Uzasadnienie
W dniu 24 stycznia 2012r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie pismo E.W. z dnia 21 stycznia br., w którym w związku z wezwaniem na podstawie zarządzenia Przewodniczącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100zł, strona podała, iż składa zażalenie i wnosi o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od w/w opłaty. Do pisma dołączyła wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, podając między innymi, że jest współwłaścicielką nieruchomości rolnej o powierzchni 5,61 ha, zaś dochód roczny wnioskodawcy oraz osób pozostających we wspólnym gospodarstwie (córki i męża) wynosi 3.100zł. Osiągnięty zaś został z tytułu dopłat pośrednich do gruntu.
Po wezwaniu przez Sąd, wobec niejasnej treści pisma z dnia 21 stycznia 2012r., do sprecyzowania, czy stanowi ono wyłącznie wniosek o przyznanie prawa pomocy, a następnie w dniu 7 lutego 20102r. do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów w związku z tym wnioskiem, w piśmie z dnia 12 lutego 2012 r. E.W. oświadczyła, iż rezygnuje z dochodzenia swoich praw i racji w sprawach o sygn. akt: I SA/Ol 673/11 oraz I SA/Ol 636/11.
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2012 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie po rozpoznaniu wniosku E.W. o zwolnienie od kosztów sądowych, odmówiła przyznania prawa pomocy w tym zakresie. W uzasadnieniu podniosła m.in., że w sytuacji niezłożenia przez stronę dodatkowych oświadczeń w wyznaczonym terminie, niemożliwe było pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącej jedynie w oparciu o przedstawione oświadczenia w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W skierowanym do tut. Sądu piśmie z dnia 5 marca 2012r. E.W. podała, iż składa sprzeciw na postanowienie z dnia 24 lutego 2012r.. Referendarz sądowy rozpatrzyła bowiem Jej wniosek pomimo oświadczenia o rezygnacji strony z dochodzenia swoich praw i racji, w sprawach o sygn. akt: I SA/Ol 673/11 oraz I SA/Ol 636/11. Nie złożenie przez skarżącą dodatkowych oświadczeń, co miało wpływ na treść postanowienia Referendarza z 24 lutego br., wynikało z woli strony wyrażonej w oświadczeniu z dnia 12 lutego 2012r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zauważyć na wstępie należy, iż wobec wniesienia przez stronę sprzeciwu, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony utraciło moc, zaś sprawę zwolnienia z kosztów sądowych należało rozpoznać ponownie na posiedzeniu niejawnym (p. art. 260 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.).
Analizując akta Sąd stwierdził zaś, że w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż w piśmie z dnia 12 lutego 2012r. skarżąca oświadczając, że rezygnuje z dochodzenia swoich praw, cofnęła również złożony w sprawie o wniosek przyznanie prawa pomocy. Z pisma tego jednoznacznie wynika, iż wnioskodawca nie życzy sobie kontynuacji postępowania, co strona potwierdziła pismem z 5 marca 2012r., skierowanym do Sądu po doręczeniu jej postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy.
W zaistniałej sytuacji postępowanie z wniosku o prawo pomocy nie mogło się dalej toczyć. Podkreślić należy, iż jak wynika z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można zatem dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony wyrażonej w stosownym wniosku. Jeżeli więc strona cofnie wniosek, postępowanie w jego przedmiocie staje się bezprzedmiotowe.
Stosownie do treści art. 161 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, w razie śmierci strony oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 ustawy). Rezygnacja przez skarżącą z dalszego dochodzenia swoich praw w sprawie, a co za tym idzie, cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy, skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w zakresie objętym tym wnioskiem. Brak jest bowiem przedmiotu rozpoznania. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. takie postępowanie musi być więc umorzone.
Z powyższych względów, na podstawie wymienionego przepisu orzeczono jak w sentencji.