Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" nr "[...]" o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.
Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej Naczelnik Urzędu Skarbowego, organ egzekucyjny, organ I instancji) prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku D. i Z. K. (dalej zobowiązani) na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 02.02.2016r. nr "[...]", wystawionego przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Postanowieniem z dnia 18.02.2016r. nr "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiesił postępowanie egzekucyjne na skutek wniosku wierzyciela w tym przedmiocie z dnia 15.02.2016r.. Jako podstawę zawieszenia organ podał art. 56 § 3 w związku z art. 56 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowienie doręczono wszystkim stronom w dniu 23.02.2016r. (k. 19-22 akt organu).
Następnie postanowieniem z dnia 20.02.2017r. nr "[...]" organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne w oparciu o przepis art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 8 ww. ustawy. Organ podał, że zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nastąpiło na żądanie wierzyciela, a jego niepodjęcie przez wierzyciela przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania skutkuje umorzeniem postępowania egzekucyjnego (k. 76 akt organu).
Pismem z dnia 02.03.2017r. organ I instancji, działając na podstawie art. 64c § 6a pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji doręczonym Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej Dyrektor ARiMR, wierzyciel, strona), zawiadomił wierzyciela o wysokości powstałych w toku postępowania kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie 9.935,05 zł (k. 79 i 80 akt organu). Wobec wniosku wierzyciela z dnia 02.03.2017r., opartego na art. 64c § 7 powoływanej ustawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 03.04.2017r. postanowienie o obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie 9.935,05 zł (k. 84 i 85 akt organu).
W wyniku rozpatrzenia wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej Dyrektor IAS, organ odwoławczy, organ II instancji), postanowieniem z dnia 22.05.2017r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]", Naczelnik Urzędu Skarbowego obciążył wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie 9.947,55 zł. W treści powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji szczegółowo wymienił wszystkie czynności, jakie zostały dokonane w oparciu o powyżej wskazany tytuł wykonawczy oraz przypisał konkretne kwoty opłat do czynności egzekucyjnych, które spowodowały ich powstanie, jednocześnie podając podstawę prawną, z której dana opłata wynika. Były to opłata manipulacyjna za doręczenie zobowiązanym odpisu tytułu wykonawczego opłaty za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i opłata za zajęcie innej wierzytelności z tytułu zwrotu VAT.
Dyrektor ARiMR wniósł o jego uchylenie w całości, lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona podniosła, że obciążenie jej kosztami w wysokości 9.947,55 zł jest niewspółmierne do czynności dokonanych przez organ egzekucyjny. Wierzyciel zarzucił również naruszenie przepisów art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 64 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 64 § 6 tej ustawy w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej oraz naruszenie przepisów art. 217 Konstytucji RP w związku z art. 64 § 1 pkt 1-5 ww. ustawy, w zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłat egzekucyjnych oraz opłaty manipulacyjnej, poprzez jego zastosowanie przy wyliczaniu wysokości kosztów egzekucyjnych, w związku z uznaniem przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności tych przepisów z Konstytucją (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016r., sygn. akt SK 31/14, Dz.U. z 2016r., poz. 1244).
Ponadto obciążenie wierzyciela przedmiotowymi kosztami uznano w zażaleniu za gospodarczo nieuzasadnione, bowiem jest on osobą prawną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Działalność ARiMR ma charakter publicznoprawny i w całości jest finansowana z budżetu państwa. Środki, jakie Agencja będzie musiała przeznaczyć na koszty egzekucyjne wynikające z zaskarżonego postanowienia, są środkami publicznymi, a konieczność ich zapłaty dodatkowo obciąży budżet państwa.
Dyrektor IAS w uzasadnieniu wymienionego na wstępie postanowienia z dnia 9 sierpnia 2017r. przedstawił treść art. 64c § 1, art. 64c § 3, art. 64c § 4, art. 64 § 1 pkt 1 – 7, 11 i 12, art. 64 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jednolity tekst Dz.U. z 2017r., poz. 1201) dalej u.p.e.a.. Wskazał, że na koszty egzekucyjne w łącznej kwocie 9.947,55 zł, na które to koszty, zgodnie z przepisem art. 64c § 1 u.p.e.a., składają się:
- - opłata manipulacyjna, powstała w dniu 12.02.2016r., zgodnie z art. 64 § 10 u.p.e.a., poprzez doręczenie zobowiązanym odpisu ww. tytułu wykonawczego z dnia 02.02.2016r. w wysokości 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych powyżej wskazanym tytułem wykonawczym wraz z odsetkami za zwłokę za okres od dnia 01.12.2015r. do dnia 10.02.2016r., w kwocie 1.655,84 zł (art. 64 § 6 u.p.e.a.);
- - opłata za zajęcie innej wierzytelności, powstała w dniu 10.02.2016r. w wysokości 5% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych powyżej wskazanym tytułem wykonawczym wraz z odsetkami za zwłokę za okres od dnia 01.12.2015r. do dnia 10.02.2016r. w kwocie 8.279,21 zł (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.);
- - opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego powstała w dniu 15.02.2016r. w wysokości 5% kwoty odsetek za zwłokę za okres od dnia 11.02.2016r. do dnia 15.02.2016r. w kwocie 8,93 zł (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.);
- - opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego powstała w dniu 17.02.2016r. w wysokości 5% kwoty odsetek za zwłokę za okres od dnia 16.02.2016r. do dnia 17.02.2016r. w kwocie 3,57 zł (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.).
Wyjaśnił, że po umorzeniu postępowania egzekucyjnego powstałe w jego toku koszty nie mogą być już egzekwowane z majątku zobowiązanych, wobec czego Naczelnik Urzędu Skarbowego obciążył nimi wierzyciela na podstawie art. 64c § 4 u.p.e.a.. Organ II instancji nie zgodził się ze stroną, że w zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny zastosowane czynności "wycenił" na łączną kwotę 9.947,55 zł. Wyjaśnił, że wysokość kosztów egzekucyjnych wynika z przepisów prawa i są one należne organowi egzekucyjnemu z tytułu prowadzenia egzekucji, bez względu na jej skuteczność.
W zakresie argumentacji zażalenia opartej na powołanym przez stronę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016r. sygn. akt SK 31/14, organ odwoławczy podał, że ustawodawca do momentu wydawania skarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji nie dokonał odpowiednich zmian zgodnie ze wskazówkami Trybunału. Stąd, w ocenie Dyrektora IAS, organ egzekucyjny mógł określić koszty na podstawie zakwestionowanych przepisów. Samo zaś wejście w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie spowodowało utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów. Przy czym organ II instancji nie podzielił stanowiska pojawiającego się w literaturze, że pominięcie prawodawcze ma szczególne znaczenie w sferze prawa publicznego, a jego zaistnienie sprawia, że organ władzy publicznej nie może działać w przypadku pominięcia prawodawczego zważywszy na wymóg legalizmu (art. 7 Konstytucji). Organ zauważył, że wyrok stwierdzający pominięcie prawodawcze nie wywołuje skutków derogujących (mimo stwierdzenia niezgodności normy prawnej), tylko jest skierowanym zaleceniem do ustawodawcy, aby ten odpowiednio dostosował wadliwe prawo do wymogów konstytucyjnych.
Jednocześnie wyrok nie ma waloru prawotwórczego, czyli nie uzupełnia (w miejsce prawodawcy) niekonstytucyjnego "pominięcia". W piśmiennictwie prawniczym takie wyroki określa się niekiedy mianem "zobowiązujących", w przeciwieństwie do wyroków "rozporządzających" TK, które wywołują bezpośredni skutek derogacyjny - zmieniają stan prawny. Zważywszy na to, w ocenie organu, nie da się jednoznacznie stwierdzić, iż ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016r., wywołuje skutek w postaci derogacji całkowitej, tj. wyczerpującej cały zakres zastosowania danej normy prawnej w przeszłości, w teraźniejszości i przyszłości.
Z kolei w zakresie oceny wierzyciela, że nieracjonalne jest obciążenie państwowej osoby prawnej i zarazem jednostki budżetowej jaką jest Agencja, organ II instancji powołał się na art. 2 § 1 u.p.e.a. i wskazał, że organ egzekucyjny jakim jest naczelnik urzędu skarbowego, prowadząc na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucję, działa na rzecz wierzycieli, którymi z zasady są przede wszystkim podmioty finansowane ze środków publicznych i wykonujące zadania publiczne. Koszty egzekucyjne wynikają z przepisów prawa i są one należne organowi egzekucyjnemu z tytułu prowadzenia egzekucji, nawet gdy wierzycielem są inne organy administracji rządowej. Ustawodawca nie wprowadził przedmiotowych ani podmiotowych zwolnień lub innych regulacji, które zdejmowałyby wzajemne obciążania kosztami egzekucyjnymi pomiędzy organami administracji rządowej, z wyjątkami wyraźnie wskazanymi w tej ustawie (art. 64c § 4d u.p.e.a.), które nie obejmują ARiMR.
Organ podkreślił, że w interesie publicznym leży równe traktowanie stron postępowania, a co za tym idzie egzekwowanie kosztów egzekucyjnych powstałych zgodnie z obowiązującym prawem. Gdyby więc intencją ustawodawcy było zwolnienie państwowych osób prawnych, finansowanych z budżetu państwa z ponoszenia kosztów egzekucyjnych, zawarłby stosowny zapis w ustawie. Niezależnie od powyższego wierzyciel może zwrócić się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o umorzenie przypadających na jego rzecz kosztów egzekucyjnych, zgodnie z treścią przepisów art. 64e u.p.e.a..
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Dyrektor ARiMR wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora IAS z dnia "[...]" i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej wg norm przepisanych.
W treści skargi wierzyciel powtórzył za zażaleniem, że obciążenie go kosztami w wysokości 9.947,55 zł jest niewspółmierne do czynności dokonanych przez organ egzekucyjny, który dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i zajęcia innej wierzytelności. Powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016r., sygn. akt SK 31/14, jak też wydane z powołaniem się na to orzeczenia wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 08.08.2016r. sygn. akt II FSK 1021/16, z 04.11.2016r. sygn. akt II FSK 1047/16.
W ocenie skarżącego Naczelnik Urzędu Skarbowego niezasadnie obciążył wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, stosując niekonstytucyjny przepis prawny. ARiMR jest bowiem państwową osobą prawną, nieprowadzącą działalności gospodarczej, wyznaczoną przez Rząd RP do pełnienia roli akredytowanej agencji płatniczej. Agencja zajmuje się wdrażaniem instrumentów współfinansowanych z budżetu Unii Europejskiej oraz udziela pomocy ze środków krajowych. Agencja, jako wykonawca polityki rolnej, ściśle współpracuje z Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi. ARiMR podlega jednocześnie nadzorowi Ministerstwa Finansów w zakresie gospodarowania środkami publicznymi. Działalność Agencji ma charakter publicznoprawny, służy interesom państwa i w całości finansowana jest z budżetu państwa. Dochodzone przez Agencję od dłużników środki również mają charakter publicznoprawny, a konieczność ich odzyskania wynika zarówno z przepisów prawa krajowego jak i prawa Unii Europejskiej.
Wobec powyższego, w ocenie skarżącego, środki jakie Agencja będzie musiała przeznaczyć na koszty postępowania egzekucyjnego są środkami publicznymi, a konieczność ich zapłaty dodatkowo obciąży budżet państwa. W niniejszej sprawie Agencja nie tylko nie odzyskała nienależnie wypłaconych środków pochodzących z funduszy państwowych, ale również jest obarczana niewspółmiernie wysokimi kosztami, z czym nie można się zgodzić. Końcowo powołano także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 sierpnia 2008r., sygn. akt I SA/Gd 154/08.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369) zwanej dalej: "p.p.s.a.".
Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 08.08.2016r., sygn. akt II FSK 1021/16 wypowiedział się na temat skutków prawnych, wynikających z braku określenia przez ustawodawcę maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne i maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, a który to obowiązek wynika z wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt SK 31/14). W omawianym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 2-3 i art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. NSA zobowiązał dokonać kontroli zaskarżonego postanowienia mając na względzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt SK 31/14) orzekł, że art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji, oraz że art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Mając powyższe na uwadze wskazał, że przepisy - stanowiące w rozpoznawanym przypadku podstawę materialnoprawną obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi i opłatą manipulacyjną tj. art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a. - zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją. W swoich rozważaniach Trybunał wywiódł, że "brak określenia górnej granicy opłat egzekucyjnych oraz opłaty manipulacyjnej powoduje, że w pewnych warunkach (w przypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Opłaty te nie są wtedy formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu prowadzącego egzekucję za podejmowane czynności, ale z perspektywy dłużnika stają się jedynie dodatkową sankcją pieniężną".
Trybunał wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym są więc zbliżone do podatku. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu ogranicza kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością.
Stan faktyczny i stan prawny sprawy dotyczy niewątpliwie przepisów, które stanowiły przedmiot rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego. W rozpoznawanej sprawie bowiem organ egzekucyjny postanowieniem obciążył wierzyciela, na mocy przepisu art. 64 c § 1, § 4 i § 7 u.p.e.a., kosztami postępowania egzekucyjnego, na które złożyły się następujące kwoty: 8.279,21 zł za zajęcie rachunku bankowego (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), 1.655,84 zł tytułem opłaty manipulacyjnej (art. 64 § 6 u.p.e.a.), opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego powstała w dniu 15.02.2016r. w wysokości 5% kwoty odsetek za zwłokę za okres od dnia 11.02.2016r. do dnia 15.02.2016r. w kwocie 8,93 zł (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.); opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego powstała w dniu 17.02.2016r. w wysokości 5% kwoty odsetek za zwłokę za okres od dnia 16.02.2016r. do dnia 17.02.2016r. w kwocie 3,57 zł (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.).
W zażaleniu na postanowienie Organu I instancji Dyrektor ARiMR wniósł o jego uchylenie w całości, lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona podniosła, że obciążenie jej kosztami w wysokości 9.947,55 zł jest niewspółmierne do czynności dokonanych przez organ egzekucyjny.
DIAS odnosząc się do argumentacji zażalenia, opartej na powołanym przez stronę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016r. sygn. akt SK 31/14, podał, że ustawodawca do momentu wydawania skarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji nie dokonał odpowiednich zmian zgodnie ze wskazówkami Trybunału. Stąd, w ocenie Dyrektora IAS, organ egzekucyjny mógł określić koszty na podstawie zakwestionowanych przepisów. Wskazał, że samo zaś wejście w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie spowodowało utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów. Przy czym organ II instancji nie podzielił stanowiska pojawiającego się w literaturze, że pominięcie prawodawcze ma szczególne znaczenie w sferze prawa publicznego, a jego zaistnienie sprawia, że organ władzy publicznej nie może działać w przypadku pominięcia prawodawczego zważywszy na wymóg legalizmu (art. 7 Konstytucji). Organ zauważył, że wyrok stwierdzający pominięcie prawodawcze nie wywołuje skutków derogujących (mimo stwierdzenia niezgodności normy prawnej), tylko jest skierowanym zaleceniem do ustawodawcy, aby ten odpowiednio dostosował wadliwe prawo do wymogów konstytucyjnych.
Jednocześnie wyrok nie ma waloru prawotwórczego, czyli nie uzupełnia (w miejsce prawodawcy) niekonstytucyjnego "pominięcia". W piśmiennictwie prawniczym takie wyroki określa się niekiedy mianem "zobowiązujących", w przeciwieństwie do wyroków "rozporządzających" TK, które wywołują bezpośredni skutek derogacyjny - zmieniają stan prawny. Zważywszy na to, w ocenie organu, nie da się jednoznacznie stwierdzić, iż ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016r., wywołuje skutek w postaci derogacji całkowitej, tj. wyczerpującej cały zakres zastosowania danej normy prawnej w przeszłości, w teraźniejszości i przyszłości.
Sąd podziela stanowisko NSA zawarte w powołanym wyroku. Brak interwencji ustawodawcy nie może skutkować, że dotychczasowe przepisy i tym samym opłaty mogą być stosowane bez uwzględnienia analizy prawnej Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał wskazał, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym są więc zbliżone do podatku. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu ogranicza kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor IAS uchylił się od takiej analizy. W związku z tym Sąd nie mógł zaakceptować zaskarżonego orzeczenia. Wysokość tych opłat jest oderwana od wielkości, czasochłonności czy stopnia skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych.
W drugiej kolejności Organ rozważy ustalenie tych opłat zgodnie ze wskazaniami TK. Może on obniżyć te opłaty, według określonej metody. Dla porównania opłaty sądowe maja charakter degresywny (por. przepisy w zakresie opłat sądowych przed sądami administracyjnymi).
Uznając zatem złożoną skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Przy ponownym rozpoznaniu Organ powinien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, 205 i 209 tej ustawy (pkt II wyroku).