Uzasadnienie
Skarżący S. T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008r.
W związku z tym, że skarga nie była opłacona, skarżącego na mocy zarządzenia przewodniczącego wydziału wezwano do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżący wpis opłacił częściowo; powstały wątpliwości, co do zarachowania dokonanej wpłaty, bowiem skarżący przed WSA w Opolu wszczął dwie sprawy (sygn. akt I SA/Op 430/09 i I SA/Op 431/09) i wpis w każdej z nich wynosił 200zł, natomiast skarżący uiścił w sumie kwotę 200zł podając obie sygnatury akt. Skarżącego wezwano więc pismem z dnia 30 października 2009r. do sprecyzowania w jaki sposób domaga się zarachowania uiszczonej opłaty (wezwanie to doręczono 16.11.2009r.); na wezwanie skarżący nie zareagował. Wniósł zażalenie do NSA na zarządzenie dotyczące wpisu sądowego, które zostało oddalone. Kwotę uiszczoną przez skarżącego rozliczono zgodnie z zarządzeniem z dnia 24 lutego 2010r – pod 100zł do każdej ze spraw.
Sąd postanowieniem z dnia 24 lutego 2010r. skargę odrzucił oraz zarządził zwrot na rzecz skarżącego kwot uiszczonych tytułem wpisu (tu 100zł). Skarżący postanowienie w przedmiocie kosztów zaskarżył do NSA. Pismem z dnia 8 kwietnia 2010r. - data wpływu do sądu (6.04.2010r. data nadania) - skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty sądowej do sprawy I SA/Op 430/09 – jak podał. Do wniosku przedłożył kserokopię dowodu uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego w kwocie 100zł. Na poparcie wniosku skarżący argumentował, że jego przyczynami są "sama opłata, nieznajomość prawa". Podał, że wnioskował o łączne rozpoznanie obu spraw i sądził, że sprawy są opłacone przekazem z dnia 27.10.2010r. w kwocie 200zł. Błędnie odczytał informację z Sądu zawartą w wezwaniu z dnia 30 października 2009r.
Jednocześnie wskazał, że zrozumiał podane przez Sąd w uzasadnieniu przyczyny odrzucenia skargi. Dalej zobrazował swoją sytuację życiową dotyczącą codziennego utrzymania. NSA postanowieniem z dnia 11 maja 2010r. oddalił zażalenie skarżącego dotyczące kosztów. Natomiast WSA w Opolu postanowieniem dnia 7 czerwca 2010r. w oparciu o przepis art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.) [dalej: p.p.s.a.] uchylił swoje postanowienie z dnia 24 lutego 2010r. w zakresie pkt. 2 dotyczącego zwrotu 100zł skarżącemu uiszczonych tytułem wpisu, z tego względu, że w ocenie Sądu postanowienie to jako niekończące postępowanie mogło być zmienione w razie zmiany okoliczności, a taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie. Skoro bowiem skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu i domagał się jego rozliczenia w ten sposób, że odnośnie uiszczonej kwoty 100zł (objętej zmienionym postanowieniem) wniósł o jej zaliczenie na poczet wpisu od skargi, a do tego uiścił brakującą część tego wpisu (100zł), to taki wniosek procesowy skarżącego należało uwzględnić. W ten sposób spełnione zostały warunki formalne do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Warunki przywrócenia terminu regulują przepisy art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Należą do nich: spóźnienie musi wywoływać negatywne skutki dla wnioskodawcy, wniosek należy złożyć w terminie 7 dni od ustania przyczyny opóźnienia, należy uprawdopodobnić brak winy w opóźnieniu, a także należy wraz z wnioskiem dopełnić spóźnionej czynności. Wszystkie te warunki muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać uwzględniony.
Skarżący w istocie rzeczy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, uiścił wpis w brakującej części 100zł. Natomiast wcześniej – jak to wyżej podano – Sąd postanowił kwoty 100zł uiszczonej uprzednio do sprawy nie zwracać skarżącemu lecz zaliczyć ją na poczet wpisu od skargi. W ten sposób równocześnie z wnioskiem dopełniono uchybionej czynności. Do tego skoro postanowienie tut. Sądu z dnia 24 lutego 2009r. zawierające wywody o zaliczeniu kwoty 200zł na poczet wpisu w obydwu sprawach I SA/Op 430/09 i I SA/Op 431/09 uprawomocniło się w dniu 7 kwietnia 2010r. to złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w dniu 6 kwietnia 2010r. należy uznać za wniesione w ustawowym 7 – dniowym terminie.
Nie zostały jednak spełnione merytoryczne warunki do uwzględniania wniosku. Gdy powstała wątpliwość, w jaki sposób skarżący domaga się zarachowania dokonanej przez niego wpłaty 200zł do obydwu spraw został on wezwany przez Sąd do sprecyzowania swego żądania – pismo z 30.10.2009r. – z zastrzeżeniem, że w razie braku odpowiedzi wpis zostanie zaliczony zgodnie z opisem w tytule płatności czyli do obydwu spraw o sygn. akt I SA/Op 430/09 i I SA/Op 431/09. Na to wezwanie skarżący jednak nie zareagował, więc wpis został rozliczony zgodnie z wolą skarżącego, co przedstawiono w postanowieniu tut. Sądu z dnia 24 lutego 2010r. o odrzuceniu skargi.
Skarżący we wniosku nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy. Natomiast te przez niego podane nie wyłączają jego winy w tym zakresie. Zdaniem Sądu skarżący w tej części zaniedbał prowadzoną sprawę w ten sposób, że nie zareagował na wezwanie Sądu z dnia 30.10.2009r. dotyczące sprecyzowania w jaki sposób rozliczyć uiszczoną do obydwu spraw kwotę 200zł. Skorzystanie z zażalenia na zarządzenie dotyczące wpisu sądowego, czy też żądanie łącznego rozpoznania spraw, nie zwalniają z negatywnych konsekwencji zignorowania wezwania Sądu do sprecyzowania żądania strony. Taka sytuacja jest przejawem zaniedbania, a nie nieznajomością prawa.
Natomiast w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że choćby nawet lekkie niedbalstwo lub brak staranności w prowadzeniu swoich spraw nie są przyczynami uzasadniającymi przywrócenie terminu (por. postan. NSA z 8.01.2002 sygn. akt II SA/Wr 1329/01 i z dnia 10.02.2000r. sygn. akt SA/Sz 1117/99). Sąd poglądy te podziela i uznaje, że skarżący miał w tej sprawie możliwość zapewnienia właściwego toku postępowania poprzez stosowanie się do zarządzeń Sądu i udzielanie właściwych wyjaśnień. Za uchybienia z tym związane to on ponosi odpowiedzialność.
Z tych przyczyn na podstawie art. 86 §1 i art. 87 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.