Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2010r. odrzucił skargę M. G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, albowiem złożenie skargi nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu, przewidzianego dla dokonania tej czynności. Sąd stwierdził, iż trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 §2 p.p.s.a., upływał w dniu 17 lutego 2010r., natomiast Skarżąca wniosła skargę w dniu 18 lutego 2010 r., (data nadania pisma w urzędzie pocztowym).
Pismem z dnia 29 kwietnia 2010r. M. G. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W piśmie tym wskazała, że z uwagi na konieczność wyjazdu za granicę w dniu 18.02.2010 r., w dniu 17.02.2010 r. podjęła próbę nadania skargi w urzędzie pocztowym. Jednakże dotarcie do urzędu pocztowego uniemożliwiła jej awaria samochodu. Z uwagi na zaistniałą awarię oraz późną porę nocną a także konieczność wyjazdu wcześnie rano za granicę, Skarżąca wróciła do domu i poprosiła brata o nadanie korespondencji. Podała, że o niedotrzymaniu wymaganego terminu dowiedziała się w dniu 26.04.2010 r., kiedy to odebrała postanowienie WSA w Opolu o odrzuceniu skargi. Wskazała, iż co prawda w otrzymanej w dniu 29 marca 2010 r. korespondencji z Sądu, zawierającej odpowiedź na skargę, strona przeciwna wniosła o odrzucenie skargi, jednakże w tej samej korespondencji Sąd wezwał ją do uzupełnienia braków formalnych, poprzez podpisanie skargi.
Zdaniem Skarżącej świadczyło to, że Sąd nie przychylił się do wniosku strony przeciwnej. Według Skarżącej uzasadnieniem przekonania o terminowości złożenia skargi było to, że Sąd wezwał ją do uzupełnienia braków formalnych.
Do skargi Skarżąca jako dowód załączyła oświadczenie właściciela warsztatu samochodowego o potwierdzeniu okoliczności naprawy pojazdu oraz potwierdzenie od pracodawcy, że przebywała poza krajem w dniach 18.02.2010 r-20.02.2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako spóźniony podlega odrzuceniu.
Rozpoznając wniosek Skarżącej Sąd miał na uwadze uregulowania przepisów art. 86 – 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2002, Nr 153, poz.1270 ze zm.)-/dalej p.p.s.a./, gdzie zostały określone przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, o ile strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.
Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie bowiem do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a.. Termin ten liczy się od ustania przyczyny uchybienia terminu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2005, str. 222).
We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Skarżąca, jako przyczynę uchybienia terminowi podała awarię samochodu, wskutek czego nie mogła ona dotrzeć w dniu 17 lutego 2004 r. do urzędu pocztowego w celu nadania skargi. Dodatkowo, w dniu następnym, tj. 18.02.2010 r. Skarżąca zmuszona była do wyjazdu zagranicę w celach służbowych. Z przedłożonego do wniosku oświadczenia pracodawcy wynika, iż Skarżąca poza krajem przebywała w dniach 18.02.2010 do 20.02.2010 r. Zatem powrót Skarżącej do kraju, w dniu 21 lutego 2010 r. należy, zdaniem Sądu, uznać za datę, w której ustały obiektywne przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi.
Tym samym Sąd nie podzielił poglądu Skarżącej, że za datę ustania okoliczności skutkujących uchybieniem terminu należy uznać dzień, w którym Skarżąca otrzymała postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi. W ocenie Sądu Skarżąca miała świadomość uchybienia terminowi, upływającego w dniu 17 lutego 2010 r., o czym świadczą jej wysiłki nadania skargi w terminie. Wskazać także należy, iż w odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca została pouczona o trybie i terminie wniesienia skargi. Bez znaczenia dla podjętej oceny pozostaje przekonanie Skarżącej o terminowości złożenia skargi wobec wezwania Sądu o uzupełnienie braku formalnego, poprzez podpisanie skargi. Wezwanie to pozostawało bowiem bez żadnego wpływu na kwestię uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Nadto, dodatkowym źródłem informacji o niedotrzymaniu przez skarżącą terminu było pismo Dyrektora Izby z odpowiedzią na skargę.
Skoro zatem przyczyna uchybienia terminu do złożenia skargi ustała w dniu 21.02.2010 r., to 7-dniowy termin do złożenia wniosku o jego przywrócenie upłynął w dniu 01.03.2010 r., a tym samym wniosek Skarżącej z dnia 29.04.2010 r., stosownie do art. 88 p.p.s.a, jako spóźniony podlegał odrzuceniu.
Na marginesie zaznaczyć należy, iż z uwagi na brak w aktach sprawy koperty potwierdzającej datę nadania wniosku o przywrócenie terminu, który datowany jest na dzień 29 kwietnia 2010 r., a który wpłynął do organu w dniu 6 maja 2010 r., Sąd przyjął dla obliczenia terminu najkorzystniejszą dla Skarżącej datę, tj. 29 kwietnia 2010 r. Nawet jednak i ta data, najwcześniejsza z możliwych, okazała się niewystarczająca dla dochowania siedmiodniowego ustawowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
W przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych, na mocy art. 88 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Uiszczony wpis sądowy od wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zwrócono skarżącej na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.