Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu zażalenia K.M., utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, którym odmówiono zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się K.M., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, w której zarzuciła temu postanowieniu naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej jako: "K.p.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
Zakres właściwości sądu administracyjnego został określony w przepisach p.p.s.a. Ustawa ta w art. 1 stanowi, że normuje ona postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).
W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego.
Stosownie do art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 101 § 3 K.p.a. stanowi zaś, że zażalenie służy na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania.
Brzmienie przepisu art. 101 § 3 K.p.a. zostało nadane ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18). Wskazana nowelizacja spowodowała istotne zmiany w zakresie zaskarżania postanowień wydawanych w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. W aktualnym stanie prawnym zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Powoduje to, że postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego można skarżyć jedynie w trybie art. 142 K.p.a., a zatem w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Stanowisko to znajduje oparcie w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 23 maja 2013 r., sygn. II OSK 1617/12, 19 listopada 2013 r., sygn. II OSK 1272/12, 18 października 2013 r., sygn. II OSK 1175/12, 24 września 2013 r., sygn. II OSK 1917/12, 22 października 2013 r., sygn. II OSK 1188/12, 18 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2296/12 (wszystkie opublikowane na stronie internetowej: http://.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższego, skoro na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje, jego wniesienie uznać należało za niedopuszczalne. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie stwierdził jednak niedopuszczalności zażalenia, lecz zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, a ponadto pouczył stronę, że od wydanego postanowienia przysługuje jej skarga do sądu administracyjnego.
Nie zmienia jednak kwestii dopuszczalności skargi na gruncie przepisów p.p.s.a. okoliczność, że zaskarżone postanowienie zostało wydane wskutek rozpatrzenia zażalenia, które w świetle przepisów K.p.a. było niedopuszczalne. Na ocenę dopuszczalności zaskarżenia tego aktu nie może mieć wpływu zawarte w nim pouczenie o przysługującej na to postanowienie skardze do sądu administracyjnego, gdyż Sąd działa w oparciu o przepisy p.p.s.a. jednoznacznie określające zakres przedmiotowy postępowania sądowego.
Skoro zaskarżone postanowienie nie należy do kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to skargę należało odrzucić. Błędne pouczenie organu II instancji nie tworzy przy tym prawa do zaskarżenia aktu administracyjnego, gdyż nie może ono kształtować właściwości sądu administracyjnego i w konsekwencji nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania skargi.
Z podanych względów Sąd orzekł jak w pkt 1. sentencji postanowienia., stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Stosownie zaś do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego na podstawie przywołanego przepisu, orzeczono jak w pkt 2. sentencji postanowienia.