Uzasadnienie
Skarżąca M. G. zwróciła się z wnioskiem do Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług.
Minister Finansów – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w dniu 7 grudnia 2009 r., wydał wnioskowaną interpretację (nr IBPP1/443-918/09/LSz), która została doręczona skarżącej w dniu 9 grudnia 2009r. Organ podatkowy nie podzielił stanowiska zaprezentowanego przez skarżącą we wniosku.
Skarżąca w trybie art. 52 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.) [dalej: p.p.s.a.] pismem z dnia 22 grudnia 2009r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Minister Finansów – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach udzielił odpowiedzi na to wezwanie i doręczył ją skarżącej w dniu 18 stycznia 2010r. Nie stwierdził przy tym podstaw do zmiany swojego stanowiska.
Skarżąca zaskarżyła powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu – nadając skargę w urzędzie pocztowym w dniu 18 lutego 2010r. Organ podatkowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Podniósł, że skarżąca wniosła skargę po terminie, o którym mowa w art. 53 §2 p.p.s.a, gdyż termin ten upłynął w dniu 17 lutego 2010r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę jako spóźnioną należało odrzucić.
Zgodnie z art. 53 §2 p.p.s.a w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 §3 p.p.s.a.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na to wezwanie.
W tej sprawie ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia od wydanej przez Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach interpretacji indywidualnej, więc skarżąca pismem z dnia 22 grudnia 2009r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i uzyskała odpowiedź organu w dniu 18 stycznia 2010r. Zatem trzydziestodniowy termin, o którym mowa w art. 53 §2 p.p.s.a., upływał w dniu 17 lutego 2010r. (art. 83 §1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 111 Kodeksu cywilnego). W sytuacji, gdy skarżąca wniosła skargę w dniu 18 lutego 2010r., (oddanie pisma w urzędzie pocztowym) należało ją uznać za spóźnioną.
W związku z tym na podstawie art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Wpis sądowy od skargi zwrócono skarżącej na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.