Uzasadnienie
R. N.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r. w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 r.
We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że w dniu "[...]" r. doręczono mu odpisy tytułów wykonawczych obejmujących należności pieniężne na łączną kwotę 706.683 zł wraz z odsetkami za zwłokę, kosztami upomnień oraz kosztami egzekucyjnymi. W ocenie wnioskodawcy, wykonanie decyzji na taką kwotę spowoduje trudny do odwrócenia skutek w postaci zastosowania dotkliwych środków egzekucyjnych, co może powodować utratę płynności finansowej prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto skarżący wskazał, że organ podatkowy ustanowił na jego nieruchomości hipotekę przymusową na sumę 1.180.717,50 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wymieniony w art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest co do zasady stanem niepożądanym, zaś przysługujące adresatowi takiego aktu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego. Wskazując na ukształtowane na gruncie analizowanego przepisu orzecznictwo sądów administracyjnych, podnieść należy, że "szkoda", o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego (vide: postanowienie NSA z 20.12.2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zważywszy na ogólnikową treść złożonego w niniejszej sprawie wniosku, Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Nie budzi wątpliwości, że co do zasady utrata płynności finansowej prowadząca do likwidacji działalności gospodarczej i pozbawienia wnioskodawcy środków utrzymania stanowi potencjalną znaczną szkodę i zarazem skutek trudny do odwrócenia, tj. spełnia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.. Na uwadze jednak należy mieć, że we wniosku nie udzielono żadnych informacji o sytuacji majątkowej skarżącego, które pozwoliłyby zweryfikować te twierdzenia i ocenić wpływ postępowania egzekucyjnego na kondycję przedsiębiorstwa strony. Możliwości płatnicze skarżącego nie są znane, a sama wysokość kwoty dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym (706.683 zł wraz z odsetkami za zwłokę, kosztami upomnień oraz kosztami egzekucyjnymi) nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze strony (postanowienie NSA z 25 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2069/14, CBOSA).
W świetle powyższych uwag Sąd nie podzielił zatem stanowiska skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie ze sobą realne i obiektywne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków, o jakich mowa w przytoczonej powyżej regulacji prawnej. Sam fakt obowiązku uiszczenia wskazanej wyżej kwoty nie może stanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji, gdyż konieczność zapłaty zaległości podatkowych i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem wydanych wobec niego decyzji. W takiej sytuacji obowiązkiem skarżącego było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości podatkowych grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał. W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) wprowadzono zaś ograniczenia w prowadzeniu egzekucji, gwarantujące zachowanie zobowiązanemu warunków wystarczających do humanitarnej egzystencji, czy też zabezpieczenie interesów pracowników zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowym.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.