Uzasadnienie
W dniu 1 marca 2012 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik L. W. – doradca podatkowy R. M. zwrócił się o przyznanie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 11 stycznia 2012 r., oddalającego skargę na powołaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu. Do wniosku pełnomocnik dołączył sporządzoną opinię oraz na wezwanie sądu przedłożył dowód doręczenia skarżącemu tejże opinii.
Postanowieniem z dnia 20 marca 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu odmówił pełnomocnikowi skarżącego przyznania wnioskowanego wynagrodzenia z uwagi na to, iż wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu nie zawierał oświadczenia, o którym mowa w § 4 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153)-/dalej rozporządzenie/.
Od powyższego postanowienia pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw, w którym podniósł, że w trakcie rozprawy w dniu 11 stycznia 2012 r. oświadczył on przed Sądem, iż opłata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej nie została opłacona w całości lub w części. Do sprzeciwu załączył wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej wraz z oświadczeniem, iż udzielona pomoc prawna nie została opłacona w całości jak i w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu.
Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Przy czym brak przedmiotowego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia
W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik w piśmie z dnia 29 marca 2012 r. załączonym do sprzeciwu złożył oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, wypełniając w ten sposób konieczną przesłankę warunkującą przyznanie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu stosownego wynagrodzenia.
Jak stanowi § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy – 75% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wynosi 240 zł. Zatem należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził on sprawę w pierwszej instancji, wynosi 120 zł, a po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług jest to kwota 147,60 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.