Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez A. J. (dalej wskazywanego także jako skarżący, strona, zobowiązany) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 29 września 2020 r., wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. -dalej w skrócie: "kpa") oraz art. 17 § 1b i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm. - dalej również jako "upea"), którym utrzymano w mocy postanowienie tego organu z 4 sierpnia 2020 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku strony o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...].
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie prowadzi wobec A. J. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z 10 kwietnia 2019 r. Nr [...], wystawionego przez wierzyciela - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...]. Tytuł wykonawczy obejmował grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.068 zł, nałożoną na zobowiązanego postanowieniem w/w organu z 22 stycznia 2018 r. Nr [...] w związku z niedopełnieniem obowiązku rozbiórki budowli w postaci wiaty garażowej.
W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego w A w [...], jednakże bank poinformował o braku środków na rachunku bankowym. Następnie, zawiadomieniem z 27 maja 2020 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanemu z tytułu nadpłaty podatku w Urzędzie Skarbowym w Namysłowie. W odpowiedzi dłużnik zajętej wierzytelności poinformował o przekazaniu nadpłaty podatku w kwocie 62 zł na rachunek bankowy tamtejszego organu.
Pismem z 10 czerwca 2020 r. zobowiązany zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego. Poinformował, że decyzja ostateczna orzekająca o nakazie rozbiórki - będąca podstawą nałożenia grzywny w celu przymuszenia - stała się przedmiotem postępowania nadzwyczajnego, zainicjowanego złożonym przez niego wnioskiem o wznowienie postępowania, wobec czego uzasadnione jest wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu zakończenia tego postępowania, gdyż może się okazać, że przedmiotowa grzywna została nienależnie nałożona i zajdzie konieczność jej zwrotu. Według strony, obowiązek rozbiórki wynikający z decyzji ostatecznej organu budowlanego nie może zostać zrealizowany ze względów środowiskowych, gdyż w tym miejscu znajduje się wieloletnie gniazdo bociana, który podlega ochronie.
Tym samym rozbiórki nie można wykonać bez naruszenia przepisów z zakresu ochrony środowiska, a także czynu zabronionego w myśl kodeksu karnego. W kolejnym piśmie zobowiązany wskazał, że sprawa w przedmiocie uchylenia grzywny w celu przymuszenia została skierowana do sądu administracyjnego i aktualnie pozostaje w toku. Ponadto zobowiązany wskazał na swą trudną sytuację finansową.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu, działając na podstawie art. 61a kpa, postanowieniem z 4 sierpnia 2020 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku strony o wstrzymanie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], stwierdzając, że zobowiązany nie posiadał uprawnienia do skutecznego złożenia żądania wszczęcia postępowania o wstrzymanie egzekucji, gdyż na mocy art. 23 § 6 upea, wstrzymanie może nastąpić wyłącznie z urzędu. Organ nie stwierdził również istnienia nadzwyczajnych okoliczności, pozwalających na zastosowanie art. 23 § 6 upea.
W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie: art. 61a kpa poprzez uznanie, że zobowiązany nie jest stroną wbrew treści art. 28 kpa, a także art. 97 § 1 pkt 1 kpa poprzez nieuznanie, że postępowanie o wznowienie postępowania nie jest sprawą, od której zależy rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, której egzekucja bezpośrednio dotyczy.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby wskazanym na wstępie postanowieniem z 29 września 2020 r. zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu wskazał, że instytucja wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego została uregulowana w art. 23 § 6 upea, zgodnie z którym organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać z urzędu czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Wyjaśnił, że treść w/w przepisu jednoznacznie wskazuje, że wstrzymanie postępowania egzekucyjnego może nastąpić wyłącznie z urzędu. Brak jest zatem podstaw prawnych do wstrzymania postępowania egzekucyjnego na wniosek zobowiązanego. Zobowiązany składając wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego nie może oczekiwać merytorycznego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Zarówno czas, jak i samo skorzystanie z uprawnienia do wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego należą bowiem do sfery uznania organu sprawującego nadzór nad egzekucją.
Informacje zawarte we wniosku zobowiązanego mogą stanowić jedynie impuls do ewentualnego podjęcia przez organ czynności nadzorczych z urzędu, co jednak, zdaniem organu, w realiach tej sprawy nie miało miejsca. W konsekwencji Dyrektor Izby stwierdził, że jako organ nadzoru nie był on uprawniony do wszczęcia postępowania na wniosek strony, a następnie do jego merytorycznego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie. Tym samym słusznie postanowieniem z 4 sierpnia 2020 r. odmówiono, na podstawie art. 61a kpa, wszczęcia postępowania z wniosku strony o wstrzymanie egzekucji.
Nawiązując do zarzutów zażalenia organ wyjaśnił, że pismem z 4 sierpnia 2020 r. wystąpiono do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zasadności czasowego wstrzymania przedmiotowego postępowania egzekucyjnego w związku z podniesionymi przez zobowiązanego argumentami. W odpowiedzi wierzyciel poinformował, że postanowienie z 22 stycznia 2018 r. Nr [...], którym nałożono na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł zostało utrzymane w mocy postanowieniem z 20 marca 2018 r. Nr [...], a wyrokiem z 15 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Op 204/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę w tym zakresie (skarga kasacyjna nie została jeszcze rozpoznana).
Ponadto, postanowieniem z 2 marca 2018 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 17 § 1 oraz art. 56 § 3 i § 4 upea, organ egzekucyjny odmówił zawieszenia prowadzonego wobec strony postępowania egzekucyjnego (utrzymanym w mocy postanowieniem z 9 kwietnia 2018 r. Nr [...]). Dodatkowo wierzyciel poinformował, że 13 czerwca 2019 r. przekazano do Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu wniosek zobowiązanego o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 26 lutego 2016 r., w sprawie nakazu rozbiórki. Postanowieniem z 22 lipca 2019 r. Nr [...] odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 14 kwietnia 2016 r. Nr [...] utrzymującą w mocy ww. decyzję.
W związku z powyższym, w ocenie wierzyciela, nie zachodzą obecnie przesłanki do czasowego wstrzymania przedmiotowego postępowania egzekucyjnego w sprawie samowolnie wybudowanego i niezalegalizowanego zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane obiektu. Wobec tych okoliczności Dyrektor Izby nie podzielił podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 97 kpa.
W skardze na powyższe postanowienie skarżący podtrzymał zarzuty naruszenia: 1) art. 61 a kpa poprzez uznanie, wbrew treści art. 28 kpa, że skarżący nie jest stroną;
- 2) art. 97 § 1 pkt 1 kpa, poprzez nieuznanie, że postępowanie o wznowienie postępowania nie jest sprawą, od której zależy rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, której egzekucja bezpośrednio dotyczy.
W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organom błędne zastosowanie art. 61a kpa. Podniósł, że nie można się zgodzić ze stanowiskiem, że nie posiada on statusu strony postępowania, skoro egzekucja jest skierowana przeciwko niemu, a więc postępowanie dotyczy bezpośredniego jego obowiązku prawnego. Zatem, w świetle art. 28 kpa, wniosek został złożony przez osobę uprawnioną i jako taki winien zostać rozpoznany bez odrzucenia go. Skarżący ponownie podkreślił, że aktualnie toczy się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie rozbiórki, gdyż jest ona niemożliwa do realizacji ze względów ekologicznych i istnieje duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o rozbiórce.
Zatem w sprawie zachodzi przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zakresie podstaw do wstrzymania postępowania i jego zawieszenia. Zobowiązany wskazał, że organ II instancji posiada uprawnienia ustawowe do wstrzymania postępowania, a ponadto posiada legitymację prawną wynikającą z przepisów prawa. Zarzucił także, że pomimo złożonego wniosku i informacji o zaistniałej sytuacji faktycznej i prawnej, organ I instancji nie zlecił wizji w terenie, która mogłaby wykazać czy na chwilę obecną możliwe jest wykonanie decyzji. W ocenie zobowiązanego, poprzestano wyłącznie na sprawdzeniu okoliczności formalnych, a nie wzięto pod uwagę możliwości popełnienia czyny zabronionego. Końcowo skarżący stwierdził, że zaskarżone orzeczenie stoi w sprzeczności z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05 i podkreślił, że sporna budowla została wzniesiona przed 2003 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: [ppsa], uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaznaczyć także należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ppsa sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa, a zatem brak było podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 29 września 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z 4 sierpnia 2020 r. o odmowie wszczęcia na wniosek skarżącego postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego numer [...] z 10 kwietnia 2019 r. wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z niewykonaniem obowiązku zapłaty nałożonej grzywny w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki wiaty garażowej.
Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 kpa, w myśl którego, gdy żądanie o wszczęcie postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Brzmienie tego przepisu wyraźnie wskazuje, że organ administracji państwowej, każdorazowo w przypadku stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania i rozpatrzenie treści żądania, nie może przystąpić do merytorycznego badania wniosku, lecz obowiązany jest zaniechać dalszych czynności i odmówić wszczęcia postępowania. Użyte w tym przepisie wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania administracyjnego stoją na przeszkodzie przepisy prawa, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok WSA w Warszawie z 17.02.2012 r. sygn. VI SA/Wa 2450/11, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne, przytaczane niżej orzeczenia).
Taka właśnie sytuacja, wbrew zarzutom skargi, ma miejsce w niniejszej sprawie. Przypomnieć należy, że skarżący w ramach swojego wniosku z 10 czerwca 2020 r., zwrócił się z do organu egzekucyjnego z żądaniem wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] do czasu prawomocnego zakończenia postępowania nadzwyczajnego (wznowieniowego) w sprawie nakazu rozbiórki. Istotne jest przy tym, że organ, pismem z 18 czerwca wezwał skarżącego do sprecyzowania żądania, tj. wskazania, czy wnosi on skargę na czynność egzekucyjną, czy też wnosi o wstrzymanie egzekucji, bądź wnosi inne żądanie wynikające z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. W odpowiedzi skarżący wyraźnie sprecyzował, że domaga się wstrzymania egzekucji. Nie budzi zatem zastrzeżeń Sądu działanie organu egzekucyjnego, który zakwalifikował żądanie skarżącego jako objęte procedurą przewidzianą w art. 23 upea i skierował sprawę do rozpoznania według kompetencji organowi nadzoru, tj. Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Opolu.
Zgodnie z art. 23 § 1 upea, nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. W myśl natomiast art. 23 § 6 tej ustawy, organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ.
Z treści analizowanego przepisu wyraźnie zatem wynika – jak słusznie przyjął organ - że wstrzymanie egzekucji (czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego) następuje jedynie z urzędu i zależy od uznania organu nadzoru. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nadzór nad egzekucją administracyjną to kontrola oraz możliwość ingerowania w działalność jednostki nadzorowanej. Możliwość wstrzymania przez organ wykonujący nadzór czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego uzależnione jest od istnienia szczególnych okoliczności. Innymi słowy, uprawnienia do wstrzymania czynności lub postępowania egzekucyjnego, przysługujące organowi nadzoru, mogą być wykorzystane wyłącznie w ramach tego nadzoru, tj. kontroli prawidłowości działania organu egzekucyjnego, w wypadkach szczególnie uzasadnionych. Przywołany przepis nie daje żadnych bezpośrednich uprawnień dłużnikowi poddanemu egzekucji.
Również pozostałe przepisy tej ustawy nie dają dłużnikowi takich uprawnień, albowiem ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zna instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych na wniosek dłużnika. Wniosek dłużnika o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego skierowany do organu nadzoru mógłby co najwyżej zainicjować przeprowadzenie czynności kontrolnych w nadzorowanym organie i w ramach tej kontroli dokonanie wstrzymania tychże czynności (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 472/10, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skoro więc wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego następuje wyłącznie z inicjatywy organu sprawującego nadzór, to bez znaczenia pozostaje ewentualny wniosek skarżącego w tym przedmiocie. Ustawodawca wyraźnie w art. 23 § 6 upea wskazał, że organy nadzoru mogą wstrzymać czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ z urzędu. Za bezpodstawne należy więc uznać działania zobowiązanego, który złożył wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego i oczekiwał merytorycznego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Podkreślenia wymaga, że dłużnikowi, przeciwko któremu prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, który kwestionuje działania organu egzekucyjnego, przysługują środki określone w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji takie jak zarzuty, skarga na czynności egzekucyjne lub skarga na przewlekłość postępowania.
Natomiast z całą pewnością nie służy temu tryb przewidziany w art. 23 § 6 upea. W rezultacie, wobec braku podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony, słusznie organ przyjął, że na mocy art. 18 upea należy zastosować przepis art. 61a kpa i odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.
Sąd stwierdza przy tym, że całkowicie błędna jest argumentacja skarżącego, jakoby organ w zaskarżonym postanowieniu kwestionował posiadanie przez niego statusu strony postępowania egzekucyjnego. Z treści kontrolowanego postanowienia jasno bowiem wynika, że o odmowie merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego zdecydowało to, że wszczęciu postępowania w tym przedmiocie sprzeciwiały się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zatem postępowanie to nie mogło być wszczęte z innych (niż podmiotowe) przyczyn, o czym mowa w końcowej części brzmienia art. 61a kpa. Wbrew więc przeświadczeniu skarżącego, organ w żaden sposób nie twierdził, że wniosek z żądaniem wstrzymania egzekucji został wniesiony przez osobę nieuprawnioną. Tym samym, za nietrafne należy uznać zarzuty skargi o naruszeniu art. 61a w zw. z art. 28 kpa.
Sąd nie podziela również zapatrywań skarżącego, że informacje przedstawione w jego wniosku z 10 czerwca 2020 r. obligowały organ do wstrzymania egzekucji z urzędu. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem organu, że w realiach sprawy nie zachodzą szczególnie uzasadnione przypadki, które uzasadniałyby czasowe wstrzymanie z urzędu postępowania egzekucyjnego, stanowiące odstępstwo od zasady możliwie najszybszego wykonania zobowiązania. Trafnie w tym względzie wywiódł organ, że przesłanki, o których mowa w art. 23 ust. 6 upea muszą być wyjątkowe, spowodowane przyczynami niezależnymi od zobowiązanego, np. wypadki losowe, pożar, powódź, klęska żywiołowa, a także stwierdzone przez organ nadzoru nieprawidłowości w działaniach organu egzekucyjnego. Takie jednak okoliczności - jak słusznie przyjął organ - w niniejszej sprawie nie miały miejsca. W szczególności, wbrew przekonaniu skarżącego, przesłanką taką nie jest okoliczność złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w zakresie rozbiórki, z uwagi na kwestie środowiskowe.
Podkreślić w tym miejscu należy, że postępowanie egzekucyjne nie jest tym etapem postępowania, na którym decyduje się o istnieniu obowiązku i jego wymiarze. Artykuł 29 § 1 upea stanowi bowiem, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Celem postępowania egzekucyjnego jest wymuszenie realizacji nakazów wypływających z decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, o ile nakazy te nie zostaną wykonane dobrowolnie. Postępowanie egzekucyjne nie jest zatem, wbrew oczekiwaniom skarżącego, kontynuacją postępowania administracyjnego, w którym można byłoby negować zasadność ostatecznych i prawomocnych decyzji. Ewentualna wadliwość decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego nie może być więc podnoszona w postępowaniu egzekucyjnym. Jak już bowiem wyżej wskazano, organ egzekucyjny nie jest władny podejmować żadnych działań ingerujących w treść decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego.
Zatem podniesione we wniosku skarżącego kwestie nie mogły stanowić dla organu nadzoru podstawy, aby poddać kontroli zgodność z prawem zarówno egzekwowanego obecnie obowiązku z tytułu grzywny w celu przymuszenia, jak i poprzedzającego go obowiązku wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. Z akt sprawy wynika przy tym, że w związku z podniesionymi przez skarżącego argumentami organ wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zasadności czasowego wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi wierzyciel stwierdził jednak, że nie zachodzą obecnie przesłanki do czasowego wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego w sprawie samowolnie wybudowanego i niezalegalizowanego zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane obiektu. Skoro więc wierzyciel potwierdził zasadność dalszego prowadzenia egzekucji wobec strony organ egzekucyjny nie mógł odstąpić od przymusowego dochodzenia z majątku skarżącego nałożonego obowiązku.
Nieskuteczne są również argumenty skarżącego, że organ nie rozpoznał jego wniosku w kierunku przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w szczególności w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Po pierwsze, jak już wyżej wskazano, w złożonym wniosku skarżący jednoznacznie wskazał, że domaga się wstrzymania egzekucji i takie też żądania podtrzymał w odpowiedzi na wezwanie organu do sprecyzowania wniosku, wobec czego brak było ze strony organu egzekucyjnego podstaw do badania, czy w sprawie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 56 § 1 upea. Po wtóre, Sąd jedynie tytułem wyjaśnienia zauważa, że okoliczności podnoszone przez skarżącego, dotyczące niemożności wykonania decyzji orzekającej nakaz rozbiórki także nie dawały podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 upea. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;
- 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;
- 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;
- 4) na żądanie wierzyciela;
- 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. W realiach rozpatrywanej sprawy żadna z tych przesłanek nie miała miejsca. Nietrafne jest też stanowisko skarżącego, że podstawę prawną zawieszenia egzekucji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego stanowił art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Wskazać bowiem należy, że jak wynika z art. 18 upea, przepisy kpa na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane, ale tylko uzupełniająco tj. w przypadkach, gdy regulacja upea okaże się niekompletna. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera jednak samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, a to powoduje, że brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 kpa, w tym pkt 4 tego przepisu, przewidującego możliwość zawieszenia postępowania z uwagi na sytuację, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przepis ten nie mieści się również w kategorii "przypadków wymienionych w innych ustawach" (art. 56 § 1 pkt 5 upea), gdyż normuje on zawieszenie postępowania w postępowaniu jurysdykcyjnym, a nie egzekucyjnym. Zatem przesłanką zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie może być wskazywana przez skarżącego okoliczność niezakończenia postępowania wznowieniowego w sprawie nakazu rozbiórki. Stanowisko o braku podstaw do zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym przesłanki zawieszenia określonej w art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 18 upea nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i podziela je także skład rozpoznający niniejszą sprawę (por. wyrok z 28.09.2010 r. I SA/Gl 1008/09 i z 15.07.2010 r. VII SA/Wa 878/10). Tym samym Sąd nie dopatrzył się zarzucanego w skardze naruszenia art. art. 97 § 1 kpa.
W rezultacie stwierdzić należy, że w wydanych w obu instancjach postanowieniach organ nadzoru prawidłowo odmówił stronie wszczęcia postępowania w żądanym przez nią przedmiocie. Sąd podziela pogląd zawarty w zaskarżonym postanowieniu, że za przyczynę uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania uznać należy sytuację wniesienia przez stronę żądania zainicjowania postępowania, w przypadku gdy przepis prawa przewiduje wszczęcie takiego postępowania jedynie z urzędu, tak jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Z kolei przytaczane przez skarżącego argumenty dotyczące niezakończenia postępowań administracyjnych leżących u źródła nałożonego obowiązku zapłaty grzywny nie dawały, w świetle brzmienia powoływanego przepisu art. 23 § 6 upea, podstaw do oceny o ziszczeniu przesłanki do wstrzymania prowadzonej egzekucji administracyjnej.
Reasumując, w ustalonym stanie faktycznym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.
Z tych przyczyn faktycznych i prawnych Sąd, działając na podstawie art. 151 ppsa, orzekł o oddaleniu skargi.