Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 listopada 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił B. P. (dalej powoływanemu jako: strona, skarżący, podatnik) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. w wysokości 424.228 zł.
Utrzymując to rozstrzygnięcie w mocy na skutek złożonego przez stronę odwołania, w decyzji z dnia 10 października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że podatnik uzyskał w 2004 r. przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 649.748 zł. Jako podstawę prawną decyzji powołał zaś przepisy art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej jako u.p.d.o.f.).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie tego rozstrzygnięcia, podniosła m.in. zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej w zw. z art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., poprzez akceptację pominięcia przez organ I instancji dochodów uzyskanych przez podatnika w latach poprzednich.
Na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. pełnomocnik organu przedłożył pismo Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o umorzenie postępowania. Organ wskazał, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił w całości żądanie strony wyrażone w skardze, przez wydanie w dniu 25 września 2013 r. decyzji nr "[...]". Do pisma dołączono odpis tej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, co następuje:
Stosownie do treści art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Dyrektor Izby Skarbowej w wydanej 20 września 2013 r. decyzji uczynił.
Artykuł 161 § 1 pkt 3 tej ustawy stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w pkt. 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy również uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż dołączona do akt, wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 września 2013r., będąc nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli. Zawiera też pouczenie o możliwości zaskarżenia do Sądu. Tym samym uznać należy, że prowadzenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie i badanie prawidłowości wydanego przez organy rozstrzygnięcia w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług, stało się bezprzedmiotowe.
W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji.
O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a..