Postanowienie WSA w Olsztynie z 26 stycznia 2012 r., I SA/Ol 710/11

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

w dniu 26 stycznia 2012 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy sprawy ze skargi Spółki A w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia zawiesić postępowanie w sprawie.

Skład

Sędzia WSA Zofia Skrzynecka przewodniczący

Uzasadnienie

W dniu 14 maja 2009 r. Spółka A w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r.

Na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2009 r. strony postępowania zgodnie wniosły o zawieszenie postępowania na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., uzasadniając wniosek m.in. tym, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie pytania prawnego, jakie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skierował do Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt P 33/09). Uwzględniając powyższy wniosek stron, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 428/09, zawiesił postępowanie na wniosek stron.

W związku z wydaniem w dniu 13 września 2011 r. wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w w/w sprawie o sygn. akt P 33/09, pismem z dnia 27 września 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o podjęcie postępowania sądowego, które nastąpiło w dniu 21 listopada 2011 r. Na rozprawie w dniu 22 grudnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej Spółki ponownie wniósł o zawieszenie postępowania sądowego, wskazując tym razem jako podstawę wniosku przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W złożonym w toku rozprawy piśmie zatytułowanym "Załącznik do protokołu rozprawy" strona skarżąca uzasadniała, że przedmiotowy wniosek podyktowany jest tym, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowań przed Trybunałem Konstytucyjnym zainicjowanych skargami konstytucyjnymi Spółki B (sygn. akt SK 19/10, SK 20/10, SK 21/10 i SK 24/10), dotyczącymi zbadania zgodności z Konstytucją RP przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.). Ponadto strona wskazała na skargę konstytucyjną, jaką wniosła do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 23 września 2010 r., w zakresie zbadania zgodności z Konstytucją RP w/w przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Odnosząc się do powyższego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w piśmie z dnia 28 grudnia 2011 r. pozostawiło do uznania Sądu decyzję co do zawieszenia postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Nawiązując do uzasadnienia wniosku o zawieszenie postępowania, przypomnieć należy, iż skargami konstytucyjnymi Spółki B (SK 19/10, 20/10, 21/10 i 24/10) poddano w wątpliwość zgodność z Konstytucją RP następujących przepisów:

• art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane z art. 22 oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP;
• art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane z art. 22 oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP.

Ponadto strona skarżąca wniosła w dniu 23 września 2010 r. do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną, zarejestrowaną pod sygn. Ts 241/10, dotyczącą zbadania zgodności z Konstytucją RP przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Mając na uwadze, że podstawę prawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji organu podatkowego stanowił m.in. art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie zgodności ww. przepisów z przepisami Konstytucji RP jest niezbędne do sformułowania przez Sąd wypowiedzi o tym, czy decyzja ta jest zgodna z prawem. Podkreślić należy, że rozstrzygnięcie to wywrze wpływ na ocenę zgodności z prawem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, skoro ewentualne stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisów objętych skargami konstytucyjnymi będzie oznaczało zakwestionowanie podstawy prawnej obu tych decyzji.

Sąd opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodzącym poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powinna być bowiem analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7, art. 145a k.p.a; art. 240 § 1 pkt 7 i 8 Ordynacji podatkowej), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Należy zatem uznać, że ekonomia procesowa oraz względy sprawiedliwości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją lub aktami wyższego rzędu aktu normatywnego, który stanowi podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.