Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 listopada 2009r., doręczonym skarżącemu M. G. w dniu 17 listopada 2009r., Dyrektor Opolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu [dalej: ARiMR] utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu dotyczące odmowy zawieszenia postępowania w sprawie o przyznanie pomocy na zalesianie na 2009r. Skarżącego pouczono, że od tego postanowienia przysługuje zażalenie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi za pośrednictwem Prezesa ARiMR w Warszawie w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia.
Następnie Dyrektor Opolskiego Oddziału ARiMR pismem z dnia 3 grudnia 2009r. (doręczonym dnia 11 grudnia 2009r.) działając na podstawie art. 9 i art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego [dalej: k.p.a.] poinformował skarżącego, że powyższe postanowienie zawiera błędne pouczenie oraz podał prawidłową treść pouczenia, że od postanowienia przysługuje skarga do WSA w Opolu za pośrednictwem Dyrektora Opolskiego Oddziału ARiMR w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Dyrektor podał również, jakie są wymogi formalne skargi oraz opierając się na treści art. 112 k.p.a. wskazał, że błędne pouczenie o prawie zaskarżania decyzji (co się tyczy również postanowień – art. 126 k.p.a.) do sądu administracyjnego nie może szkodzi stronie, która się do niego zastosowała. Tym samym termin 30 dni na wniesienie skargi będzie liczony od dnia doręczenia tegoż pisma.
Skargę na powyższe postanowienia skarżący nadał w dniu 8 stycznia 2010r. poprzez oddanie pisma w urzędzie pocztowym Opole 6, kierując ją do WSA w Opolu za pośrednictwem Dyrektora Opolskiego Oddziału ARiMR, który w odpowiedzi na skargę domagał się jej oddalenia. Skarżący pismem z dnia 28 stycznia 2010r. cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Cofnięcie skargi co do zasady skutkuje umorzeniem postępowania wywołanym skargą (art. 60 i art. 161 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej: [p.p.s.a.], jednak taka sytuacja może mieć miejsce wówczas gdy skarga była dopuszczalna i postępowanie zmierzało do jej merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny. Sąd po wpłynięciu skargi bada warunki jej dopuszczalności, a to m.in. czy jest wniesiona w terminie oraz czy jest opłacona należnym wpisem sądowym. Przepis art. 222 p.p.s.a przewiduje jednak, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. W tej sprawie znalazł on zastosowanie. Skarżącego nie wezwano do uiszczenia brakującego wpisu od skargi weryfikując uprzednio, czy skarga jest wniesiona z zachowaniem 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 §1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu w tej sprawie termin ten nie został zachowany.
Skarga została wniesiona z chwilą jej nadania w urzędzie pocztowym, a to w dniu 8 stycznia 2010r. (art. 83 §3 p.p.s.a.). Natomiast zaskarżone postanowienie doręczono w dniu 17 listopada 2009r. Termin do wniesienia skargi upłynął więc w dniu 17 grudnia 2009r.
W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że stanowisko Dyrektor Opolskiego Oddziału ARiMR zwarte w piśmie z dnia 3 grudnia 2009r. iż wobec błędnego pouczenia skarżącego zawartego w zaskarżonym postanowieniu, 30 dniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, biegnie od dnia doręczenia tego pisma, jest błędne. W istocie rzeczy gdy organ administracji wadliwie pouczy stronę o przysługujących jej środkach zaskarżenia to nie może z urzędu dokonać sprostowania wydanego aktu lecz pozostaje mu jedynie pisemnie poinformować stronę o prawidłowym toku zaskarżenia (tak też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 03.08.2007 sygn. akt III SA/Wa 1036/07). Jednakże takie pismo nie powoduje przedłużenia terminu 30 dniowego do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 §1 p.p.s.a ponieważ termin ten ma charakter ustawowy i nie podlega przedłużeniu, a co najważniejsze, biegnie od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie, tak samo jak terminy przewidziane w art. 129 §2 i art. 141 §2 k.p.a. Rację ma Dyrektor Opolskiego Oddziału ARiMR jedynie w tym zakresie, że na mocy art. 112 k.p.a. błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała.
Wówczas jednak błędne pouczenie stanowić może podstawę przywrócenia terminu, o ile strona złoży stosowny wniosek (vide wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05, wyrok NSA z 21 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 1896/06, postanowienie NSA z dnia 9 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1600/98, postanowienie NSA z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt III SA 6382/97).
Natomiast taka sytuacja nie powoduje przedłużenia lub zmiany biegu terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 §1 p.p.s.a. Odnosząc to do realiów niniejszej sprawy uznać należało, że skarżący choć wskutek wadliwego pouczenia, to jednak spóźnił się z wniesieniem skargi. W ten sposób wniesiona przez niego skarga była niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. i nie wszczęła skutecznie postępowania sądowoadministracyjnego, więc nie mogło ono zostać też umorzone wskutek cofnięcia skargi (por. postanowienie NSA z 2008.01.03 sygn. akt I OSK 1829/07).
Z tych przyczyn sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a.