Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania M. i W.P. decyzją nr "[...]" z dnia "[...]", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie określenia wysokości długu celnego, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług
W dniu 12 listopada 2007 r. pełnomocnik strony złożył skargę na w/w decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" zarzucając jej:
- 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, poprzez:
- - niewskazanie w niniejszej sprawie legalizowanych urządzeń pomiarowych;
- - dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie;
- - niepodjęcie niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego;
- 2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez:
- - naruszenie warunków zwolnienia z należności celnych przywozowych paliwa przewożonego w zbiornikach pojazdów;
- - bezpodstawne przyjęcie, iż naruszono warunki zwolnień od należności przywozowych paliwa objętego zwolnieniem;
- - bezpodstawne stwierdzenia, iż w niniejszym stanie faktycznym nie występuje zwolnienie z podatku akcyzowego;
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Celnego oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.
Pismem z dnia 11 lutego 2008 r. Dyrektor Izby Celnej wniósł o umorzenie postępowania wywołanego wniesieniem przez stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Do pisma tego dołączył decyzję z dnia "[...]" wydaną w trybie autokontroli na podstawie art.54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), z której wynika, że uchylił zaskarżoną skargą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Pełnomocnik strony skarżącej pismem z dnia 14 lutego 2008 r. także wniósł o umorzenie postępowania sądowego uznając, że stało się ono bezprzedmiotowe w rozumieniu art.161 § 1 p.p.s.a., w związku z wydaniem decyzji z dnia "[...]" uwzględniającej całość zarzutów skargi. Jednocześnie domagał się zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Dyrektor Izby Celnej skorzystał z takiej możliwości i przed rozpoczęciem rozprawy wyznaczonej na dzień "[...]", decyzją z dnia "[...]" uwzględnił zarzuty skarżących zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zatem wobec uwzględnienia skargi przez organ odwoławczy w trybie autokontroli, dalsze prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Tym samym, na podstawie art.161 § 1 pkt.
3) p.p.s.a. w zw. z powołanym wyżej art. 54 § 3 p.p.s.a. i w związku z art.160 p.p.s.a. należało wydać postanowienie o umorzeniu postępowania, zgodnie bowiem z art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-2 tego przepisu.
W myśl ogólnej zasady wynikającej z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie zaś z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Różnica w porównaniu z sytuacją uregulowaną w art. 200 p.p.s.a. polega na tym, że zasadność skargi uznał nie sąd administracyjny w wyroku uwzględniającym skargę, lecz organ w ramach tzw. autokontroli.
W art.201 §1 p.p.s.a. nie dookreślono rodzaju kosztów, których dotyczy, w przeciwieństwie do art. 200 p.p.s.a., w którym jest mowa o kosztach postępowania. Względy natury systemowej a przede wszystkim zamieszczenie tej regulacji w rozdziale zatytułowanym "Zwrot kosztów postępowania między stronami" przemawiają za przyjęciem, że dotyczy on, tak jak art. 200 p.p.s.a., kosztów postępowania (art. 205 p.p.s.a.), a nie tylko kosztów sądowych (art. 211 p.p.s.a.).
Natomiast przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Na podstawie przywołanych wyżej reguł dotyczących zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w sytuacji, kiedy strona skarżąca uiściła wpis sądowy w kwocie 1327 zł. i poniosła koszty zastępstwa procesowego, należało zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej zarówno zwrot wpisu jak i wynagrodzenia radcy prawnego, które to wynagrodzenie ustalono według §14 ust.2 pkt 1 lit a) w zw. z § 6 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz.1349 ze zm.) tj. kwoty 2400 zł, do której doliczono opłatę skarbową w kwocie 17 zł uiszczoną od pełnomocnictwa.