Uzasadnienie
Zaskarżoną interpretacją indywidualną z 3 marca 2022 r. Wójt Gminy Izbicko stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy Zakładu Gospodarki Komunalnej i Wodociągowej w Izbicku (dalej jako: "skarżący", "Strona", "ZGKiW", "Zakład") przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości – jest nieprawidłowe.
W dniu 27 grudnia 2021 r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
ZGKiW we wniosku przedstawił następujący stan faktyczny:
ZGKiW jest jednostką organizacyjną Gminy Izbicko (dalej jako: "Gmina"), wykonującą zadania Gminy o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Zakład działa na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej oraz ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. Jest wyodrębnionym pod względem organizacyjnym i finansowym zakładem budżetowym Gminy. Na mocy Statutu ZGKiW zatwierdzonego uchwałą nr LXI/299/10 Rady Gminy Izbicko z dnia 8 listopada 2010 r. (dalej jako: Statut), podstawową cechą przedmiotu działania ZGKiW jest realizacja zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego w zakresie komunalnych usług o charakterze użyteczności publicznej.
Zakład jest administratorem należącej do Gminy infrastruktury wodociągowej, w skład której wchodzą urządzenia wodociągowe, hydrofornia, budynki wodociągu, zbiorniki na wodę pitną, studnie wiercone, sieci wodociągowe, przyłącza wodociągowe, linie energetyczne (wykorzystywane do zasilania urządzeń wodociągowych), rurociągi tłoczne (dalej jako: Infrastruktura). Wskazana Infrastruktura była dotychczas wykazywana przez ZGKiW, jako zwolniona z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a Zakład składał do Gminy stosowne deklaracje w ww. zakresie. Infrastruktura jest przez Gminę zwolniona z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie uchwały nr XII.66.2015 Rady Gminy Izbicko z dnia 26 października 2015 r. w sprawie zwolnień podatku od nieruchomości.
W uchwale nr XVI. 103.2016 z dnia 29 lutego 2016 r. o zmianie uchwały w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości rozszerzono zakres zwolnienia dodatkowo o budynki lub ich części oraz budowle lub ich części zajęte na działalność związaną z odprowadzaniem ścieków.
Na podstawie Decyzji GL.RZT.70.48.2021 z dnia 15 marca 2021 r. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie aktualnie na terenie Gminy obowiązuje taryfa na lata 2021 - 2024 za zbiorowe zaopatrzenie w wodę (dalej: Taryfa).
Wnioskodawca przytoczył treść uzasadnienia wniosku w sprawie zatwierdzenia taryfy obowiązującej w latach 2021 - 2024 za zbiorowe zaopatrzenie w wodę na terenie Gminy Izbicko (dalej: Uzasadnienie) podkreślając, że według kalkulacji kosztów za rok obrachunkowy poprzedzający wprowadzenie nowych taryf oraz podwyżek cen i opłat planowanych w następnym roku wpływy do budżetu Zakładu ze sprzedaży wody nie pokryją kosztów związanych z bieżącą, działalnością dotyczącą zbiorowego zaopatrzenia w wodę. W związku z tym, podjęto decyzję o podwyższeniu stawek opłat za 1 m³ wody dla jej odbiorców. Na taki stan rzeczy mają przede wszystkim wpływ: Wzrost cen materiałów i remontów, Wzrost kosztów pracowniczych, Kalkulację opłat - zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie zasad obesłania taryf, wzoru wniosku zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2018 r. poz. 472) - oparto na wartości niezbędnych przychodów, która jest potrzebna do pobycia wszystkich kosztów bieżącej eksploatacji, utrzymania, jak i niezbędnych remontów urządzeń wodociągowych. Przy obliczaniu nowej taryfy nie uwzględniono kosztów:
- - podatku od nieruchomości (zwolnione);
- - kosztów amortyzacji (Zakład nie jest właścicielem urządzeń wodociągowych);
- - marży zysku (sprzedaż wody jest zadaniem własnym Gminy).
Zgodnie natomiast z tabelami "C - Ustalenie poziomu niezbędnych przychodów" zawartymi w uzasadnieniach wniosków taryfowych dla taryf obowiązujących na okres od 10 maja 2016 r. do 9 maja 2017 r., na okres od 10 maja 2017 r. do 9 maja 2018 r., oraz na okres od 2018 do 2021 r. przewidywana marża zysku w w/w okresach została ustalona na poziomie zerowym.
Wnioskodawca wskazał, że z powyższych zapisów uzasadnień wniosków taryfowych jednoznacznie wynika, iż intencją ZGKiW nie jest osiąganie zysku z tytułu realizacji zadań w zakresie zaopatrywania mieszkańców w wodę przy wykorzystaniu Infrastruktury. Wszelkie przychody przewidziane w Taryfie służyły wyłącznie do pokrycia kosztów związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy, tj. przede wszystkim wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację Infrastruktury wodociągowej.
W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie:
Czy w opisanym stanie faktycznym, budowle wchodzące w skład Infrastruktury, będące własnością Gminy, administrowane przez ZGKiW, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej jako: "upol")?
W ocenie Strony budowle wchodzące w skład Infrastruktury nie są związane z działalnością gospodarczą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 upol.
Przywołując treść przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3, pkt 4, art. 2 ust. 1 pkt 3 upol oraz art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U z 2021 poz. 162, dalej jako: upp), które stanowi, że działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły, Zakład wywiódł, iż aby uznać daną działalność za działalność gospodarczą, musi ona łącznie spełniać następujące przesłanki:
- - musi być prowadzona w sposób zorganizowany,
- - musi być prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku)
- - musi być wykonywana w sposób ciągły, nieokazjonalny, oraz
- - musi być wykonywana we własnym imieniu.
W konsekwencji, warunkiem uznania konkretnej aktywności za działalność gospodarczą konieczne jest, aby podmiot prowadzący wykonywał ją z jednoznacznym zamiarem wypracowania (osiągnięcia) zysku (wymiernych korzyści majątkowych). Zdaniem Wnioskodawcy wskazana teza znajduje potwierdzenie w orzecznictwie.
Zdaniem Zakładu, w celu ustalenia czy aktywność polegająca na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty związana z wykorzystaniem Infrastruktury należącej do Gminy stanowi działalność gospodarczą w myśl upp, przeanalizować należy, czy przedmiotowa działalność wykonywana jest z zamiarem wypracowania zysku.
Gmina, za pośrednictwem ZGKiW, realizuje zadania własne gminy polegające na zaspokajaniu potrzeb zbiorowych wspólnoty (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U z 2021 poz. 1372) na podstawie ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2020 poz. 2028 ze zm.), zgodnie z którą jest zobowiązana do opracowania i zatwierdzania taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę.
Przedmiotowa taryfa uwzględnia niezbędne przychody, tj.: wartość przychodów w danym roku obrachunkowym, zapewniających ciągłość zbiorowego zaopatrzenia w wodę odpowiedniej jakości, które przedsiębiorstwo wodociągowe powinno osiągnąć na pokrycie uzasadnionych kosztów, związanych z ujęciem i poborem wody, eksploatacją, utrzymaniem i rozbudową urządzeń wodociągowych, oraz osiągnięcie zysku (art. 2 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków).
W konsekwencji, zdaniem ZGKiW, analiza taryfy pozwala na rzetelne i jednoznaczne ustalenie, czy aktywność polegająca na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę z wykorzystaniem Infrastruktury jest wykonywana w celu osiągnięcia dochodu (zarobku).
Skarżący wskazał ponadto na Uzasadnienie w sprawie zatwierdzenia taryfy obowiązującej w latach 2021 - 2024 za zbiorowe zaopatrzenie w wodę na terenie Gminy Izbicko.
Powyższe, w ocenie Strony przesądza, że działalność w zakresie gospodarki wodnej przez nią prowadzona nie wypełnia wskazanej w art. 3 upp przesłanki dotyczącej działalności wykonywanej z zamiarem osiągnięcia zysku i tym samym budowle wchodzące w skład Infrastruktury nie są związane z działalnością gospodarczą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1 a ust. 1 pkt 3 upol.
Wójt Gminy Izbicko (dalej jako: organ), w świetle obowiązującego stanu prawnego ocenił stanowisko Strony w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jako nieprawidłowe.
Wskazując na brzmienie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3, pkt 4, art. 2 ust. 1 pkt 3 upol, art. 3 upp oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził, iż z przywołanych regulacji jednoznacznie wynika, że wszystkie przedmioty opodatkowania, w tym budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W ocenie organu nie ulega wątpliwości, że Gmina - jak również ZGKiW, który stanowi jej jednostkę organizacyjną (zakład budżetowy) może prowadzić działalność gospodarczą. Wskazana teza znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów.
Konieczne staje się zatem stwierdzenie, czy administrowanie Infrastrukturą przez Stronę spełnia znamiona prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów upol. Jako, że przepisy ustawy podatkowej odsyłają do ustawy Prawo przedsiębiorców, to właśnie te regulacje stanowiły analizę, gdzie za działalność gospodarczą należy uznać zorganizowaną działalność zarobkową, wykonywaną we własnym mieniu i w sposób ciągły.
W opisanym we wniosku stanie faktycznym ZGKiW jako jednostka organizacyjna Gminy prowadzi działalność w zakresie zaopatrzenia w wodę na podstawie ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowa działalność wykonywana przez zakład jest działalnością zorganizowaną i wykonywaną w sposób ciągły. Nie kwestionuje tego również sam Zakład.
Jednakże, zgodnie z przedstawionym przez Zakład stanem faktycznym w taryfie dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę obowiązującej latach 2021-2024 ZGKiW nie założono marży zysku, to zdaniem organu, nie wyklucza potencjalnej możliwości osiągnięcia zysku (dochodów) w bieżącym bądź przyszłych okresach rozliczeniowych, co właśnie przesądza o tym, że prowadzona działalność przez ZGKiW ma również charakter zarobkowy.
W konsekwencji, zdaniem organu, opisana przez Stronę we wniosku działalność spełnia wszystkie przesłanki umożliwiające zaklasyfikowanie jej jako działalności gospodarczej, w myśl ustawy Prawo przedsiębiorców, a co za tym idzie, również ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu, administrowane przez ZGKiW budowle wchodzące w skład Infrastruktury należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W tym stanie rzeczy organ uznał za nieprawidłowe stanowisko Strony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pełnomocnik Zakładu Gospodarki Komunalnej i Wodociągowej w Izbicku zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt. 4, art. 2 ust. 1 pkt 3 upol w związku z art. 3 upp, poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisów polegającej na uznaniu, że budowle wchodzące w skład infrastruktury wodociągowej będącej własnością Gminy, administrowane przez Zakład i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, przeprowadzenie rozprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Izbicko, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej jako: [ppsa], sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania.
W myśl art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Ponadto, z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c O.p.) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kwestią sporną w sprawie - zagadnieniem przedstawionym do oceny organu interpretującego - było, czy budowle wchodzące w skład infrastruktury, będące własnością Gminy, administrowane przez ZGKiW i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Podnieść należy, że problem prawny będący przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, w analogicznym stanie prawnym i zbliżonym stanie faktycznym, był już rozstrzygany w wyrokach sądów administracyjnych (vide wyroki WSA: z dnia 5 luty 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 822/15; z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1185/21; z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Go 90/22; z dnia 15 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Bk 138/22; z dnia 6 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 282/22 - dostępne, jak i pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własną argumentację przedstawioną w przywołanych orzeczeniach, uznając tym samym wywody organu podatkowego przedstawione w zaskarżonej interpretacji podatkowej za nieprawidłowe.
W niniejszej sprawie strony były zgodne, iż poszukując odpowiedzi na sformułowane przez skarżącego pytanie należy odwołać się nie tylko do zapisów art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust 1 pkt 4 upol ale i przepisu art. 3 upp, w którym ustawodawca zawarł definicje legalną "działalności gospodarczej". Odesłanie do tej regulacji zawarte zostało w art. 1a ust. 1 pkt 4 upol.
Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 upol przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z zastrzeżeniem ust. 2a, który w sprawie nie ma zastosowania). Jednocześnie, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 upol opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast, jak wynika z art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców, działalnością gospodarczą jest w myśl tej regulacji, zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Co ważne, dla uznania, że dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą, koniecznym jest spełnienie tych wszystkich przesłanek.
Strony postępowania nie kwestionowały, iż działalność ZGKiW nosi cechy zorganizowania i ciągłości, jak również wykonywana jest we własnym imieniu. Strona skarżąca kwestionowała natomiast spełnienie warunku zarobkowości prowadzonej przez siebie działalności, który z kolei akcentował w zaskarżonym akcie Wójt Gminy Izbicko.
Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnej (por. np. wyrok z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1954/10) wynika, że działalność zarobkowa, będąca postacią działalności gospodarczej, polega na tym, że jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku), rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami. Działalność pozbawiona tego aspektu jest działalnością charytatywną, społeczną kulturalną i inną (określaną mianem "non profit"). Działalność jest zarobkowa, jeśli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku) rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami. Uznaje się więc, że jeżeli podmiot zakłada osiągnięcie w związku z działalnością i w jej efekcie nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami, a więc osiągnięcie dochodu, oznacza to, że został określony cel zarobkowy takiej aktywności (wyrok NSA z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II FSK 789/07).
We wskazanych wyżej orzeczeniach dotyczących analizowanego problemu sądy administracyjne trafnie wskazały, iż w doktrynie rozróżnia się pojęcie zysku od zarobku, wskazując, że wyłącznie z tym drugim mamy do czynienia z działalnością "non profit", która wprawdzie jest zarobkowa, to jednak dochód z niej osiągnięty w całości jest przeznaczany na pokrycie kosztów oraz/lub realizację celów statutowych podmiotu działalność tę wykonującego (por. K. Kohutek (w:) M. Brożyna, M. Chudzik, K. Kohutek, J. Molis, S. Szuster, Komentarz do art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, stan prawny 1 maja 2005 r., Lex i powołana tam literatura). W stosunkach zewnętrznych wspomniana działalność w zasadzie niczym nie będzie odbiegać od działalności innych podmiotów prowadzących ją w celu osiągnięcia zysku (a nie "tylko" zarobku). Wskazane rozróżnienie na pojęcie zysku i zarobku ma zatem znaczenie jedynie w stosunkach "wewnętrznych" danego podmiotu, jako że przesądza o celach przeznaczenia wypracowanego dochodu (zarobku).
Z zarobkowym charakterem działalności wiąże się uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Wymóg ten spełniony jest wówczas, gdy działalność gospodarcza realizowana jest poprzez odpłatne (ekwiwalentne) świadczenia wzajemne spełniane w ramach obrotu gospodarczego. Działalnością gospodarczą jest więc tylko działalność zewnętrzna ("między przedsiębiorcami") mająca na celu np. świadczenie usług osobom trzecim. Nie jest zaś działalnością gospodarczą działalność prowadzona na potrzeby samej osoby prawnej lub zrzeszonych w niej członków (por. postanowienie SN z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt III CZP 7/98; publ. OSNC 1998/11/188; wyrok NSA z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II FSK 789/07).
Zarobkowy charakter działalności gospodarczej oznacza, że zamiarem (celem) jej podjęcia jest osiągnięcie zysku. Zysk z kolei, jak wskazano powyżej, należy definiować jako nadwyżkę przychodów nad kosztami. Trzeba przy tym liczyć się z możliwością nieuzyskania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, co oznaczać będzie poniesienie straty. Tym samym o zarobkowym charakterze działalności gospodarczej nie decyduje faktyczne osiągnięcie zysku, lecz zamiar jego osiągnięcia (cel). Jeżeli zakłada się osiągnięcie zysku w związku z działalnością, to znaczy, że został określony cel zarobkowy tej działalności. Samo określenie celu ma jednak wymiar subiektywny i mieści się w sferze zamiaru danego podmiotu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 427/12).
Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, strona skarżąca nie zakładała osiągnięcia zysku. Celem jej działalności było zaspokojenie potrzeb ludności w zakresie zadań własnych Gminy. Należy zatem uznać, że w wymiarze subiektywnym, działalności prowadzonej przez stronę skarżącą, nie można uznać za działalność gospodarczą. Uwzględniając zaś, iż jak wynika z zapisów w treści ww. Taryf 2021 -2024, w okresach ich obowiązywania intencją ZGKiW nie było osiąganie zysku z tytułu realizacji zadań w zakresie zaopatrywania mieszkańców w wodę przy wykorzystaniu infrastruktury. Wywieść trzeba, iż wszelkie przychody przewidziane w taryfach obowiązujących w powyższym okresie służą wyłącznie do pokrycia kosztów związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb Gminy, tj. przede wszystkim wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację infrastruktury. Co za tym, również w wymiarze obiektywnym nie należy identyfikować działalności Zakładu z działalnością gospodarczą opisaną w art. 3 upp.
Sąd nie ma wątpliwości, że podstawowym celem opisanej we wniosku o interpretację działalności Zakładu była realizacja wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, zadania. Opisana działalność nie zakładała osiągnięcia zysku, (w wymiarze subiektywnym i obiektywnym), zaś wszelkie przychody przewidziane ww. taryfach obowiązujących w powyższym okresie mają jedynie na celu pokrycie dokonywanych wydatków, nie była to działalność zarobkowa i tym samym nie mieściła się ona w przywoływanym wielokrotnie pojęciu działalności gospodarczej. Podkreślić trzeba, iż sama możliwość osiągnięcia dochodów nie wskazuje na zarobkowy charakter działalności strony skarżącej. Przyjąć należy, że możliwość potencjalnego uzyskania zysku nie stanowi przesłanki do uznania, iż dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą. W rozpoznawanej sprawie istotnym jest, iż cała działalność strony opisana we wniosku o interpretację, nie była nakierowana na osiągnięcie zysku.
Reasumując, uznając za zasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 146 § 1 ppsa uchylił zaskarżoną interpretację w całości.
Rozpatrując ponownie wniosek organ będzie zobowiązany będzie do uwzględnienia poglądu prawnego wyrażonego w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
Z powyższych względów na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 i 205 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji.