kwotę około 1.000 zł. Jednocześnie organ wskazał, iż interes podatnika winien być przy tym słuszny w rozumieniu obiektywnym.
Organ podatkowy dokonał także analizy okoliczności jakie doprowadziły do powstania przedmiotowych zaległości podatkowych i stwierdził prawidłowo, iż bezpośrednią przyczyna ich powstania było nie uiszczanie w terminach określonych prawem należności podatkowych. Prowadząc działalność gospodarczą od sierpnia 1996r. do sierpnia 2006r., skarżący nie uiszczał bowiem podatku od towarów i usług wynikającego ze składanych przez siebie deklaracji VAT-7 oraz podatku dochodowego od osób fizycznych wynikających w większości z deklaracji PIT-5 i PIT-5L oraz zeznań PIT-36 i PIT-36L, z wyjątkiem podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000, który wynikał z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" i za rok 2001, który wynikał z decyzji tegoż organu z dnia "[...]" Zatem konkluzja organu odwoławczego, iż przedmiotowa zaległość podatkowa nie powstała w związku ze szczególnymi zdarzeniami, niezależnymi od podatnika, jest prawidłowa.
To podatnik uzyskujący w latach 1999-2005 dochody powyżej średniej krajowej, nie regulował należności wobec Skarbu Państwa, a przeznaczał je na cele prywatne swojej rodziny, o czym jednoznacznie świadczy sporządzony przez niego wykaz z dnia 19 marca 2007r. (k. 88 t.2 akt administracyjnych). Umorzenie zaległości podatkowych w takiej sytuacji stanowiłoby premiowanie osób, które środki należne budżetowi państwa przeznaczały na własne cele, działając tym samym na szkodę interesu publicznego.
Słusznie organ stwierdził, iż trudna sytuacja finansowa i zdrowotna skarżącego nie uzasadnia automatycznie umorzenia zaległości podatkowych. Mając bowiem na względzie strukturę wydatków ponoszonych przez skarżącego w latach 1999-2005 i wysokość uzyskiwanych przez niego wówczas dochodów, przy jednoczesnym nie regulowaniu należności podatkowych wynikających z zeznań i deklaracji podatkowych (poza dwoma wyjątkami dotyczącymi zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2000 i 2001) Sąd uznał stanowisko organów podatkowych za niewykraczające poza uznanie administracyjne.
Zdaniem Sądu organ dopełnił ciążącego na nim obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów (art.187§1, 191 Ordynacji podatkowej). Swoje stanowisko w sposób jasny, logiczny i przekonywujący uzasadnił.
Nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, iż do powstania zaległości podatkowych doprowadziły częste zajęcia jego rachunku bankowego przez organ podatkowy. Stwierdzić bowiem należy, iż to skarżący swoimi działaniami - nie uiszczaniem kwot należnych podatków, doprowadzał do obligatoryjnego wszczynania przez organ egzekucyjny postępowań egzekucyjnych. Zajęcia rachunków bankowych były tylko nieuniknionymi konsekwencjami jego działań.
Zaznaczyć również należy, iż pełnomocnik skarżącego już na etapie postępowania sądowego wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi. Zgodnie jednakże z art.106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.) Sąd może, na wniosek strony, przeprowadzić takie dowody, tylko gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. W rozpoznanej zaś sprawie, po pierwsze przedłożone Sądowi dokumenty miały formę nieuwierzytelnionych kserokopii, a po wtóre dotyczyły one okoliczności znanych organowi z urzędu (zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 maja 2007r., decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", postanowienie Naczelnika urzędu Skarbowego z dnia "[...]"), bądź ich przeprowadzenie mogłoby skutkować koniecznością ustalenia nowego stanu faktycznego (pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział Wojewódzki z dnia 29 października 2007r. oraz zobowiązanie dotyczące wykonywania prac społecznie użytecznych z dnia 10 sierpnia 2007r.).
W ocenie Sądu ostatnie z wnioskowanych dowodów mogą stanowić natomiast podstawę złożenia przez skarżącego ponownego wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych na podstawie art.67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu z przedłożonych kserokopii dokumentów i oceniał zaskarżoną decyzję mając na względzie stan faktyczny ustalony w toku postępowania administracyjnego.
Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) należało skargę oddalić z powodu jej bezzasadności. Na podstawie art.250 powołanej ustawy w związku z § 19 w związku z §18 ust.1 pkt 1 lit.c i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163 poz.1348 ze zm.) orzeczono jak w punkcie II sentencji.