Uzasadnienie
I SA/OI 665/11
Zaskarżonymi decyzjami z dnia "[...]" i dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołań T. B., D. K., A. M., B. C., E. J. i M. B. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji z dnia "[...]" i dnia "[...]" w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
W złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargach na powyższe decyzje Dyrektora Izby Skarbowej – T. B., D. K., A. M., B. C., E. J. i M. B., reprezentowanie przez adw. W. W. wnieśli o ich uchylenie w całości. Skarżący wnieśli o zasądzenie od Organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania sadowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w tej sprawie. Organ nie zgodził się z zarzutami skargi uznając, że naruszenia w niej wymienione nie wystąpiły.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżone decyzje w sprawie ze skargi T. B. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" oraz skarg D. K., A. M., B. C., E. J., M. B. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
Wyrokiem z dnia 6 lipca 2011r., sygn. akt II FSK 205/10 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt I SA/Ol 504/09 w sprawie ze skarg T. B., D. K., A. M., B. C., E. J. i M. B. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]","[...]", "[...]" nr "[...]";"[...]", "[...]" nr "[...]";"[...]", "[...]" nr "[...]";"[...]", "[...]" nr "[...]""[...]", "[...]" nr "[...]";"[...]" w przedmiocie podatku od spadków i darowizn uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego samo przekazanie darowizn pieniężnych w części na osobiste rachunki bankowe obdarowanych, a w pozostałej części na rachunek Funduszu C. na nabycie przez obdarowanych jednostek uczestnictwa w tym Funduszu nie mogła wpłynąć na ocenę, że przedmiotem darowizn były środki pieniężne.
W piśmie z dnia 18 listopada 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), decyzjami z dnia 17 listopada 2011r., uwzględnił skargi w całości i w tym zakresie zmienił własne decyzje, z dnia "[...]" nr "[...]";"[...]", "[...]" nr "[...]";"[...]", "[...]" nr "[...]";"[...]", "[...]" nr "[...]";"[...]", "[...]" nr "[...]";"[...]", "[...]" nr "[...]";"[...]" w przedmiocie podatku od spadków i darowizn, w ten sposób, że uchylił w całości decyzje Organu I instancji i umorzył postępowanie w tych sprawach.
Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Pełnomocnik skarżących adw. W. W. wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje to bowiem, że przedmiot sporu pomiędzy stronami przestaje istnieć. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
W przedmiotowej sprawie wpłynęły do Sądu wydane na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 listopada 2011r. Decyzje te, będące nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględniają skargi strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości ich zaskarżenia do Sądu. Tym samym należy uznać, że prowadzenie postępowania sądowego, dotyczące decyzji z dnia "[...]" i dnia "[...]" stało się bezprzedmiotowe.
W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Kierując się natomiast dyspozycją art. 201 § 1 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłaty za czynności adwokackie... (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zasądzono na rzecz skarżących od Dyrektora Izby Skarbowej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwoty wskazane w pkt 2 sentencji postanowienia. Na te koszty składają się wydatki związane z poniesieniem opłat sądowych i skarbowych i wynagrodzeniem adwokata. To wynagrodzenie zostało ustalone, mając na względzie sumę wartości sporu dla każdego ze skarżących. Wprawdzie pełnomocnictwo zostało złożone w każdej sprawie, to jednak dotyczyło ono sprawy ustalenia spadku od darowizn, dotyczących decyzji opartych na identycznej podstawie faktycznej i prawnej.
Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2009r. Sąd zarządził połączenie spraw zarejestrowanych pod sygn. akt od I SA/OI 504/09 do I SA/Ol 515/09, w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalsze ich prowadzenie pod wspólnym numerem - I SA/OI 504/09. Po uchyleniu sprawy do ponownego rozpoznania została ona zarejestrowana pod nr I SA/OI 665/11.
Natomiast połączenie spraw, zarówno na podstawie art. 111 § 1, jak i § 2 p.p.s.a., nie czyni z tych spraw jednej, nowej sprawy. Połączenie podyktowane względami technicznymi i ekonomiką procesową nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności i nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008r., II OSK 374/07, LEX nr 468574). Dlatego Sąd przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi w każdej ze spraw połączonych pod wspólną sygnaturą I SA/Ol 665/11.